เตรียมรับมือปัญหาใหญ่

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาชื่อสามีฉันไปแอบอ้างกู้เงินสหกรณ์หมู่บ้านอีกครั้ง ฉันไม่เพียงแต่จะไปฟ้องผู้กองจางเพื่อทำเรื่องหย่าร้างตามกฎหมายทหารให้เป็นเรื่องใหญ่โต แต่ฉันจะลากตัวพวกท่านไปยืนประจานหน้าคอมมูนให้ชาวบ้านได้เห็นหนังหน้าอันไร้ยางอายของสะใภ้ใหญ่ให้ทั่วกัน!" เสียงกระแทกชามกระเบื้องเคลือบสีแตกกระจายดัง *เพล้ง!* ตามด้วยวาจาเฉียบคมราวกับใบมีดโกนของหลินเฟยเฟย ทำให้บรรยากาศในห้องโถงบ้านตระกูลจางที่เพิ่งเริ่มยามบ่ายพลันเงียบกริบลงทันที สะใภ้ใหญ่หลี่ฉินที่กำลังลอบทำหน้าทำตาอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด นางไม่คาดคิดเลยว่าอดีตคุณนายทหารผู้เคยอ่อนแอและยอมให้รังแกมาตลอดอย่างหลินเฟยเฟยในยุคปฏิรูปนี้ จะลุกขึ้นมาตลบหลังด้วยหลักฐานกระดาษสัญญากู้ยืมตัวจริงที่นางแอบซ่อนไว้ในลิ้นชักไม้เก่าได้อย่างไร หลินเฟยเฟยปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้าเนื้อดีของตนเองอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นและเฉียบคม นางกวาดสายตามองแม่สามีและสะใภ้ใหญ่อย่างเหนือกว่า การจะยกระดับฐานะครอบครัวและเตรียมทำธุรกิจส่งออกสินค้าแปรรูปจากมิติลับให้ราบรื่น สิ่งแรกที่ต้องสะสางให้เด็ดขาดคือ "ปลิง" เหล่านี้ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อตระกูล "เฟยเฟย... ลูก... เรื่องนี้มันอาจจะเป็นความเข้าใจผิด..." แม่สามีละล่ำละลักละลานเสียงสั่นเครือ พยายามจะใช้ไม้ตายเดิมคือการบีบน้ำตาเรียกความสงสาร "ความเข้าใจผิดหรือเจ้าคะ? ลายมือของพี่สะใภ้ใหญ่ที่เซ็นค้ำประกันโดยอ้างชื่อพี่เหว่ยหาน ปรากฏหราอยู่บนเอกสารฉบับนี้ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพถ่ายติดบัตรราชการเสียอีกค่ะ" หลินเฟยเฟยแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มของนางไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูผู้บังคับบัญชาของพี่เหว่ยหานจนต้องถูกปลดจากตำแหน่งและยึดสิทธิ์เบี้ยเลี้ยงทหาร... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามพวกท่านก้าวก่ายเรื่องการค้าขายของฉันและห้ามเหยียบเข้ามาในครัวหลังบ้านอีกเป็นอันขาด!" หลี่ฉินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความแค้นสุมอกจนตัวสั่นเทา แต่นางทำอะไรไม่ได้เมื่อกุมจุดอ่อนเรื่องกฎระเบียบวินัยทหารไว้ นางทำได้เพียงจ้องมองหลินเฟยเฟยสะบัดหน้าเดินหนีเข้าห้องครัวไปอย่างเจ็บใจ ภายในห้องครัวที่สะอาดสะอ้านและหอมกรุ่นกลิ่นเครื่องเทศ หลินเฟยเฟยผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ ความกดดันเมื่อครู่มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยสมาธิในการวางแผนธุรกิจขั้นเด็ดขาด ล็อตแรกของการผลิต "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับมิติลับ" และ "น้ำพริกเผาโบราณ" ที่ซุกซ่อนอยู่ในช่องเก็บของวิเศษในมิติลับพร้อมที่จะนำออกไปกระจายสู่ตลาดมืดในอำเภอข้างเคียงแล้ว