แผนการร้ายของแม่สามี

"ถ้าพวกท่านกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนหลังนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนของหลินเฟยเฟย ดังทะลุผ่านประตูกลอนไม้เก่าๆ ออกไปปะทะกับกลุ่มคนด้านนอกเข้าอย่างจัง ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด นางกวาดสายตามองผ่านรอยแตกของบานประตู พบร่างท้วมของแม่สามี (นางหวัง) ที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่ โดยมีเงาร่างอวบอัดของหลี่ฉิน สะใภ้ใหญ่ ยืนบีบน้ำตาทำทีเป็นซับหางตาอยู่ข้างๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านี่คือละครฉากใหญ่ที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อหวังฮุบเสบียงและเงินสดที่นางเพิ่งหามาได้จากตลาดมืดเมื่อวานนี้อย่างแน่นอน ในยุคปี 80 ที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ คนตระกูลจางชุดนี้ไม่เคยคิดจะมาเยี่ยมเยียนไต่ถามสารทุกข์สุกดิบของนางกับเด็กๆ เลยสักครั้ง แต่วันนี้กลับยกโขยงกันมาพร้อมตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ยักษ์ เจตంటาช่างชัดเจนเสียจนคนตาบอดก็ยังมองออกค่ะ "เฟยเฟย! นังลูกสะใภ้เนรคุณ แกกล้าดียังไงถึงมาปิดประตูล็อคกลอนใส่แม่ chồng! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เดี๋ยวนี้นะ! แกซ่อนของผู้ใดไว้ในบ้าน ถึงได้ทำตัวมีพิรุธน่าสงสัยนัก!" เสียงแหลมสูงแสบแก้วหูของนางหวังแผดลั่นจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มชะโงกหน้าออกมามุงดูความวุ่นวาย หลินเฟยเฟยแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่มสวย นางไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าพวกเขากำลังเล่นงิ้วฉากตลกให้เด็กดูเสียมากกว่า ทว่าในใจกลับครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว—*มิติลับ* ที่นางใช้เก็บทั้งแป้งสาลีชั้นดี เนื้อหมูสามชั้นอวบอั้น และเงินสดซ่อนไว้อย่างมิดชิดในพื้นที่พิเศษ พวกเขาไม่มีทางหาเจอเด็ดขาด แต่ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านที่เป็นของหลวงหรือของที่จางเหว่ยหานส่งเงินมาให้ซื้อต่างหากเล่า คือสิ่งที่แม่สามีตัวแสบจ้องจะมาขนย้ายไป! แกร็ก... เสียงปลดกลอนประตูดังขึ้นช้าๆ หลินเฟยเฟยเปิดประตูออกกว้าง ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตาก้าวออกมาเผชิญหน้ากับคนกลุ่มใหญ่ ท่าทางสง่างามรากับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ มิใช่แม่หม้ายยากจนข้นแค้นแต่อย่างใด ความนิ่งสงบและรัศมีเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ทำให้แม่สามีถึงกับชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "แม่ใหญ่... ลมอะไรหอบท่านกับพี่สะใภ้ใหญ่มาถึงเรือนหลังเล็กที่กันดารนี่ได้ล่ะคะ?" หลินเฟยเฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมกริบนั้นเลยแม้แต่น้อย "วะ... ว่าไงนะ! นังเด็กนี่! แกกล้าถามรึว่าลมอะไรหอบมา!" นางหวังได้สติก็แผดเสียงแหลมกลบเกลื่อนความประหม่าทันที นางชี้หน้าลูกสะใภ้รองด้วยความโกรธเกรี้ยว "ตระกูลจางของเราช่วงนี้ขัดสน ข้าวสารในยุ้งฉางแทบไม่เหลือหลอ แต่แกกับลูกๆ กลับมีกินมีใช้แถมยังมีกลิ่นเนื้อโชยออกมาจากบ้านหลังนี้ทุกวัน! แกไปเอาเงินทองมาจากไหน