อาหารมื้อแรกแห่งความสุข

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยก พร้อมกับเสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่หลี่ฉินที่แผดแผดเผาเข้ามาในความเงียบยามค่ำคืน "หลินเฟยเฟย! นังตัวดี! แกแอบซุกซ่อนอะไรกินอยู่ในห้องครัว ถึงได้ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนน้ำลายสอขนาดนี้! บ้านเรายากจนข้นแค้น แกกล้าดียังไงเอาเสบียงส่วนรวมมาทำกินคนเดียว คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยไอหมอกสีขาวนวลจากหม้อเหล็กหล่อ บรรยากาศกลับไม่ได้ตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น หลินเฟยเฟยเพียงแค่กะพริบตาช้าๆ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น นางตักน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีขาวข้นราวกับน้ำนม เหยาะเกลือป่นจากมิติลับลงไปเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมหวานของความเคี่ยวเค็มกลมกล่อมก็พุ่งทะยานขึ้นแตะจมูกจนคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดถึงกับกลืนน้ำลาย จางเหว่ยหานยืนนิ่งงันอยู่ตรงธรณีประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่มอมแมมเล็กน้อยดูแข็งค้างราวกับถูกสาป สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มไม่ได้มองไปที่ประตูที่กำลังถูกทุบทำลาย แต่มันกลับตรึงอยู่กับแผ่นหลังบอบบางที่กำลังงวดย่างอย่างคล่องแคล่วของภรรยา หลินเฟยเฟยในความทรงจำของเขาคือหญิงสาวขี้ขลาดตาขาว หวาดกลัวแม่สามีจนตัวสั่น และทำอะไรไม่เคยเป็นสักอย่าง แต่นางในยามนี้... ช่างดูสง่างาม เยือกเย็น และเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนหัวใจที่ด้านชาจากการรบราฆ่าฟันของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "พ... พี่ใหญ่คะ แม่กับพี่สะใภ้คงโกรธมากแน่ๆ เลย" เสียงแหบแห้งของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ดึงสติของจางเหว่ยหานให้ก้มลงมอง ลูกสาวฝาแฝดวัยเจ็ดขวบ "เป่าเปา" และ "เถาเถา" กำลังกอดกันกลม เนื้อตัวมอมแมมและผอมแห้งจนเห็นกระดูกซี่โครง ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน จมูกเล็กๆ กลับฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมของอาหารอย่างห้ามใจไม่อยู่ ท้องของพวกแกส่งเสียงร้องโครกครากออกมาพร้อมกันอย่างน่าสงสาร หลินเฟยเฟยหันกลับมา นางวางทัพพีไม้ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แววตาที่มองเด็กแฝดคู่นี้เต็มไปด้วยความรักความเอ็นดูที่ลึกซึ้งจนแทบจะหยดเป็นน้ำ นางย่อตัวลงนั่งยองๆ เสมอระดับสายตาของเด็กน้อยทั้งสอง ยื่นมือเรียวเนียนที่เพิ่งล้างสะอาดไปลูบศีรษะที่ยุ่งเหยิงของเป่าเปาเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ไม่ต้องกลัวนะคะเด็กๆ วันนี้แม่ทำให้พวกหนูกินจนอิ่มท้องแน่นอน ไม่มีใครกล้าแย่งอะไรจากพวกเราไปได้ทั้งนั้น" น้ำเสียงของนางทุ้มนุ่มและเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจประหลาด ทำให้เด็กแฝดที่ตัวสั่นเทาค่อยๆ สงบลง ความหวาดกลัวในแววตาถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนความหวัง จางเหว่ยหานขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาเอาไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อเสียงทุบประตูเริ่มรุนแรงขึ้นราวกับบานไม้จะหลุดออกมา "เฟยเฟย... ข้างนอกนั่นแม่กับพี่สะใภ้กำลังเดือดดาล ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เรื่องจะใหญ่โต..." "ใหญ่โตหรือคะ?" หลินเฟยเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความฉลาดเฉลียวที่ทำเอาหัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นผิดจังหวะ นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ปล่อยให้พวกเขาทุบไปเถอะค่ะ ยิ่งเสียงดังมากเท่าไหร่ ชาวบ้านแถวนี้ก็จะยิ่งตื่นมาเป็นพยานดูความไร้ยางอายของบ้านจางมากเท่านั้น จำไว้นะคะคุณสามี... คนที่เราควรจัดการไม่ใช่คนนอกที่ไหน แต่เป็นคนที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวเราต่างหาก" ยังไม่ทันที่จางเหว่ยหานจะได้เอ่ยคำใดโต้แย้ง ประตูไม้บานเก่าก็ถูกผลักกระแทกเข้ามาอย่างแรงจนชนผนังเสียงดังสนั่น! หลี่ฉินในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบพุ่งพรวดเข้ามาในห้องครัวใบเล็ก นางอ้าปากเตรียมจะแผดเสียงด่าทอสาดเสียเทเสีย แต่ทว่า... เมื่อดวงตาเรียวเล็กของสะใภ้ใหญ่กวาดไปเห็นสิ่งที่อยู่ในหม้อเหล็กบนเตาไฟ และเศษเนื้อหมูสามชั้นชิ้นโตที่หั่นไว้อย่างประณีตบนเขียง คำด่าทอทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอราวกับมีคนเอาปลาเค็มมาอุดไว้ "นะ... นังสารเลว หลินเฟยเฟย! แกเอาเนื้อมาจากไหน! แกขโมยเงินบ้านใหญ่ไปซื้อมาใช่ไหม!" หลี่ฉินแผดเสียงแหลมปรี๊ด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนแทบเสียโฉม นางก้าวเท้าเข้ามาหมายจะพุ่งเข้าตบตีภรรยาของจางเหว่ยหานให้หายแค้น ทว่า จางเหว่ยหานกลับก้าวขาสองก้าวไปยืนบังหน้าภรรยาเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ดั่งภูเขาแผ่รังสีคุกคามของนายทหารสนามรบออกมาจนหลี่ฉินชะงักกึก ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความหวาดกลัว "พี่สะใภ้ โปรดสำรวมกิริยาด้วย นี่คือบ้านของผม" เสียงทุบต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ "เหว่ยหาน! แกยังจะเข้าข้างนังนี่อีกเหรอ!" เสียงตวาดแว้ดของนางฟ้าผู้ให้กำเนิดอย่าง "แม่ใหญ่จาง" ดังแทรกขึ้นมา นางเดินนصفกะโผลกกะเพละเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง สายตาสาดส่องมองอาหารในครัวด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด "นังตัวดี แกกล้าดียังไงเอาเนื้อดีๆ มาแอบทำกินลับหลังฉัน แกแต่งเข้าบ้านมาสามปี ทำประโยชน์อะไรก็ไม่ได้แถมยังกินจุเป็นผีปอบ วันนี้ถ้าแกไม่คายเงินและเสบียงทั้งหมดออกมา ฉันจะให้เหว่ยหานหย่ากับแกซะ!" คำว่า "หย่า" ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ หลินเฟยเฟยกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหวาดกลัวดังเช่นในอดีต นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้าสะสวยประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบ "หย่าหรือคะ?" หลินเฟยเฟยทวนคำด้วยน้ำเสียงกังวานใส ราวกับกำลังพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ "แม่ใหญ่พูดออกมาได้ง่ายดายเหลือเกินนะคะ ตลอดสามปีที่ผ่านมา สามีของฉันส่งเงินเดือนกลับมาบ้านนี้เท่าไหร่ เงินเหล่านั้นถูกนำไปใช้จ่ายอะไรบ้าง แม่ใหญ่กับพี่สะใภ้เคยแจกแจงให้พวกเราฟังบ้างไหมคะ? หรือว่า... เงินก้อนนั้นมันละลายหายไปกับค่าเหล้าของน้องสาม และเครื่องประดับของลูกสาวแม่ใหญ่กันแน่?" คำพูดที่แทงใจดำเปรียบเสมือนเข็มเล่มยาวที่พุ่งตรงเข้ากลางแสกหน้าของแม่ใหญ่จางและหลี่ฉิน ใบหน้าของคนทั้งสองเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสลับเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดและตกใจที่ไม่คิดว่าหญิงสาวหัวอ่อนคนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำอย่างฉะฉาน "แก! นังปากดี! แกกล้าด่าแม่สามีเหรอ!" หลี่ฉินกรี๊ดลั่น ยกมือขึ้นหมายจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าหลินเฟยเฟย แต่หลินเฟยเฟยเร็วกว่า นางคว้าทัพพีไม้จุ่มน้ำซุปเดือดๆ ขึ้นมาขู่ตรงหน้า ทำให้หลี่ฉินต้องชะงักกึกด้วยความตกใจกลัวน้ำร้อนลวก ในจังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมอันเย้ายวนของ "ซุปกระดูกหมูตุ๋นเห็ดหอม" และ "หมูผัดพริกแห้งสูตรลับ" ก็ระเบิดความหอมฟุ้งกระจายออกไปนอกหน้าต่าง ทะลุกำแพงดินปืนเปื้อนฝุ่น ลอยไปตามสายลมยามค่ำคืนจนอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้านหลiuเจีย! ชาวบ้านที่กำลังจะเข้านอนต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิด เปิดประตูบ้านออกมามองหาต้นตอของกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอนี้กันให้วุ่น เสียงซุบซิบค่อยๆ ดังขึ้นทีละน้อย... ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงันกับกลิ่นอาหารอันโอชะ หลินเฟยเฟยกลับหันไปมองหน้าสามีที่ยืนนิ่งอึ้ง นางตักซุปชามแรกยื่นส่งให้จางเหว่ยหานด้วยรอยยิ้มละมุน "คุณสามีคะ... อาหารมื้อแรกของเรา สุกพอดีแล้วค่ะ ลองชิมดูสิคะว่าถูกปากไหม" จางเหว่ยหานรับชามกระเบื้องบิ่นๆ มาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นกระทบใบหน้า เผยให้เห็นน้ำซุปสีขาวข้นที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะตักซุปเข้าปากนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะของ "หัวหน้าหมู่บ้าน" และเจ้าหน้าที่คอมมิวนิตี้ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องกราดเข้ามาภายในครัวอย่างกะทันหัน! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของหลินฮวายุคปฏิรูปด้วยดีเสมอมาค่ะ)