ลูกแฝดเริ่มไว้วางใจ

"ถ้าสะใภ้รองหลินทำอาหารอร่อยขนาดนี้จริง ทำไมไม่แบ่งให้บ้านใหญ่ชิมเสียหน่อยเล่า ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านมา มีแต่กินทิ้งกินขว้าง เปลืองข้าวเปลืองของในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ คนเห็นแก่ตัวแบบนี้จะสั่งสอนลูกอย่างไรไหว!" เสียงแหลมสูงของหลี่ฉิน หรือสะใภ้ใหญ่ ดังแหวกลมหนาวเข้ามาในลานบ้านตระกูลจางทันทีที่นางก้าวเท้าเข้ามา โดยไม่ต้องรอให้เจ้าบ้านอนุญาต ปลายจوดโด่งของนางเชิดขึ้นอย่างถือดี สองมือเท้าสะเอว สายตากวาดมองไปรอบครัวดินเหนียวที่มีควันสีขาวพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนต่อมน้ำลายในปากต้องทำงานอย่างหนัก หลินเฟยเฟยไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเขียงไม้เนื้อหนา มือเรียวบางที่เพิ่งจัดการแล่เนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามกำลังตวัดมีดอย่างคล่องแคล่ว เสียง "ฉับๆๆ" ย้ำจังหวะหนักแน่นแทนคำตอบ นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่าซีดแต่สะอาดสะอ้าน ผ้ากันเปื้อนผืนเก่าผูกแน่นรอบเอว รัศมีความนิ่งสงบแต่เฉียบคมแผ่ซ่านออกมาจนสะใภ้ใหญ่ที่ตั้งใจมาหาเรื่องถึงกับชะงักไปวูบหนึ่ง "พี่สะใภ้ใหญ่มาไวเสียจริงนะคะ หูตาท่าทางจะไวเสียยิ่งกว่าสุนัขเฝ้าบ้านเสียอีก" เฟยเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย ไม่ทุกข์ไม่ร้อน ดวงตากลมโตฉายแววเย้าหยอกแต่เย็นชาในคราเดียวกัน "อาหารในหม้อนี้เป็นส่วนที่ท่านแม่ทหารจัดสรรให้ครอบครัวเราตามสิทธิ์ หากพี่สะใภ้อยากกินจนตัวสั่น ขนาดต้องมาเดินดมกลิ่นถึงหน้าครัวคนอื่น เกรงว่าคงต้องไปปรึกษาพี่ใหญ่ให้หาเงินมาซื้อหาเองเสียแล้วกระมังคะ เงินในกระเป๋าฉันไม่ได้มีไว้เลี้ยงดูคนขี้เกียจสันหลังยาวหรอกนะ" "นี่นัง... นังสะใภ้รอง! แกกล้าด่าฉันว่าสุนัขเรอะ!" หลี่ฉินหน้าดำคร่ำเครียด สองแก้มสั่นระริกด้วยความโกรธ นางเงื้อมือขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว กลิ่นหอมอวลรุนแรงของ "หมูสามชั้นผัดซอสเต้าเจี้ยวสูตรลับ" ก็ลอยเข้าจมูกจนต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือคว้าอากาศไว้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่น เด็กชายตัวน้อยสองคน—เป่าเปาและเป่าเปย ที่หลบอยู่หลังประตูก็ขยับตัว เด็กแฝดวัยหกขวบมองมารดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงและหวาดกลัวที่เคยมี เจือจางลงจนเหลือเพียงความห่วงใย เป่าเปาดึงชายเสื้อของน้องชายไว้แน่น ดวงตากลมโตมองสะใภ้ใหญ่สลับกับมารดา ก่อนที่มือเล็กๆ จะยื่นเข้ามาจับชายเสื้อของเฟยเฟยเบาๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ "ท่านแม่..." เสียงเล็กแหบพร่าเอ่ยเรียก "ระวัง... ป้าใหญ่ดุ" เฟยเฟยชะงัก หัวใจที่แข็งแกร่งจากการต่อสู้ชีวิตในสองภพพลันอ่อนยวบลงทันที นางวางมีดลง หันกลับมามองลูกชายฝาแฝดที่ผอมแห้ง รอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่เคยปรากฏให้คนนอกได้เห็นผุดขึ้นบนเรียวปาก นางย่อตัวลงลูบศีรษะเล็กๆ ทั้งสองด้วยความทะนุถนอม "ไม่ต้องกลัวค่ะคนดี แม่รังแกใครไม่เป็นหรอก แต่ถ้าใครมารังแกครอบครัวเรา แม่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน ลูกจำไว้นะคะ บ้านเราจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" ความอบอุ่นจากฝ่ามือของมารดาแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจดวงน้อย เป่าเปาและเป่าเปยเงยหน้าขึ้นมองมารดา แววตาที่เคยหม่นหมองฉายประกายความเชื่อใจออกมาอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก เด็กชายทั้งสองพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เรียกว่า "ความปลอดภัย" กำลังก่อตัวขึ้นในบ้านหลังเล็กๆ นี้ หลี่ฉินเห็นสองแม่ลูกแสดงความรักต่อกันก็ยิ่งหมั่นไส้ เบะปากทำท่าทางกระฟัดกระเฟียด "ทำเป็นเล่นละครครอบครัวอบอุ่นไปเถอะ! ผัวแกไปเข้าเวรค่ายทหารนานเป็นเดือน เงินเดือนก็ส่งกลับมาน้อยนิด แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อหมูชิ้นหนาเตอะนี่ หึ... หรือว่าแอบไปทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าลับหลังผู้คนกันแน่!" คำพูดสาดโคลนอย่างไร้หลักฐานดังขึ้นท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูเหตุการณ์รอบรั้วบ้าน หลี่ฉินตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงของสะใภ้รองให้ป่นปี้ แต่เฟยเฟยกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางเหยียดยิ้มเย็นชา ก้าวเท้าเดินออกจากห้องครัวตรงไปยังหน้าประตูลานบ้านด้วยท่าทีสง่างามราวกับคุณหนูในห้องหอ หาใช่ภรรยาชาวนาบ้านนอกไม่ "เรื่องเงินของบ้านฉันมาจากไหน ไม่จำเป็นต้องมารายงานคนนอกอย่างท่านหรอกค่ะพี่สะใภ้ใหญ่ แต่ถ้าท่านว่างมากจนไม่มีอะไรทำ จะมานั่งนับเม็ดข้าวในชามบ้านฉัน หรือจะไปช่วยสามีท่านขุดดินแปลงท้ายหมู่บ้านดีล่ะคะ? อ้อ... หรือว่าสามีท่านขี้เกียจจนแม้แต่เรี่ยวแรงขุดดินก็ไม่มี ถึงได้ส่งภรรยามาเที่ยวเดินเห่าหอนขอส่วนบุญชาวบ้านเขาไปทั่วแบบนี้?" "อุ๊ย!" เสียงอุทานหลุดจากปากชาวบ้านที่มุงดู หลี่ฉินหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เถียงไม่ออกเพราะโดนตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนแต่ใบหน้ายิ้มแย้มของเฟยเฟย นางทำท่าจะพุ่งเข้าไปอาละวาดอีกรอบ แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าหมู่บ้าน ตึง! ตึง! ตึง! ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยหานในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายกำยำสมส่วน ใบหน้าคมเข้มราวกับสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิลดต่ำลงหลายองศา ทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าดุดันที่สุดในกองร้อยกวาดสายตามองหลี่ฉินด้วยแววตานิ่งสนิท แต่กลับสร้างความหวาดผวาให้สะใภ้ใหญ่จนต้องถอยหลังกรูด "พี่ใหญ่สะใภ้... มาทำอะไรที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม น้ำหนักเสียงกดต่ำจนสะใภ้ใหญ่กลืนน้ำลายไม่ลงคอ "เอ่อ... ฉัน... ฉันแค่มารับลมเฉยๆ หรอกน้องสาม!" หลี่ฉินหัวเราะแห้งๆ แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าวิ่งหนีหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างรวดเร็วด้วยความอับอาย เหว่ยหานมองตามร่างที่วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เขาก้าวเข้ามาในลานบ้าน กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารลอยเข้าจมูกจนท้องร้องโครกคราก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่หมูสามชั้นบนโต๊ะ หากแต่เป็นภาพของภรรยาตัวน้อยที่กำลังก้มลงจัดแจงเสื้อผ้าให้ลูกแฝดด้วยรอยยิ้มละมุนละไม และดวงตากลมโตของเด็กทั้งสองที่มองมาทางเขาด้วยแววตาที่เริ่มมีความไว้วางใจเจืออยู่ ไม่ได้ถอยหนีหรือหวาดกลัวเหมือนวันก่อนๆ เฟยเฟยเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปาก "กลับมาเหนื่อยๆ ไปล้างมือเสียก่อนเถอะค่ะ วันนี้ฉันทำอาหารจานโปรดของคุณไว้รอด้วยนะ" เหว่ยหานชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่ด้านชาจากการฝึกฝนและสนามรบกลับกระตุกวูบอย่างแรง ความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมานานแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบรับ สายตาก็กวาดไปเห็นรอยยิ้มกว้างของลูกชายฝาแฝดที่วิ่งเข้ามาเกาะกางเกงเขา พร้อมกับเสียงเล็กๆ ที่เอ่ยขึ้นอย่างกล้าหาญเป็นครั้งแรก "พ่อ... หิวข้าวแล้ว แม่ทำของอร่อยมากด้วย!" จางเหว่ยหานก้มมองลูกชายทั้งสองสลับกับภรรยา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังพวยพุ่งขึ้นมาในอก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เหน็บอยู่ใต้ขอบหน้าต่างห้องครัว... มันคือจดหมายเรียกตัวด่วนจากกองทัพที่ระบุคำสั่งลับบางอย่างซึ่งเกี่ยวข้องกับตัวเขาโดยตรง และตราประทับสีแดงฉานนั้นก็ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสลายหายไปในพริบตา! ------------------------------------------------------------------------ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