นังสะใภ้ชั่ว! แกแอบซ่อนเงินที่เหว่ยหานส่งมาใช่ไหม? ส่งมานี่นะ! นั่นมันสมบัติของตระกูลจาง!" หลี่ฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบสתบเสริมทันทีด้วยน้ำเสียงบีบเค้นน่ารังเกียจ "ใช่แล้วล่ะน้องรอง บ้านเราลำบากกันแทบตาย พี่ใหญ่กับแม่ต้องทำงานหลังขดหลังแข็ง แต่เธอกลับอยู่สุขสบายคนเดียว มันไม่ยุติธรรมเลยนะ เปิดทางให้พวกเราเข้าไปตรวจค้นเดี๋ยวนี้ ถ้าเธอไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ จะกลัวอะไรล่ะ!" คำพูดของหลี่ฉินเรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มามุงดูได้ไม่น้อย หลายคนเริ่มซุบซิบกันว่าจริงหรือที่แม่หม้ายลูกสี่คนนี้แอบซ่อนเงินเอาไว้คนเดียว หลินเฟยเฟยปรายตามองพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยแววตาราวกับมองตัวตลก นางกอดอก ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ ผิดกับอีกฝ่ายที่ร้อนรนจนเหงื่อซึมเต็มใบหน้า "ตรวจค้นรึคะ?" หลินเฟยเฟยทวนคำ เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอ "บ้านหลังนี้จางเหว่ยหานเป็นคนสร้างด้วยเงินเดือนทหารของเขา และตอนที่พวกเราแยกบ้านกัน ข้าพเจ้ากับลูกๆ ก็ได้รับส่วนแบ่งมาแค่อินทผลัมแห้งกับหม้อดินแตกๆ สามใบเท่านั้น! เงินทองหรือเสบียงที่พวกท่านพูดถึง ข้าพเจ้าหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเองทั้งสิ้น ถ้าอยากได้เงินนัก ทำไมไม่ไปไถนาเองล่ะคะ หรือว่ามือเท้าของสะใภ้ใหญ่พิการไปเสียแล้ว ถึงได้ชอบมาแบมือขอของคนอื่นหน้าด้านๆ เช่นนี้!" "นัง... นังสารเลว! แกกล้าด่าฉันรึ!" นางหวังหน้าดำคร่ำเคร่งด้วยความโกรธจัดจนลมแทบจับ เงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนลูกสะใภ้ปากกล้า ทว่า หลินเฟยเฟยกลับไม่หลบเลี่ยง นางเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยก่อนจะคว้าข้อมือของแม่สามีเอาไว้แน่น แรงบีบที่แฝงไว้ด้วยพลังจากมิติลับทำให้นางหวังต้องร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด "จำไว้นะคะแม่ใหญ่ สมัยนี้ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว กฎหมายคุ้มครองสิทธิส่วนบุคคลและการทำมาหากินสุจริต ถ้าท่านยังกล้าบุกรุกเข้ามาขโมยทรัพย์สินของข้าพเจ้าอีกแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ ไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านให้มาตัดสินความกันดีกว่าไหมว่า ใครกันแน่ที่เที่ยวรีดไถชาวบ้าน!" บรรยากาศรอบบริเวณเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างตกตะลึงกับความเด็ดเดี่ยวและวาจาที่คมคายราวกับมีดดาบของหลินเฟยเฟย นางหวังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและอับอาย ปากสั่นระริกพูดไม่ออก ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินดินลูกรังเบื้องหลังกลุ่มชาวบ้าน "พวกท่านกำลังทำอะไรกันอยู่ที่นี่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่เต็มไปด้วยความกดดันและไอร้อนของสนามรบ ทำให้ทุกคนถึงกับสะดุ้งเฮือก หลินเฟยเฟยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารคุ้นตาปรากฏขึ้นฝ่าฝลมฝุ่น—จางเหว่ยหาน สามีผู้ควรจะยังอยู่ค่ายทหารทางเหนือ กลับมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าบ้านของพวกเขาในเวลานี้แล้ว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเฟยเฟยมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะคะ