ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"ลุงหมายความว่ายังไง... ที่บอกว่ายินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง" รินพึมพำกับความว่างเปล่า กระดาษแผ่นบางในมือสั่นไหวจนยับยู่ยี่ หัวใจของเขาเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยเลือนรางกลับชัดเจนขึ้นมาในฉับพลัน ใบหน้าของชายผู้มีรอยแผลเป็นที่หางคิ้วคนนั้น... คนที่อาคิระเคยสาปแช่งว่าไม่มีวันให้อภัย เขารีบวิ่งตรงไปยังห้องครัวหลังบ้าน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำสต๊อกดาชิที่อาคิระเคี่ยวทิ้งไว้ดูจะเย็นชืดไปแล้วเมื่อเทียบกับอุณหภูมิความระทึกในอกของเขา อาคิระยืนหันหลังให้อยู่หน้าเขียง มือหนากำมีดเชฟด้ามถนัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มไม่ได้หันมามองแม้รินจะก้าวเข้ามาใกล้จนเกือบชิด ร่างสูงโปร่งที่เคยดูมั่นคงกลับสั่นเทาอย่างประหลาด "เก็บมันไปซะ ริน" อาคิระพูดขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชาจนรินต้องหยุดชะงัก "อย่าแตะต้องเรื่องของคนคนนั้น... มันไม่คุ้มหรอกที่จะเอาตัวไปแปดเปื้อนกับขยะที่ทิ้งไปแล้ว" "แต่นี่คือจดหมายจากคุณอาของคุณนะอาคิระ!" รินโพล่งออกไป ความกังวลที่สะสมมานานเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้น "ถ้าคนคนนี้คือคนที่ทรยศพี่ชายตัวเอง คือคนที่ทำให้คุณต้องทิ้งมีดทำอาหารแล้วหนีมาอยู่ที่นี่... ทำไมเราถึงไม่เผชิญหน้ากับเขาให้จบๆ ไปล่ะคะ?" อาคิระวางมีดลงเสียงดัง *กริ๊ก* เขาค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาที่เคยสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในแม่น้ำคาโมะยามไร้ลม บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดรากถอนโคน "เธอไม่เข้าใจหรอก" อาคิระแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "ตอนที่ฉันอายุสิบแปด ฉันเชื่อมั่นว่าพรสวรรค์จะเปลี่ยนโลกได้ ฉันยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อวงการอาหารชั้นสูง แต่คนที่เป็นเหมือนพ่อคนที่สอง... คนที่เป็นคนสอนให้ฉันจับมีดเล่มแรก... กลับขายสูตรอาหารของฉันให้คู่แข่งเพื่อแลกกับเงินก้อนโต" รินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ความโกรธแค้นแทนอีกฝ่ายพุ่งพล่านในอก เขาเดินเข้าไปคว้ามือที่เย็นเฉียบของอาคิระเอาไว้แน่น "นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณเลยนะอาคิระ" รินกล่าวเสียงอ่อนลง หากยังคงความหนักแน่นไว้ในแววตา "คุณไม่ได้ทิ้งความฝันเพราะคุณไม่เก่ง คุณทิ้งมันเพราะคุณถูกคนที่คุณรักทรยศ... ความรักน่ะ ถ้ามันทำให้เราเจ็บจนถึงขนาดนี้ แล้วทำไมคุณยังต้องทำอาหารให้คนอื่นกินด้วยความใส่ใจขนาดนี้อีกล่ะ?" อาคิระมองใบหน้าของรินที่สะท้อนอยู่ในม่านตา เขาเห็นความห่วงใยที่ใสซื่อราวกับน้ำค้างยามเช้า มันเป็นความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดนับสิบปีแต่ไม่กล้าไขว่คว้า "เพราะฉันอยากลืม" อาคิระกระซิบ "ฉันพยายามปรุงรสอาหารทุกจานให้ดีที่สุด เพื่อให้ความดีเหล่านั้นลบภาพจำที่แสนสกปรกนั่นออกไป แต่ดูเหมือนว่า... โลกมันไม่เคยปล่อยให้ฉันได้อยู่เงียบๆ เลย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัว มีเพียงเสียงหยดน้ำจากก๊อกที่ดังเป็นจังหวะเนิบนาบ รินไม่ได้ปล่อยมือจากอาคิระ เขารู้ดีว่าในเวลานี้ สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการไม่ใช่คำปลอบใจที่สวยหรู แต่เป็นการยืนยันว่ายังมีคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างแม้ในวันที่อดีตตามมาหลอกหลอน "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับเขาคนเดียว" รินยืนยัน ทว่าในจังหวะที่อาคิระกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงกระดิ่งลมที่หน้าประตูทางเข้าโฮมสเตย์กลับดังขึ้น... *กริ๊ง...* มันเป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่กลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนทั้งสอง อาคิระตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาของเขามองไปที่เงาร่างของชายวัยกลางคนที่กำลังก้าวผ่านผ้าม่านโนเร็นเข้ามาในตัวร้าน ชายคนนั้นสวมชุดกิโมโนสีเข้มทอด้วยผ้าไหมชั้นดี รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้านั้นช่างดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เขาหยุดยืนตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะเหลือบสายตามาทางอาคิระด้วยแววตาสมเพชแกมเอ็นดู "ไม่เจอกันนานเลยนะ อาคิระ... ฝีมือการทำครัวของเธอยังดู 'ไร้เดียงสา' เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ" อาคิระกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ รินรู้สึกได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากคนข้างกาย แต่มันกลับถูกกลบด้วยคำพูดประโยคถัดมาของชายแปลกหน้า "อ้อ... แล้วก็ขอบใจนะริน ที่ช่วยดูหลานชายที่น่าสงสารของฉันแทนมาตลอด" ชายคนนั้นหยิบจดหมายอีกฉบับออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์ไม้เบาๆ "แต่เสียใจด้วยนะ เพราะนับจากวินาทีนี้ไป โฮมสเตย์แห่งนี้... จะต้องถูกขายทอดตลาดตามคำสั่งศาล เพราะหนี้ที่ลุงของเธอเคยก่อไว้เมื่อสิบปีก่อน" รินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อตระหนักว่า 'ความจริง' ที่เขากำลังเผชิญ ไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องของอดีตอาคิระ แต่มันคือการสูญเสียทุกสิ่งที่เขารักไปในคราวเดียว หวังว่ารี้ดที่รักจะยังไม่วางมือจากรินและอาคิระนะคะ เพราะบททดสอบที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักและขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านจากใจ "หิมะแรกในโตเกียว" ค่ะ