การรุกคืบทางธุรกิจในยุค 80 นี้ไม่อาจอาศัยเพียงแค่ความอร่อยอย่างเดียว แต่ต้องมีความ "รัดกุม" และ "ไร้ช่องโหว่" มือเรียวบางหยิบสมุดบัญชีปกหนังสีน้ำตาลขึ้นมาจดบันทึกต้นทุนและราคาคาดการณ์อย่างเป็นระบบ นางคำนวณส่วนต่างกำไรที่จะได้รับจากการขายส่งให้พ่อค้าคนกลางในตลาดมืด ซึ่งให้ราคาสูงกว่าราคาควบคุมของรัฐบาลถึงสามเท่าตัว เงินจำนวนนี้จะเพียงพอต่อการซื้อจักรเย็บผ้าอุตสาหกรรมและเมล็ดพันธุ์พืชเศรษฐกิจหายาก เพื่อเตรียมเปิดโรงงานแปรรูปขนาดย่อมในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ขณะที่นางกำลังงละมุนกับการคำนวณตัวเลขและวางแผนเส้นทางการขนส่งสินค้าไม่ให้ถูกเจ้าหน้าที่ตรวจพบ กลิ่นกายคุ้นเคยอันอบอุ่นและคุ้นชินก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่สวมกอดเข้าที่เอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ จางเหว่ยหานกลับมาจากค่ายทหารเร็วกว่ากำหนด ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมตามแบบฉบับชายชาติทหาร แต่ดวงตาคู่คมที่มองภรรยาคนสวยกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและประกายระยิบระยับที่หาดูได้ยาก "ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันตั้งแต่หน้าปากซอย... เธอจัดการพวกนั้นอีกแล้วหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอระหงจนหลินเฟยเฟยรู้สึกวูบวาบเล็กน้อย แต่นางก็ยังคงตีสีหน้านิ่ง เชิดปลายคางขึ้นอย่างถือดี "ถ้าฉันไม่จัดการ เดี่ยวด้านล่างก็คงเอาชื่อนายไปกู้เงินจนหมดตัวกันพอดีค่ะ... ว่าแต่นายเถอะ กลับมาเร็วนัก มีพิรุธอะไรรึเปล่า?" นางเอี้ยวตัวกลับไปเลิกคิ้วมองสามี จางเหว่ยหานไม่ตอบคำถามในทันที สายตาของเขาเลื่อนไปมองหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มกำลังโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว กระตุ้นความอยากอาหารได้อย่างรุนแรง ปากร้ายๆ ของนายทหารหนุ่มมักจะซ่อนความพ่ายแพ้ต่อฝีมือการทำอาหารของภรรยาไว้เสมอ "ฉันไม่ได้มีพิรุธอะไร... แค่ได้ยินข่าวว่าสหายค้าขายในตลาดมืดเริ่มตามหา 'สินค้าวิเศษ' ของภรรยาฉันกันให้ควั่กแล้ว" จางเหว่ยหานกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้เบาๆ ที่พวงแก้มเนียนนุ่มของภรรยา "และฉันก็คิดว่า... คืนนี้เราควรมาตกลงเรื่อง 'ส่วนแบ่งกำไร' ของสามีผู้ทำหน้าที่คุ้มกันภรรยาคนนี้เสียหน่อย" หลินเฟยเฟยหัวเราะในลำคอเบาๆ นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยปฏิเสธมุกตลกหน้าตายของสามี ทว่าจู่ๆ เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนแหบพร่าของคนส่งข่าวประจำหมู่บ้านที่ทำให้สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปในพริบตา "ผู้กองจาง! ผู้กองจางครับ!แย่แล้ว... รถบรรทุกสินค้าล็อตแรกที่กำลังจะวิ่งส่งเข้าตลาดอำเภอ... ถูกสารวัตรทหารและเจ้าหน้าที่กรมการค้าภายในสกัดจับไว้ได้ที่ด่านตรวจหลวงแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหลินฮวายุคปฏิรูปเสมอมานะคะ