บทลงโทษกลางสนาม

"ถ้าอยากจะพิสูจน์ว่าแสงอันจืดชืดของเธอมีค่าแค่ไหน ก็ลองสู้กับแรงโน้มถ่วงบนพื้นหญ้าที่เปียกชื้นนี่ดูสิ เซเลน่า... บางทีการคลานอาจจะเหมาะกับคนอย่างเธอมากกว่าการเดินตัวตรงในอาร์คานา" เสียงของดาร์คิสไม่ได้ดังตะโกน แต่มันกลับเย็นเยียบและเสียดแทงเหมือนใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง เซเลน่าที่กำลังถูกพันธนาการด้วยเวทมนตร์ตรวนโซ่เงามืด กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ร่างกายของเธอถูกบังคับให้คุกเข่าลงกลางสนามฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยรอยรองเท้าของนักเรียนคนอื่นที่เพิ่งจากไป เหลือเพียงกลุ่มของดาร์คิสที่ยืนล้อมรอบราวกับฝูงหมาป่าที่กำลังรุมทึ้งเหยื่อ ลูคัสพยายามจะขยับตัวเข้ามาขวาง แต่ถูกสมุนของดาร์คิสสองคนกดไหล่เอาไว้จนเข่าของเขากระแทกกับพื้นหิน ดวงตาของลูคัสที่มักจะสุขุมเย็นชา บัดนี้สั่นไหวด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ ดาร์คิส" ลูคัสเค้นเสียงลอดไรฟัน "กฎของโรงเรียนห้ามไม่ให้ใช้เวทมนตร์กลั่นแกล้งกันในเวลาที่ถูกทำทัณฑ์บน นายกำลังจะทำลายอนาคตตัวเองด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้งั้นหรือ?" ดาร์คิสหัวเราะหึในลำคอ เขาเดินเข้ามาใกล้เซเลน่า นิ้วเรียวยาวเชยคางเด็กสาวขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ดวงตาสีรัตติกาลของเขาดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะทำลายล้าง "กฎน่ะหรือ? ลูคัส... กฎมีไว้สำหรับคนไม่มีปัญญาจะฉีกมันทิ้งต่างหาก อีกอย่าง... ใครจะไปรู้ว่าการที่นักเรียน 'ชั้นต่ำ' สองคนมาฝึกซ้อมกันเองจนได้รับบาดเจ็บ มันคือความผิดของใคร" เซเลน่าพยายามรวบรวมพลังเวทแสงที่สั่นไหวในอก เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นเล็กๆ ที่เปรียบเสมือนแสงเทียนท่ามกลางพายุ แต่มันถูกกดทับด้วยไอเย็นยะเยือกของเงามืดที่ดาร์คิสซัดใส่ เธอไม่ได้หวาดกลัวจนสติหลุดลอย แต่เธอกำลังโกรธ—ไม่ใช่โกรธที่ตัวเองถูกรังแก แต่โกรธที่ลูคัสต้องมาเจ็บปวดเพราะเธอ "ดาร์คิส..." เซเลน่าเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าแต่กลับมีความมั่นคงที่คาดไม่ถึง "นายอยากได้พลังแสงของฉันมากไม่ใช่หรือ? แต่สิ่งที่นายทำอยู่ตอนนี้... มันยิ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าลึกๆ แล้วนายกลัวมันต่างหาก" บรรยากาศรอบข้างนิ่งสนิทไปชั่วขณะ ดาร์คิสชะงัก นิ้วของเขาที่เชยคางเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะขยับยิ้มเหยียดที่ไปไม่ถึงดวงตา "กลัว? เธอคงเข้าใจผิดไปไกลมากแล้ว เซเลน่า" ดาร์คิสสะบัดมือเบาๆ โซ่เงามืดก็รัดแน่นขึ้นจนเซเลน่าต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "คนอย่างฉันไม่ได้กลัวแสง แต่ฉันกำลังจะ 'ดับ' มันทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้ เพื่อไม่ให้มันเป็นขยะขวางทางเดินของฉันในอนาคต" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว สนามฝึกซ้อมที่เคยสงบนิ่งพลันเกิดแรงสั่นสะเทือน ดินโคลนรอบกายเซเลน่าเริ่มยกตัวขึ้นและหมุนวนเป็นพายุขนาดเล็กที่บดบังทัศนวิสัย ลูคัสที่เห็นจังหวะที่ฝ่ายตรงข้ามเผลอตัดสินใจระเบิดพลังเวทธาตุดินออกมาจนร่างของคนที่จับตัวเขาไว้กระเด็นออกไป เขาพุ่งตัวเข้าหาเซเลน่าโดยไม่สนว่าตนเองจะบาดเจ็บจากแรงเหวี่ยงของพลังเวทหรือไม่ "เซเลน่า! หลบไปข้างหลังฉัน!" ลูคัสกางโล่หินศิลาขึ้นทันท่วงที แรงกระแทกจากพลังมืดของดาร์คิสปะทะเข้ากับโล่จนเกิดเสียงดังสนั่นเหมือนฟ้าผ่า สะเก็ดหินแตกกระจายไปทั่วบริเวณ เซเลน่ารีบคว้ามือลูคัสไว้ พลังแสงที่เธอสั่งสมมาตลอดการถูกกักบริเวณเริ่มเปล่งประกายออกจากปลายนิ้ว มันไม่ได้เจิดจ้าจนแสบตา แต่มันอบอุ่นและทรงพลังราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่พร้อมจะแผดเผาความมืดมิดให้มลายหายไป "เราจะไม่หนีแล้วลูคัส" เซเลน่ากระซิบ น้ำตาเม็ดเล็กเอ่อคลอที่หน่วยตา แต่ริมฝีปากของเธอกลับเหยียดยิ้มอย่างกล้าหาญ "ถ้าเขาอยากจะทดสอบพลังของฉันนัก... เราก็มาดูกันว่าเงามืดของเขากับแสงของฉัน อะไรจะจางหายไปก่อนกัน" ลูคัสหันมามองใบหน้าของเด็กสาวข้างกาย ความลังเลในดวงตาของเขาหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่พร้อมจะตายแทนกันได้ เขาพยักหน้าเบาๆ พลังธาตุดินของเขาประสานเข้ากับพลังแสงของเซเลน่า ก่อเกิดเป็นวงล้อมที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของผู้ที่ได้พบเห็น ทว่า ในวินาทีที่การปะทะครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท้องฟ้าเหนือสนามฝึกซ้อมกลับเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นอย่างกะทันหัน เสียงปรบมือที่ฟังดูเฉยเมยและน่าขนลุกดังขึ้นจากมุมมืดของอาคารเรียนเก่าที่อยู่ติดกับสนาม ทั้งกลุ่มของดาร์คิส เซเลน่า และลูคัส ต่างหยุดชะงักลงพร้อมกัน "ช่างเป็นการแสดงที่น่าประทับใจจริงๆ เด็กน้อยทั้งหลาย..." ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากรูปนกฮูกสีเงินวาววับ ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ เธอจำตราสัญลักษณ์บนเข็มกลัดที่หน้าอกของเขาได้... มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของอาจารย์ในโรงเรียนอาร์คานา แต่มันคือตราประทับของ 'ผู้แสวงหาเงามืด' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ดาร์คิสที่ดูมั่นใจในตัวเองมาตลอด กลับคุกเข่าลงทันทีด้วยความเคารพยำเกรง ผิดกับเซเลน่าที่รู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เพราะคนตรงหน้าไม่ได้มาเพื่อยุติการทะเลาะวิวาท แต่เขามาเพื่อทวงคืน 'สิ่งที่ถูกลืม' จากตระกูลของเธอ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านละอองเวทอันลึกลับไปกับเซเลน่าและลูคัสในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ เซเลสเทียละอองเวท