ยุคแห่งความรุ่งเรือง

"ถ้าสะใภ้รองหลินยังกล้าเอาเงินกองกลางไปซื้อจักรเย็บผ้าซิงเกอร์รุ่นนำเข้าเข้าบ้านอีกหมู่บ้านของเราคงไม่ต้องมีใครกล้าเงยหน้าอ้าปากแข่งกับบ้านจางแล้วล่ะค่ะ!" เสียงกระแทกกระทั้นของหลี่ฉิน หรือสะใภ้ใหญ่ ดังแหวกลมหนาวในลานตากข้าวของหมู่บ้านจนคนหันมามองเป็นตาเดียว หล่อนตั้งใจแผดเสียงให้ดังพอที่ชาวบ้านซึ่งกำลังขนข้าวสาลีจะพากันหยุดมือแล้วหันมาวิพากษ์วิจารณ์ ความอิจฉาริษยาที่สุมอกมาแรมเดือนทำให้ใบหน้าของหลี่ฉินบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด ยิ่งเห็นสภาพบ้านเรือนของหลินเฟยเฟยที่ได้รับการต่อเติมใหม่ด้วยอิฐแดงขัดมันสะอาดตา มีม่านมุ้งลูกไม้ขาวสะอาดสะอ้าน และที่สำคัญที่สุดคือกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นยาจีนที่ลอยโชยออกมาจากห้องครัวทุกวี่ทุกวัน ยิ่งทำให้หัวใจของนางมารร้ายประจำบ้านจางร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแกลบเผา ทว่า หลินเฟยเฟยในชุดเสื้อคอตตอนสีฟ้าอ่อนปักลายดอกไม้ประณีต ซึ่งเป็นสินค้าตัวอย่างเกรดส่งออกที่นางแอบหยิบออกมาจาก "มิติลับ" กลับไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย นางกำลังใช้ผ้ากันเปื้อนสีสะอาดเช็ดมือช้าๆ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองสะใภ้ใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความสมเพชเวทนา "เงินที่ฉันใช้ซื้อจักรเย็บผ้า เป็นเงินที่ฉันหยาดเหงื่อแรงงานหามาจากการค้าขายสุจริต ไม่ได้ไปแบมือขอส่วนบุญจากใคร หรือว่าสะใภ้ใหญ่... อิจฉาจนตาพุพองจนแยกแยะไม่ออกแล้วว่าเงินส่วนตัวกับเงินกองกลางมันต่างกันตรงไหนคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนของเฟยเฟยทำเอาหลี่ฉินสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง ชาวบ้านรอบข้างเริ่มส่งเสียงซุบซิบ "นั่นสิ สะใภ้ใหญ่ก็เกินไป ช่วงนี้สะใภ้รองหลินเขาค้าขายเก่งจะตาย ทั้งซาลาเปาสูตรพิเศษ ทั้งเสื้อผ้าสำเร็จรูป ใครๆ ก็อยากได้" "ใช่ๆ บ้านรองจางเขามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเพราะสองมือของพวกเขากับสามี ช่วยไม่ได้นี่นะที่บ้านใหญ่เอาแต่เกียจคร้าน" หลี่ฉินหน้าซีดเผือดเมื่อเสียงวิจารณ์เริ่มเทมาทางฝั่งนาง หล่อนถลึงตาใส่ชาวบ้านก่อนจะหันมาแასอาละวาดต่อ "แก! นังเฟยเฟย แกอย่าคิดว่ารวยขึ้นมาหน่อยแล้วจะทำเป็นเบ่งได้นะ แม่สามีรอดูอยู่ว่าแกจะอวดรวยได้สักกี่น้ำ!" พูดยังไม่ทันขาดคำ ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยหานก็ก้าวเข้ามาจากปากทางหมู่บ้าน ในชุดนายทหารนอกราชการที่รีดเรียบกริบ ไหล่กว้างและใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งขรึมจนน่าเกรงขาม วันนี้กลับฉายแววเย็นชาจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองพี่สะใภ้ที่ยืนท้าวสะเอวอยู่หน้าบ้านตนด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด "พี่สะใภ้..