วิกฤตความปลอดภัยของครอบครัว

“ใครส่งคุณมา?” น้ำเสียงของหลินเฟยเฟยไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ในมือของบุรุษชุดสูทจีนสากลผู้นี้จะมีกระเป๋าเอกสารหนังสีดำที่ดูหนาหนักผิดปกติวางอยู่บนโต๊ะไม้ขัดมัน และสายตาของเขาจะจ้องมองไปยังกล่องไม้เก่าที่วางอยู่บนหิ้งพระราวกับนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง กลิ่นแกงไก่เห็ดหอมที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จจากครัวหลังบ้านลอยเข้ามาเจือจางในอากาศ สร้างความขัดแย้งที่ประหลาดล้ำกับบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดด้วยมีด “คุณนายจาง... ผมแค่มาส่งข่าวเรื่อง ‘มรดก’ ที่ทางตระกูลเก่าของคุณอาจจะลืมทิ้งไว้” ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น มุมปากของเขาหยักยิ้มแต่ดวงตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำ “และบังเอิญผมได้รับคำสั่งให้มา ‘ตรวจสอบ’ ความปลอดภัยของเอกสารชุดนี้ด้วยตัวเอง” หลินเฟยเฟยก้าวเท้าสั้นๆ ไปยืนขวางหน้าประตูครัว สายตาของเธอกวาดมองไปรอบห้อง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘สัญชาตญาณ’ ที่ได้รับการขัดเกลาจากมิติลับบอกเธอว่า บุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขามีรอยด้านที่นิ้วชี้และนิ้วกลาง—รอยของคนที่ผ่านการฝึกใช้อาวุธมาอย่างโชกโชน “มรดกงั้นหรือคะ?” หลินเฟยเฟยแค่นยิ้ม ดวงตาคมกริบดุจมีดพก “ถ้าจะเป็นมรดกจริง ทำไมไม่ส่งมาทางไปรษณีย์ แต่กลับบุกเข้ามาถึงในบ้านตอนเย็นย่ำแบบนี้ล่ะคะคุณสุภาพบุรุษ... หรือว่าสิ่งที่อยู่ในกระเป๋านั่น ไม่ใช่เอกสาร แต่เป็นเครื่องมือสำหรับ ‘กำจัดขยะ’ กันแน่” วินาทีนั้นเอง ชายแปลกหน้าก็เปลี่ยนท่าที รอยยิ้มจอมปลอมมลายหายไปเหลือเพียงใบหน้าที่แข็งกร้าว มือของเขาขยับเข้าหาอกเสื้ออย่างรวดเร็ว! *โครม!* หลินเฟยเฟยไม่รอช้า เธอคว้ากระทะเหล็กหล่อที่วางอยู่ใกล้มือที่สุดขว้างเข้าใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความเร็วที่ฝึกฝนมาจากมิติลับ ชายคนนั้นเบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด แต่กระทะหนักๆ ก็กระแทกเข้ากับชั้นวางแจกันจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ “เฟยเฟย! เกิดอะไรขึ้น!” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจของจางเหว่ยหานดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน เขาเพิ่งกลับจากการตรวจเวร และสัญชาตญาณทหารทำให้เขารับรู้ถึงความผิดปกติได้ในเสี้ยววินาที ชายแปลกหน้าหันขวับ สายตาของเขามีความลังเลเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบของจางเหว่ยหานที่ก้าวเข้ามาขวางกลางวง แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ชักมีดพับออกมาจากสาบเสื้อแล้วพุ่งตรงไปยังทิศทางที่หลินเฟยเฟยยืนอยู่! “ระวัง!” จางเหว่ยหานคำรามลั่น เขาพุ่งตัวเข้าปะทะกับชายแปลกหน้ากลางห้องโถง พลังหมัดหนักหน่วงของนายทหารปะทะกับความคล่องแคล่วของนักฆ่ามืออาชีพ ข้าวของในบ้านเริ่มระเนระนาด หลินเฟยเฟยไม่ยอมเป็นเพียงผู้ชม