ปมความลับในอดีต

"เจ้าทำอะไรลงไป เซเลน่า... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าสิ่งที่เจ้าปลดปล่อยออกมานั่นคือปาฏิหาริย์?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันของดาร์คิสยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงหัวใจ เซเลน่าไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแต่กำไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พลังงานสีดำสนิทที่แผ่ออกมาจากตราประทับบนข้อมือของเธอยังคงเต้นเร่าเหมือนมีชีวิต มันไม่ใช่แสงสว่างที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือเงามืดที่สั่นคลอนตัวตนของเธอเอง "ปล่อยมือจากบันทึกเล่มนั้นเดี๋ยวนี้ เซเลน่า" เสียงที่คุ้นเคยของลูคัสแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในหอจดหมายเหตุใต้ดินของอาจารย์ใหญ่ เขายืนประจันหน้ากับเธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนอย่างที่เคยมี แต่กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้ "นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรจะรับรู้" ลูคัสก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แม้จะถูกเวทมนตร์กักขังที่ล้อมรอบโต๊ะทำงานของอาจารย์ใหญ่ผลักดันออกไป แต่เขาก็ไม่ลดละ "ถอยออกมา แล้วไปหาอาจารย์ใหญ่กับฉันเสียดีๆ" เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองในอากาศดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นเป็นเท่าตัว เธอหันไปมองหนังสือปกหนังสีน้ำเงินเข้มที่วางอยู่ตรงหน้า—บันทึกส่วนตัวของอาจารย์ใหญ่ที่กล่าวถึง 'เหตุการณ์โศกนาฏกรรมแห่งอาร์คานา' เมื่อสิบปีก่อน "ถ้าฉันถอยไปตอนนี้ ฉันจะไม่มีวันรู้เลยว่าทำไมตระกูลของฉันถึงถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ของโรงเรียน" เธอเค้นเสียงตอบ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปเปิดหน้ากระดาษที่กรอบเหลือง "ลูคัส... นายก็รู้ว่าคนของนายมีส่วนเกี่ยวข้อง ทำไมนายถึงต้องพยายามขวางฉันขนาดนี้?" ลูคัสชะงักไปครู่หนึ่ง เงาจากโคมไฟระย้าที่แกว่งไกวเหนือศีรษะทอดผ่านใบหน้าเขาจนดูมืดมน "ฉันไม่ได้ขวาง... ฉันแค่กำลังปกป้องเธอ จากความจริงที่เธออาจจะรับมือไม่ไหว" เซเลน่าไม่ฟังเสียงทัดทาน นิ้วเรียวของเธอไล่ไปตามตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของอาจารย์ใหญ่ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่หน้ากระดาษที่มีภาพวาดร่างหนึ่งถูกวาดทับด้วยรอยหมึกสีแดงสด เป็นตราสัญลักษณ์รูป 'ดวงตาที่ร้องไห้เป็นแสงสีทอง' ตราประทับประจำตระกูลของเธอเอง *บันทึกวันที่ 14 เดือนดาราดับ: ข้าไม่อาจเก็บงำความลับนี้ได้อีกต่อไป พลังของเซเลน่าไม่ใช่บัพเพลลิ่งหรือพรจากเทพธิดา แต่มันคือเชื้อไฟที่ถูกบ่มเพาะมาเพื่อทำลายสมดุลของอาร์คานา... และตระกูลของนาง ไม่ได้ตายจากไปในเหตุการณ์นั้น แต่นางถูกส่งมาที่นี่ในฐานะ 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด* หัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้าง ความร้อนที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่กัดกินไปถึงกระดูก เธอไม่ใช่เด็กสาวกำพร้าผู้โชคดีที่ได้รับเลือก แต่เป็นเพียงร่างกักเก็บพลังงานที่ถูกจัดวางไว้โดยใครบางคน "ภาชนะ..." เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหน้ากระดาษ "นี่คือสิ่งที่พวกคุณทุกคนปิดบังฉันมาตลอดงั้นหรือ?" "เซเลน่า..." ลูคัสเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวลขึ้น เขายอมลดมือที่ถือโล่ป้องกันลง "ฟังนะ เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เห็นในบันทึกนั่น" "ซับซ้อนงั้นหรือ?" เซเลน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีฟ้าใสเหมือนเคย แต่มันเริ่มมีละอองแสงสีเงินอมม่วงหมุนวนอยู่ภายใน "ถ้างั้นบอกมาสิ ลูคัส... ว่าตระกูลของนาย ได้รับคำสั่งให้ 'กำจัด' ฉัน หรือ 'เฝ้าระวัง' ฉันกันแน่?" ลูคัสเม้มปากแน่น ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขานั้นกรีดลึกยิ่งกว่าบาดแผลใดๆ ในหอจดหมายเหตุนี้ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของคนทั้งสอง แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดที่ปลายทางเดินด้านหลังบันได "ช่างเป็นความจริงที่ชวนให้ปวดใจจริงๆ นะคะ..." เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังกังวานขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่เซเลน่าไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบ เจ้าของเสียงนั้นขยับหน้ากากสีเงินออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เซเลน่าเห็นได้บ่อยครั้งในกระจกเงาทุกเช้า ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่น่าขนลุก "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... ลูกสาวที่น่าสงสารของฉัน" เซเลน่าแทบหยุดหายใจ ร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น นอกจากแม่ของเธอที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน! บันทึกในมือของเธอก็พลันส่องแสงสว่างวาบออกมาจนลูคัสต้องรีบกางโล่ป้องกันแรงระเบิดของพลังเวทที่กำลังจะปะทุขึ้นในวินาทีนั้นเอง เซเลสเทียละอองเวทขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขความลับไปกับเซเลน่าในตอนที่เข้มข้นนี้ด้วยนะคะ