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเพียงคำเดียว ทำเอาหลี่ฉินสะดุ้งสุดตัว หุบปากฉับทันที เหว่ยหานไม่แม้แต่จะชายตามองพี่สะใภ้ เขาก้าวฉับๆ ตรงมาหาภรรยาตัวน้อยที่ยืนยิ้มรอรับอยู่หน้าประตู สายตาที่มองหลินเฟยเฟยอ่อนแสงลงในพริบตา ราวกับน้ำแข็งพันปีที่ละลายกลายเป็นสายธารอบอุ่น มือหนายื่นไปจับมือเรียวบางของนางขึ้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอมต่อหน้าธารกำนัล "ข้างนอกลมแรง เข้าบ้านเถอะครับ พี่ซื้อเกาลัดคั่วกับน้ำตาลแดงมาให้เธอ มื้อเย็นนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?" เฟยเฟยเงยหน้าสบตาสามี รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนดวงหน้างาม "อยากกินซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงค่ะ ฝีมือคุณเหว่ยหานอร่อยที่สุดในโลกอยู่แล้วนี่คะ" ภาพความหวานชื่นและฐานะที่ยกระดับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้หลี่ฉินได้แต่ยืนกัดผ้าเช็ดหน้าด้วยความแค้นเคืองจนเนื้อเต้น แต่นางทำอะไรไม่ได้นอกจากสะบัดก้นหนีท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้าน ภายในบ้านจางที่อบอุ่นและหอมกรุ่นกลิ่นอาหาร หลินเฟยเฟยจัดการเคลียร์บัญชีการค้าล็อตแรกในตลาดมืดผ่านมิติลับ ตัวเลขผลกำไรที่กระโดดขึ้นมามหาศาลทำให้รอยยิ้มของนางกว้างขึ้น เงินสดปึกใหญ่ถูกเก็บไว้อย่างมิดชิด ชีวิตในยุค 80 ที่เคยขัดสนและเต็มไปด้วยอุปสรรคบัดนี้ถูกพลิกโฉมด้วยมันสมองและสองมือของนางเองอย่างแท้จริง ความสุขสบายและหน้าตาทางสังคมที่ครอบครัวได้รับในตอนนี้ เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของความรุ่งเรืองเท่านั้น ในขณะที่เฟยเฟยกำลังงละมุนอยู่กับการเตรียมวัตถุดิบทำซี่โครงหมูตุ๋นในห้องครัว จางเหว่ยหานก็เดินเข้ามาโอบกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมซบลงที่ลาดไหล่ของนางสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากตัวภรรยา "เหนื่อยไหมครับช่วงนี้?" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ถ้ารวยขึ้นอีกนิด ฉันจะซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองให้คุณอยู่สบายๆ เลยดีไหมคะ" เฟยเฟยหัวเราะคิกคัก พลางหันไปป้อนเกาลัดคั่วร้อนๆ ให้สามี แต่แล้ว... เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดที่ดังขึ้นรัวๆ จากหน้าบ้านก็ทำลายบรรยากาศอันแสนหวานลงทันที ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา "คุณรองจาง! สะใภ้รองหลิน!แย่แล้ว! ทางการจากอำเภอ... ทางการจากสำนักงานพาณิชย์กำลังเดินขบวนมาที่บ้านพวกคุณ พร้อมกับข้อกล่าวหาเรื่องการค้ากำไรเกินควรและการกักตุนสินค้าเถื่อน!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเฟยเฟยแข็งค้างในเสี้ยววินาที ขณะที่ดวงตาคมกริบของจางเหว่ยหานหรี่ลงอย่างอันตราย ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมบ้านหลังน้อยในชั่วพริบตา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!