เงื่อนไขการแยกบ้าน

“ถ้าพวกท่านยังยืนกรานจะให้ฉันส่งเงินเดือนทหารทั้งหมดเข้ากองกลางของตระกูลจางเหมือนสิบปีที่ผ่านมา เกรงว่า... ลายมือชื่อในใบหย่าคงต้องให้ท่านแม่ทัพจรดปากกาเสียตั้งแต่บ่ายวันนี้แล้วล่ะค่ะ” เสียงหวานใสแต่กังวานราดรดบรรยากาศในห้องโถงตระกูลจางให้เย็นเยียบราวกับถูกน้ำแข็งสาดเข้าใส่ หลินเฟยเฟยยืนหลังตรงอย่างสง่างาม สองมือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง แววตาดอกท้อคู่สวยกวาดมองหน้าสมาชิกในครอบครัวสามีทีละคนด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าเฉียบคมจนไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ แม่สามีที่กำลังอ้าปากเตรียมจะด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย ชะงักค้างไปทันที ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยคิดเลยว่าสะใภ้รองผู้เงียบขรุ่ม ยอมก้มหน้าก้มตาทำงานหนักมาตลอดหลายปี วันนี้จะกล้าเอา ‘ใบหย่า’ มาขู่กลางวงประชุมครอบครัว “นัง... นังสะใภ้รอง! แกกล้าดียังไงถึงพูดจาอัปมงคลแบบนี้ออกมา!” แม่สามีทุบโต๊ะไม้เสียงดังลั่นจนถ้วยชากระกระเด็น “แต่งเข้าตระกูลจางแล้ว สมบัติทุกหยดหยาดของสามีก็คือของตระกูลจาง เงินเดือนทหารของเหว่ยหานก็ต้องเอามาจุนเจือบ้านหลังนี้สิ! แกจะเก็บไว้กินคนเดียวหรือไง ถึงได้หน้าเลือดขนาดนี้!” “หน้าเลือดหรือคะ?” หลินเฟยเฟยหัวเราะในลำคอเบา ๆ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ไม่ได้ปิดบัง “ตลอดห้าปีที่ฉันแต่งเข้ามา เงินเดือนของพี่เหว่ยหานถูกส่งตรงมาที่ท่านแม่ทุกเดือนไม่เคยขาดแม้แต่เหมาเดียว แต่ลูก ๆ ของฉันกลับได้กินแค่โจ้าเจือจางที่มีแต่น้ำกับมันหมูชิ้นเท่าเล็บมือ ส่วนไข่ไก่ในเล้าที่ฉันเลี้ยงเอง ท่านแม่กลับแบ่งให้ลูกชายของสะใภ้ใหญ่กินจนอ้วนท้วน แต่ลูกสาวฉันกลับผอมแห้งจนซี่โครงโผล่... แบบนี้เรียกว่าตระกูลจาง ‘เลี้ยงดู’ หรือ ‘สูบเลือดสูบเนื้อ’ กันแน่คะ?” สะใภ้ใหญ่หลี่ฉินที่นั่งทำหน้าลอยชายอยู่มุมห้อง สะดุ้งโหยงเมื่อถูกพาดพิง รีบปั้นหน้าบึ้งตึงแล้วสวนกลับทันควัน “เฟยเฟย เธออย่ามาพูดจาใส่ร้ายป้ายสีนะ! น้องสะใภ้ บ้านเราก็ฐานะแบบนี้ ทุกคนต้องช่วยกันประหยัด เธอจะมาเห็นแก่ตัวอยากเก็บเงินไว้ใช้คนเดียวไม่ได้หรอกนะ ท่านแม่ก็ทำเพื่อความสงบสุขของครอบครัวทั้งนั้น!” “ถ้าการประหยัดของสะใภ้ใหญ่หมายถึงการให้ลูกฉันใส่เสื้อผ้าเก่าปะชุนจนแทบไม่มีชิ้นดี ขณะที่ลูกชายของเธอได้ใส่เสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายตัวใหม่ทุกปี... ฉันก็คงต้องขอปฏิเสธความ ‘เสียสละ’ นี้ค่ะ” หลินเฟยเฟยหันไปสบตากับหลี่ฉินตรง ๆ แววตาดุดันคู่นั้นทำให้สะใภ้ใหญ่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เผลอถอยหลังกรูดไปหลบหลังแม่สามี บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดเฉือนได้ จางเหว่ยหาน สามีหนุ่มนายทหารผู้เพิ่งกลับมาจากค่ายทหารและถูกลากมานั่งเป็นพานิชย์ในวงเจรจานี้ นั่งนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมราดด้วยน้ำหมึก ดวงตาคมกริบมองภรรยาตัวเองด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขารู้ดีว่าแม่และพี่สะใภ้เอาเปรียบภรรยามาโดยตลอด แต่เขาไม่เคยคิดว่าภรรยาตัวน้อยของเขาจะลุกขึ้นมาปฏิวัติด้วยวิธีการที่เด็ดขาดและใจกล้าถึงเพียงนี้ ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีเสียงอ้อนวอน มีเพียงความนิ่งสงบและรอยยิ้มของหญิงสาวที่ดูราวกับล่วงรู้ทุกความเคลื่อนไหวของโลกใบนี้ “แล้วเธอต้องการอะไร!” แม่สามีเค้นเสียงถามอย่างจนมุม เพราะรู้ดีว่าหากบุตรชายรู้เรื่องที่นางแอบยักยอกเงินเดือนทหารไปให้ฝั่งบ้านเดิมของตนเองจนหมด ทหารหนุ่มผู้นี้คงไม่ยอมรามือแน่ หลินเฟยเฟยยกยิ้มมุมปาก นี่คือจังหวะที่นางรอคอย “เงื่อนไขในการอยู่ร่วมกันต่อ มีอยู่สามข้อค่ะท่านแม่... ข้อแรก นับจากวันนี้เป็นต้นไป เงินเดือนของพี่เหว่ยหานทั้งหมด