พลังที่ควบคุมไม่ได้

“หยุดนะเซเลน่า! อย่ามองตาเธอ... อย่ามอง!” เสียงตะโกนของลูคัสแหบพร่าและสั่นเครือ แผ่นหลังกว้างของเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากร่างกายของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง โล่เวทมนตร์ธาตุดินที่เขาฝืนกางขึ้นเริ่มมีรอยร้าวประหนึ่งแก้วที่กำลังจะแตกกระจายภายใต้แรงกดดันจากรัศมีพลังแสงที่แผ่ออกมาอย่างบ้าคลั่ง เซเลน่าไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว ในหัวของเธอมีเพียงภาพเงาร่างโปร่งแสงที่ดูเลือนรางแต่กลับชัดเจนในความทรงจำ ดวงตาของหญิงสาวผู้นั้น—ดวงตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความโศกเศร้าคู่นั้น—กำลังส่งยิ้มมาให้เธอ แม้ในวินาทีที่เปลวเพลิงสีขาวสว่างจ้าจะเริ่มเผาไหม้อากาศรอบข้างจนกลายเป็นไอ “แม่...” ริมฝีปากของเซเลน่าขยับแผ่วเบา ร่างกายของเธอเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้นดิน เศษหินและฝุ่นผงรอบตัวถูกแรงดึงดูดของพลังเวทมหาศาลฉีกกระชากจนกลายเป็นละอองเวทสีทอง “เซเลน่า! ฟังผมนะ!” ลูคัสกัดฟันแน่น เลือดซึมออกมาจากมุมปากจากการฝืนควบคุมมานาที่กำลังพุ่งพล่าน “นั่นไม่ใช่ท่านแม่ของเธอ! นั่นคือภาพลวงตาจากบันทึกเล่มนั้น! ตั้งสติสิ!” แต่คำพูดของเขาดูเหมือนจะเป็นเพียงเสียงกระซิบของแมลงตัวหนึ่งท่ามกลางพายุทอร์นาโดแห่งแสง เซเลน่าปล่อยมือจากบันทึกเล่มนั้นทว่ามันกลับไม่ร่วงลงสู่พื้น มันลอยค้างอยู่กลางอากาศ หน้ากระดาษพลิกเปิดออกเองอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ตัวอักษรโบราณเริ่มหลุดลอยออกมาจากหน้ากระดาษและหมุนวนรอบตัวเธอราวกับพายุทอร์นาโดแห่งอักขระ ในมุมมืดของห้องโถงฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นควัน ดาร์คิสยืนกอดอกพิงเสาศิลา ดวงตาเรียวรีของเขาหรี่ลงด้วยความพึงพอใจ แสงสีม่วงจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเขาที่วาดลวดลายสัญลักษณ์บางอย่างในอากาศอย่างเงียบเชียบ “งดงามเหลือเกิน... พลังที่ไร้การควบคุมคือประตูสู่ความจริงที่พวกอาจารย์ในโรงเรียนนี้พยายามปิดบังเอาไว้” ดาร์คิสพึมพำกับตัวเอง สายตาของเขาจับจ้องไปยังเซเลน่าที่กำลังจะแตกสลาย “จงปลดปล่อยมันออกมา เซเลน่า... ปลดปล่อยความเจ็บปวดนั่นออกมาให้หมด” ฉับพลัน! แสงสีทองจากตัวเซเลน่าเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนจนแทบมองไม่เห็น พื้นศิลาใต้เท้าของพวกเขาแตกร้าวเป็นวงกว้าง ลูคัสถูกแรงกระแทกจากคลื่นพลังซัดจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องโถงจนเขาทรุดตัวลงไอออกมาเป็นเลือด เขาพยายามพยุงร่างที่ไร้แรงขึ้นมาแต่ภาพเบื้องหน้าทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง เซเลน่าไม่ได้กำลังกรีดร้อง แต่เธอกำลังร้องไห้... น้ำตาที่เป็นแสงสีทองไหลพรากอาบแก้มขณะที่มือของเธอเอื้อมไปหาเงาร่างของมารดาที่เริ่มเลือนหายไปทุกที “อย่าทิ้งหนูไปอีก... อย่าทิ้งหนู...” เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วโถงเวทมนตร์ มันไม่ใช่เสียงของเด็กสาวที่ขี้อายอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของวิญญาณที่แตกสลาย “เซเลน่า! ผมขอร้อง!” ลูคัสฝืนรวบรวมมานาธาตุดินก้อนสุดท้ายสร้างเป็นเถาวัลย์ศิลา พุ่งเข้าพันธนาการร่างของเธอไว้ “ถ้าเธอไม่หยุด พลังนี้จะกลืนกินเธอไปตลอดกาล!” ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์นับพันดังขึ้นจากอากาศธาตุ แสงจากบันทึกพุ่งทะลุทะลวงเพดานหินของโรงเรียนอาร์คานาจนเกิดเป็นลำแสงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน เสียงระฆังเตือนภัยของโรงเรียนดังลั่นไปทั่วทุกทิศทาง เซเลน่าหยุดชะงัก ร่างกายของเธอถูกตรึงด้วยเถาวัลย์ศิลาของลูคัส แต่ดวงตาของเธอกลับเปลี่ยนไปเป็นสีขาวโพลนไร้แววตา เธอหันกลับมามองลูคัสช้าๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นไม่ใช่รอยยิ้มของเซเลน่าที่เขารู้จัก มันเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและทรงอำนาจจนลูคัสรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปถึงกระดูกสันหลัง “ลูคัส...” เสียงของเธอดังก้องในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากความว่างเปล่า “เจ้าปกป้องสิ่งที่กำลังจะถูกทำลายไปเพื่ออะไรกัน?” ก่อนที่ลูคัสจะทันได้โต้ตอบ ประตูห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกด้วยพลังเวทมหาศาล ร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์ใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแววตาที่ฉายชัดถึงความตระหนก แต่สิ่งที่ทำให้ลูคัสหัวใจแทบหยุดเต้นไม่ใช่การปรากฏตัวของอาจารย์ใหญ่... มันคือบุคคลที่เดินตามหลังอาจารย์ใหญ่เข้ามา บุคคลที่ในมือถือคทาสีเงินยวบยาบและมีใบหน้าเหมือนกับเซเลน่าไม่ผิดเพี้ยน—ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่เกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะมีได้! “ในที่สุด... ก็ตื่นขึ้นมาเสียทีนะ ลูกรัก” หญิงสาวผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ก่อนจะยกคทาขึ้นชี้ตรงมาที่พวกเขา “และถึงเวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ตระกูลของเจ้าได้ก่อไว้!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านละอองเวทไปพร้อมกับเซเลน่าในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่งนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