ทางเดินที่ทอดยาวริมแม่น้ำ

“ทนายคนใหม่? หมายความว่าไงอาคิระ ในเมื่อพินัยกรรมฉบับนี้ระบุชื่อผมเป็นผู้ดูแลเพียงคนเดียว” รินวางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เสียงกระดาษปะทะพื้นผิวไม้ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงโฮมสเตย์ อาคิระไม่ได้หันมามอง เขาเพียงแต่ถอดผ้ากันเปื้อนสีเข้มพาดไว้บนพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนจดจ้องไปยังหม้อดินเผาที่กำลังตุ๋นรากบัวส่งกลิ่นหอมอวล “คุณเข้าใจผิดแล้ว ริน” อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง “เอกสารนั่นไม่ใช่เรื่องพินัยกรรม แต่มันคือสัญญาจัดสรรผลประโยชน์ในระยะยาว ที่คุณปู่ของคุณวางหมากเอาไว้ตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจทิ้งโฮมสเตย์หลังนี้ให้คนนอกอย่างผมดูแล” รินชะงัก ลมหายใจสะดุด ความเหนื่อยล้าจากการทำงานในเมืองที่เขายังสะบัดไม่หลุดพ้นดูเหมือนจะถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มใจดีของคุณปู่ จะมีความลับที่พันธนาการชีวิตของชายหนุ่มตรงหน้าไว้แน่นหนาขนาดนี้ “ออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม” อาคิระเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน เขาคว้าเสื้อคลุมสีเทามาสวมทับ “ที่นี่มันอับเกินไป สำหรับความจริงที่คุณเพิ่งได้รับรู้” เราเดินออกจากโฮมสเตย์สู่ถนนสายเก่าที่ทอดตัวยาวเลียบแม่น้ำคาโมะ ยามเย็นย่ำ แสงสีส้มทองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มข้น เงาของต้นหลิวริมฝั่งไหวเอนล้อไปกับระลอกคลื่นน้ำที่สะท้อนแสงไฟจากบ้านเรือนฝั่งตรงข้าม รินก้าวเดินตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงกว่า อาคิระไม่ได้รีบร้อน เขาทิ้งช่วงห่างในระยะที่พอเหมาะ ไม่ใกล้จนล้ำเส้น แต่ไม่ไกลจนหลงลืม “ทำไมต้องเป็นคุณ” รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบของเมืองเกียวโตที่เริ่มเข้าสู่โหมดพักผ่อน “ทำไมต้องเป็นเชฟฝีมือดีอย่างคุณ ที่ต้องมาติดแหง็กอยู่ในที่แห่งนี้เพื่อรอรับมือกับคนไม่เอาไหนอย่างผม” อาคิระหยุดเดิน เขาทอดสายตามองลงไปยังแม่น้ำ “คุณคิดว่าชีวิตคนเรามันมีทางเลือกมากแค่ไหนล่ะ ริน?” “สำหรับผม… ถ้าไม่พยายามสานต่อกิจการนี้ ผมก็ไม่เหลืออะไรเลย” รินตอบพลางกอดอกแน่น ความหนาวเย็นจากสายน้ำเริ่มซึมเข้าสู่ผิวหนัง “นั่นแหละคือปัญหา” อาคิระหันกลับมา แววตาของเขาซ่อนความเจ็บปวดบางอย่างที่รินไม่เคยสังเกตเห็น “คนส่วนใหญ่มักคิดว่าการมี ‘เป้าหมาย’ คือเครื่องพิสูจน์ว่าชีวิตมีค่า แต่สำหรับผม การต้องทำตามความคาดหวังของคนอื่นจนกลายเป็นความเคยชิน มันเหมือนกับการทำอาหารที่ไร้รสชาติ... รสชาติที่คนกินถูกใจ แต่คนทำกลับจืดชืดจนไร้ความรู้สึก” “คุณเกลียดการทำอาหารที่นี่งั้นเหรอ?” “เปล่า” อาคิระก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นจนรินสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศและไม้สนจากตัวเขา “ผมแค่เกลียดความรู้สึกที่ว่า ไม่ว่าผมจะปรุงรสชาติได้ยอดเยี่ยมแค่ไหน สุดท้ายทุกอย่างก็ต้องจบลงด้วยการเป็นเพียง ‘ตัวแทน’ ของใครบางคน” บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น รินมองเห็นความสั่นไหวในแววตาของอาคิระ สิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นความเย็นชาแท้จริงแล้วคือเกราะป้องกันที่แสนเปราะบาง เราเดินผ่านสะพานไม้เก่าแก่ เสียงฝีเท้าของเราสองคนบนพื้นกระดานไม้ดังประสานกันเป็นจังหวะที่แปลกประหลาดแต่กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด “ถ้าพินัยกรรมนั่นเป็นกรงขัง” รินเอ่ยขึ้นเบาๆ “งั้นเรามาช่วยกันหาทางแก้สัญญาเถอะ ไม่ใช่ในฐานะผู้ดูแลกับเชฟ แต่ในฐานะ... คนที่กำลังพยายามเข้าใจชีวิตของกันและกัน” อาคิระนิ่งไปนาน ราวกับเขากำลังประมวลผลคำพูดที่ซื่อตรงเกินไปของคนข้างกาย ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มแรกที่รินเคยเห็นตั้งแต่วันแรกที่มาถึง มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เคลือบแคลง แต่มันคือการยอมรับ ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะเอ่ยถามถึงรายละเอียดของทนายคนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากความมืดฝั่งตรงข้าม เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังซุ้มประตูไม้เก่า เป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศเมืองโบราณแห่งนี้อย่างรุนแรง “คุณอาคิระครับ...” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็นเฉียบ “ทนายความของทางตระกูลซาโต้ แจ้งว่าคุณมีเวลาตัดสินใจถึงแค่เที่ยงคืนวันนี้ หากคุณไม่ยอมเซ็นชื่อลงในเอกสารโอนสิทธิ์ขาด โฮมสเตย์ริมน้ำแห่งนี้จะต้องถูกขายทอดตลาดเพื่อชำระหนี้ที่คุณปู่ของเขา ‘แอบ’ กู้ยืมไว้โดยที่คุณไม่เคยรู้มาก่อน” รินหน้าซีดเผือด หันไปมองอาคิระที่ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก เขาเห็นมือของเชฟหนุ่มกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นชัดเจน ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของโฮมสเตย์ แต่มันคือกับดักที่เขาทั้งสองคนกำลังจะเดินลงไปโดยไม่รู้ตัว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินและอาคิระในค่ำคืนนี้ หวังว่าคุณจะยังไม่หนีไปไหนนะครับ... - หิมะแรกในโตเกียว