จะต้องส่งมอบให้ฉันเป็นคนจัดการแต่เพียงผู้เดียวเพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายของครอบครัวเราเองและเป็นทุนการศึกษาของลูก” “ไม่ได้นะ!” แม่สามีโวยวายทันที “ฟังให้จบก่อนค่ะท่านแม่” หลินเฟยเฟยปรายตามองด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนอีกฝ่ายต้องหุบปาก “ข้อที่สอง เราจะทำการ ‘แยกเตาไฟ’ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ้านเราจะหาซื้อวัตถุดิบและทำอาหารกันเอง ไม่ต้องมารวมกันกินข้าวหม้อใหญ่ที่คนขี้เกียจบางคนมักง่ายรอตักกินฟรี และข้อที่สาม... พื้นที่แปลงผักหลังบ้านและเล้าไก่ จะต้องตกเป็นสิทธิ์ในการดูแลของฉันแต่เพียงผู้เดียว ผลผลิตทั้งหมดฉันมีสิทธิ์ขาดว่าจะนำไปทำอะไร จะกิน จะแจก หรือจะเอาไป ‘ขาย’ เพื่อสร้างรายได้เข้ากระเป๋าตัวเอง ก็ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์มาสั่งห้าม” คำว่า ‘ขาย’ ของหลินเฟยเฟยทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้ง ทุกคนรู้ดีว่าช่วงนี้สะใภ้รองแอบทำซาลาเปาและหมั่นโถวเนื้อแน่นรสชาติอร่อยล้ำออกไปขายที่ตลาดมืดลับ ๆ จนได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ หากปล่อยให้ครอบครัวนางแยกสิทธิ์เด็ดขาด ตระกูลจางคงพลาดเงินก้อนโตที่ควรจะได้ไปอย่างน่าเสียดาย “เธอฝันไปเถอะ!” แม่สามีตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว “อยากแยกบ้านหรือ? ได้! ถ้าปีกกล้าขาแข็งนัก ก็ไสหัวออกไปจากบ้านตระกูลจางซะ! อย่ามาเหยียบบ้านหลังนี้อีก!” สะใภ้ใหญ่รีบพยักหน้ารับลูกคู่อย่างกระตือรือร้น “ใช่! ออกไปเลย! คนเนรคุณ อกตัญญู!” หลินเฟยเฟยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางหันไปมองสามีที่ยังคงนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังฟังชัดไปทั่วบ้าน “พี่เหว่ยหานล่ะคะ... ท่านจะเลือก ‘แม่กับพี่สะใภ้’ ที่คอยแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อเรา หรือจะเลือก ‘ฉันกับลูก’ ที่พร้อมจะสร้างอนาคตไปด้วยกัน? คิดให้ดีนะคะ เพราะถ้าท่านก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้ไปพร้อมกับคำสั่งขับไล่ของท่านแม่... ฉันจะถือว่าเราขาดจากการเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์ และท่านจะไม่มีวันได้กินซาลาเปาไส้หมูสับสูตรลับของฉันไปตลอดชีวิตแน่ค่ะ” จางเหว่ยหานชะงักกึก ประโยคหลังทำเอาหัวใจของนายทหารผู้แข็งกระด้างกระตุกวูบ ใบหน้าคมคายหันขวับมามองหน้าภรรยา เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวที่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขาก็รู้ทันทีว่า... หากเขาเลือกข้างผิดในนาทีนี้ เขาอาจจะต้องสูญเสียทั้งภรรยาที่ฉลาดเป็นกรดและซาลาเปารสเลิศที่เขายังไม่ทันได้ลิ้มลองในมื้อนี้ไปตลอดกาล ชายหนุ่มค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำในชุดทหารสร้างแรงกดดันให้คนในห้องต้องถอยกรูด เขากวาดสายตาคมกริบมองมารดาและพี่สะใภ้ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงทุบดินด้วยความเด็ดขาดที่ทรงพลัง “ถ้าเฟยเฟยพูดแบบนั้น... ผมในฐานะสามี ก็ขอ ‘แยกบ้าน’ ตามเงื่อนไขที่ภรรยาผมต้องการทุกประการครับ!” สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า แม่สามีตาลายคล้ายจะเป็นลมล้มพับลงไปกองกับพื้นทันที ทว่า ในขณะที่หลินเฟยเฟยกำลังจะยกยิ้มด้วยความสะใจกับชัยชนะก้าวแรก ประตูรั้วหน้าบ้านกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด “แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าสหกรณ์อำเภอแล้ว! ทางการกำลังส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจค้นตลาดมืด และ... และพวกเขากำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านตระกูลจาง เพราะมีคนแจ้งเบาะแสว่าบ้านนี้ลักลอบค้าขายของเถื่อนล็อตใหญ่ที่สุดในรอบปี!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ นามปากกา หลินฮวายุคปฏิรูป