ลูคัสผู้หยัดยืน

"ถอยไป เซเลน่า! อย่าอยู่ตรงนั้น!" เสียงตวาดของลูคัสดังแทรกผ่านเสียงหวีดหวิวของมวลอากาศที่บิดเบี้ยว ดวงตาของดาร์คิสทอประกายสีม่วงคล้ำอย่างบ้าคลั่ง พลังงานสีนิลสายหนึ่งที่เขาเรียกออกมาจากก้นบึ้งของพินัยกรรมต้องห้ามกำลังขยายตัวราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง มันไม่ใช่เวทมนตร์สำหรับการต่อสู้ในห้องเรียน แต่มันคือการทำลายล้างที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เซเลน่าตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันมหาศาล แสงสีทองจากละอองเวทในตัวเธอกำลังกะพริบถี่เหมือนเปลวเทียนที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ เธอรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดเข้าสู่หัวใจ ปมในอดีตที่เธอพยายามลืมเลือน—กลิ่นคาวเลือด เสียงกรีดร้องของพ่อแม่—กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนผ่านไอหมอกมืดมิดเบื้องหน้า "ฉัน... ฉันขยับไม่ได้..." เซเลน่าพึมพำ น้ำตาคลอหน่วย ดวงตาเบิกโพลงมองกลุ่มก้อนพลังที่ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด ลูคัสไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป มือหนาคว้าเอวบางของเด็กสาวแล้วกระชากให้พ้นจากรัศมีของแรงระเบิด ในวินาทีที่ความอดทนของมวลเวทมนตร์ขาดสะบั้น เขาตอกฝ่าเท้าลงกับพื้นศิลาของอาคารเรียน ร่ายมนตร์บทที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลอัศวินพิทักษ์ทันที *“โล่แห่งพสุธา นิรันดร์ปกป้อง!”* กำแพงหินศิลาแก้วก่อตัวขึ้นเป็นโดมโค้งครอบคลุมร่างของทั้งคู่ไว้ เพียงเสี้ยววินาที แรงระเบิดสีนิลก็ซัดเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ เสียงกึกก้องเสียดแทงแก้วหู แรงปะทะนั้นมหาศาลจนพื้นห้องเรียนร้าวระแหง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่ลูคัสยังคงยืนหยัด เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน เลือดสายหนึ่งไหลซึมจากมุมปากของเขาหยดลงบนพื้น "จ้องมองที่ดวงตาของฉัน เซเลน่า" ลูคัสกล่าวเสียงต่ำ พยายามควบคุมลมหายใจที่ติดขัด "อย่ามองไปที่ความมืดนั่น... เชื่อในแสงที่เธอมี" "ลูคัส... นายกำลังจะตาย..." เซเลน่ามองเห็นรอยแตกที่กระจายอยู่บนโล่เวทมนตร์ พลังของดาร์คิสกำลังกัดกร่อนทุกอย่างที่ขวางหน้า "ฉันไม่มีวันยอมให้เธอเป็นอะไรไป" ลูคัสสวนกลับทันควัน สายตาที่เขามองมานั้นไร้ซึ่งความลังเล มันแฝงด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามปิดซ่อนมาตลอดกาลเวลาในรั้วโรงเรียน "ต่อให้ต้องแลกด้วยลมหายใจสุดท้ายของอัศวินแห่งอาร์คานาคนนี้ก็ตาม" ท่ามกลางความโกลาหลที่ดูเหมือนโลกจะแตกสลาย ดาร์คิสที่ยืนอยู่อีกฝั่งกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาก้าวเข้ามาใกล้ผ่านกลุ่มควัน พลังงานมืดในมือยังคงหมุนวน "ซาบซึ้งจริงๆ ความรักที่แสนเปราะบางของพวกแก" ดาร์คิสแสยะยิ้ม "แต่จงรู้ไว้เถอะเซเลน่า ว่าพลังแสงที่เธอภูมิใจนักหนานั่นแหละ คือสิ่งที่จะทำให้คนรอบข้างเธอต้องพบกับจุดจบ... เหมือนครอบครัวของเธออย่างไรล่ะ!" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนดาบที่แทงทะลุหัวใจเซเลน่า ความกลัวเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันมหาศาล แสงสีทองรอบกายเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นรัศมีสีขาวบริสุทธิ์ที่รุนแรงจนโล่ของลูคัสสั่นคลอน "อย่าฟังเขา!" ลูคัสตะโกนพลางรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย "เซเลน่า! ตั้งสติ!" ทว่าในตอนนั้นเอง กำแพงของห้องเรียนด้านหลังดาร์คิสก็พังทลายลง ไม่ใช่เพราะแรงระเบิด แต่เพราะบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังก้าวเข้ามาในรั้วโรงเรียน เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเงินปักตราสัญลักษณ์แห่งสภาอาวุโสปรากฏตัวขึ้นพร้อมแรงกดดันที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องทรุดเข่าลง ชายผู้นั้นขยับนิ้วเพียงเบาๆ แรงระเบิดของดาร์คิสก็ถูกสยบลงในพริบตา เขากวาดสายตามองทั้งสามคนด้วยแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะหยุดลงที่เซเลน่าที่ยังคงมีแสงสีทองห่อหุ้มร่างกาย "พบตัวแล้ว... ผู้สืบทอดที่แท้จริงแห่งตระกูลที่สาบสูญ" ดาร์คิสหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ขณะที่ลูคัสพยายามประคองเซเลน่าขึ้นยืน แม้ร่างกายของเขาจะแทบไร้เรี่ยวแรง แต่เขาก็ยังกางแขนปกป้องเธอไว้สุดกำลัง ทว่าสถานการณ์กลับพลิกผันไปอีกขั้นเมื่อชายในชุดคลุมคนนั้นชี้ปลายไม้เท้ามาที่ลูคัส "อัศวินน้อย... เจ้าได้ปกป้องสิ่งที่เจ้าไม่ควรแตะต้อง" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "และนั่นคือเหตุผลที่บทเรียนแห่งอาร์คานาของเจ้า... จะต้องจบลง ณ วินาทีนี้" ประกายไฟสีฟ้าครามแลบแปลบปลาบจากปลายไม้เท้า มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ดาร์คิส แต่พุ่งตรงไปยังหัวใจของลูคัสอย่างรวดเร็วเกินกว่าใครจะขัดขวาง เซเลน่ากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับละอองเวทสีทองในกายที่ระเบิดออกอย่างไร้ทิศทาง! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านละอองเวทอันลึกลับไปกับเซเลน่าและลูคัสในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ เซเลสเทียละอองเวท