เธอหยิบถุงพริกป่นที่เตรียมไว้สำหรับทำอาหารค่ำเตรียมไว้ในมิติลับ แล้วสาดเข้าใส่ใบหน้าของคนร้ายอย่างแม่นยำ! “อ๊ากก! ตาฉัน!” คนร้ายร้องลั่นด้วยความแสบร้อน จางเหว่ยหานไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ เขาใช้จังหวะนั้นเตะตัดขาจนอีกฝ่ายล้มลง ก่อนจะกดร่างนั้นไว้กับพื้นด้วยท่าล็อกที่แน่นหนา ความเงียบกลับมาเยือนบ้านอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ หลินเฟยเฟยเดินเข้าไปใกล้คนร้ายที่ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด เธอหยิบเชือกเส้นหนาออกมาจากมิติลับโยนให้สามี “มัดเขาไว้ค่ะเหว่ยหาน แล้วเรามาดูสิว่า... ข้างในกระเป๋าหนังใบนั้นน่ะ มันมีอะไรที่ล้ำค่ากว่าชีวิตของคนคนนี้” จางเหว่ยหานมัดมือมัดเท้าคนร้ายอย่างชำนาญ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและชื่นชม “คุณเก่งมากเฟยเฟย แต่นี่มันอันตรายเกินไป คนพวกนี้... พวกมันเป็นคนของตระกูลที่จ้องจะฮุบที่ดินแปลงนั้นที่คุณวางแผนจะทำฟาร์ม” หลินเฟยเฟยเปิดกระเป๋าหนังออก สิ่งที่พบไม่ใช่โฉนดที่ดินอย่างที่คิด แต่มันคือแผนผังบ้านและภาพถ่ายของลูกสาวตัวน้อยของเธอที่กำลังเดินเล่นในสนามเด็กเล่นเมื่อเช้านี้! ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนตัวสั่น มือที่กุมภาพถ่ายกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “เหว่ยหาน... พวกมันไม่ได้มาเพื่อทรัพย์สิน แต่มันมาเพื่อ ‘ครอบครัว’ ของเรา” ขณะที่ทั้งคู่กำลังตกตะลึงกับหลักฐานในมือ เสียงเคาะประตูรั้วด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เคาะทีละจังหวะ แต่เป็นการทุบประตูอย่างบ้าคลั่งราวกับคนนับสิบกำลังพยายามพังเข้ามา! จางเหว่ยหานคว้าปืนพกคู่ใจที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะไม้ขึ้นมาเตรียมพร้อม ส่วนหลินเฟยเฟยรีบคว้ากุญแจมิติลับเตรียมถ่ายโอนสิ่งของที่จำเป็น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การบุกรุกธรรมดา แต่เป็นการเปิดฉากสงครามครั้งใหม่ที่เธอต้องสู้เพื่อปกป้องทุกสิ่งที่สร้างมา “เฟยเฟย เข้าไปในห้องลับหลังกำแพงซะ!” จางเหว่ยหานสั่งเสียงเฉียบขาดขณะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับประตูที่กำลังจะพังทลายลง แต่ทว่า ในจังหวะที่บานประตูไม้เก่าๆ กำลังจะกระเด็นหลุดจากบานพับ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเหนือเสียงทุบประตูนั่น—เสียงของหลี่ฉิน สะใภ้ใหญ่ที่ควรจะอยู่บ้านของแม่สามี เธอยืนอยู่ท่ามกลางชายชุดดำกลุ่มนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและมือที่ถือ ‘กุญแจบ้าน’ ของพวกเขาไว้ในมือ! “พี่เหว่ยหานคะ... ถึงเวลาคืนบ้านหลังนี้ให้เจ้าของที่แท้จริงเสียทีนะ!” ทุกอย่างหยุดนิ่ง... หลินเฟยเฟยมองผ่านช่องว่างของกำแพง เห็นใบหน้าของหลี่ฉินที่เต็มไปด้วยความสะใจสุดขีด ในขณะที่ชายชุดดำที่เหลือเริ่มชักอาวุธออกมาจากใต้เสื้อโค้ทพร้อมกันทั้งหมด! ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ อย่าเพิ่งวางมือจากนิยายเพราะตอนถัดไปคือการตัดสินชะตากรรมที่ลุ้นจนแทบหยุดหายใจค่ะ!