สมุดบันทึกเล่มที่สอง

"รายชื่อสี่สิบสามรายนาม... ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีชาดจนหมดสิ้น เช่นเดียวกับลมหายใจของพวกเขาในคืนนั้น" น้ำเสียงของลูคัสแหบพร่าเล็กน้อยยามที่นิ้วเรียวหนาของเขาพลิกหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายของสมุดบันทึกปกหนังสีเข้ม เล่มที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ผุๆ ของหอคอยร้างหลังโรงเรียนเวทมนตร์อาร์คานา ความเงียบงันภายในห้องแคบๆ มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นเทาของเซเลน่า และแสงเรืองรองอ่อนจางจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่สั่นไหวตามอารมณ์ของผู้ถือ เซเลน่าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่า จนฝุ่นละอองสีนวลร่วงหล่นลงมาประหนึ่งหิมะโปรยปราย หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองตัวอักษรลายมือตวัดหวัดที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าสิ่งใด... ลายมือของคุณพ่อ "ไม่จริง... คุณพ่อเคยบอกว่าท่านเสียชีวิตในการต่อสู้เพื่อปกป้องเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์" เสียงของเด็กสาวขาดห้วง ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส ประกายแสงธาตุแสงบริสุทธิ์รอบกายเธอเริ่มแปรปรวน แตกกระเซ็นเป็นละอองประกายระยิบระยับที่สะท้อนความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุด "นี่มัน... หมายความว่ายังไงกันคะ ลูคัส?" ลูคัสไม่ตอบทันที เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนสันชัด ดวงตาสีสนิมคู่นั้นหลุบลงมองตราประทับรูปกางเขนไขว้ที่เลอะคราบเลือดแห้งกรังบนหน้ากระดาษ ตราประทับของสภาสูง... องค์กรที่พวกเขาทั้งคู่ต่างเคารพรักและเทิดทูน "ในบันทึกเล่มแรกที่เธอพบในห้องใต้ดิน มันคือเรื่องราวของการทดลองเวทมนตร์แสงบริสุทธิ์" ลูคัสเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กสาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามอดกลั้น "แต่สมุดบันทึกเล่มที่สองนี้... คือรายชื่อของคนที่ 'ต้องการ' ขโมยมัน และคนที่ขายข้อมูลให้พวกมัน... ไม่ใช่ใครอื่น ไกลเลย เซเลน่า" "หมายความว่า..." เซเลน่ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ลมหายใจติดขัดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดลำคอ "คนที่หักหลังครอบครัวของฉัน... คือคนในสภาสูงอย่างนั้นเหรอคะ?" "ไม่ใช่แค่คนในสภาสูง..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นจากความมืดที่ทางเข้าหอคอย ดาร์คิส้าวเดินออกมาจากเงาไม้อย่างเชื่องช้า รอยยิ้มเยาะหยันประดับบนใบหน้าคมคาย ทว่าดวงตาสีเทาเข้มกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความสมเพช เวทมนตร์ความมืดรอบตัวเขากลืนกินแสงสว่างจากคบเพลิงจนมืดมิดลงถนัดตา "ดาร์คิส!" ลูคัสพุ่งตัวออกไปข้างหน้า สัญชาตญาณอัศวินสั่งให้เขากางโล่เวทมนตร์ธาตุดินขึ้นปกป้องเซเลน่าทันที ปลายดาบในมือสั่นระริกด้วยโทสะ "แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" "แปลกใจนักหรือ ลูคัส?" ดาร์คิสหัวנסในลำคอ เสียงนั้นชวนให้ขนลุกเกรียว "หรือว่าตระกูลอัศวินผู้พิทักษ์ของนาย จะปิดหูปิดตาเรื่องสกปรกเหล่านี้มานานจนลืมไปแล้วว่า 'ความจริง' มันเน่าเฟะขนาดไหน" นักเรียนหนุ่มผู้ยึดมั่นในความมืดกวาดสายตาคมกริบมายังเซเลน่า "เธอคิดจริงๆ หรือว่าครอบครัวของเธอถูกฆ่าตายโดยปีศาจจากแดนไกล? น่าสมเพชสิ้นดี... บิดามารดาของเธอถูกสังหารโดยคำสั่งอนุมัติเบ็ดเสร็จจากผู้อำนวยการโรงเรียนอาร์คานาเองต่างหากเล่า เพราะพวกท่าน 'รู้มากเกินไป' เกี่ยวกับการดึงพลังงานแสงมาใช้เป็นอาวุธสงคราม!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ เซเลน่ารู้สึกหูอื้อตาลาย ร่างกายเซถลาจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น มือเรียวบางยกขึ้นกุมขมับเมื่อภาพเหตุการณ์ในคืนโศกนาฏกรรมเมื่อหลายปีก่อนย้อนกลับมาในหัว เสียงกรีดร้อง เปลวเพลิงสีดำ และกลิ่นคาวเลือด... ภาพที่คุณแม่โอบกอดเธอไว้แน่นพร้อมกับกระซิบว่า *'หนีไป... อย่าให้ใครรู้ความลับของแสง'* ไม่ใช่เพราะปีศาจ... แต่เป็นฝีมือของคนที่พวกเขานับถือเป็นผู้สร้างสันติภาพ! "โกหก! แกโกหก!" เซเลน่าแผดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พลังเวทมนตร์ธาตุแสงระเบิดออกรอบตัวอย่างรุนแรงจนชั้นหนังสือรอบด้านกระเด็นแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ละอองเวทสีทองสว่างวาบจนดาร์คิสต้องยกมือขึ้นป้องดวงตา ทว่าประกายแสงนั้นกลับมิได้อบอุ่นดังเช่นเคย มันเจิดจ้า บาดตา และเต็มไปด้วยรอยร้าวแห่งความเคียดแค้น "จะเชื่อหรือไม่ นั่นก็เรื่องของเธอ เซเลน่า" ดาร์คิสแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม แม้จะถูกแรงกดดันจากเวทมนตร์ธาตุแสงพัดจนเสื้อผ้าปลิวสะบัด "แต่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เมื่อผู้ตรวจสอบจากสภาสูงมาถึงห้องนี้ และพบว่าเธอกำลังครอบครอง 'สมุดบันทึกต้องห้าม' เล่มที่สอง... พวกเขาจะไม่ได้มองเธอเป็นแค่นักเรียนทุนอีกต่อไป แต่เธอจะกลายเป็น 'กบฏ' ที่ต้องถูกกำจัดทิ้งสถานเดียว เหมือนกับพ่อแม่ของเธอยังไงล่ะ" ลูคัสหันกลับมามองเซเลน่าด้วยความตระหนก เมื่อสัมผัสได้ถึงฝีเท้าอันหนักอึ้งและไอเวทมนตร์นับสิบสายกำลังพุ่งตรงมายังหอคอยร้างแห่งนี้จากทุกสารทิศ "เซเลน่า ตั้งสติก่อนนะ!" ลูคัสคว้าแขนเรียวของเธอไว้แน่น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน "เราต้องหนี... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" แต่ทว่า... ก่อนที่เด็กสาวจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ประตูไม้บานใหญ่ของหอคอยก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยเวทมนตร์ตรึงร่างสีคราม ร่างเงาสูงสง่าในชุดคลุมยาวสีเงินยวงก้าวเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าอักขระเวท และบุคคลที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามานั้น... ทำให้ลมหายใจของเซเลน่าหยุดชะงักลงทันที ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนเปราะบางและงดงามนี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