การทรยศของคนใกล้ตัว

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากเห็นเพื่อนรักของเธอจบสิ้นลงตรงนี้ เซเลน่า” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและราบเรียบ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในหอสมุดต้องห้าม ควันสีดำจางๆ ม้วนตัวขึ้นจากปลายนิ้วของ ‘เอเลน่า’ เด็กสาวผู้มีรอยยิ้มสดใสราวกับดอกทานตะวันประจำชั้นเรียน บัดนี้ ใบหน้าที่เซเลน่าเคยคิดว่าเปี่ยมไปด้วยความเมตตากลับบิดเบี้ยวด้วยความเย็นชา ดวงตาที่เคยเป็นประกายสีน้ำผึ้งบัดนี้กลับกลายเป็นสีม่วงหม่นของเหล่าสาวกแห่งดาร์คิส ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างๆ เซเลน่าชะงักกึก มือที่กำลังจะหยิบไม้กายสิทธิ์ของเขาถูกกดทับด้วยละอองเวทมนตร์มืดที่พันธนาการข้อมือเอาไว้แน่น เขาพยายามเค้นพลังธาตุดินออกมาเพื่อสร้างโล่กำบัง แต่เอเลน่ากลับก้าวเข้ามาใกล้ แตะไม้กายสิทธิ์ลงบนหน้าอกของเขาราวกับจะตอกย้ำว่า ‘อย่าได้ริอ่านขัดขืน’ “เอเลน่า... นี่เธอ... ทำไปทำไม?” เซเลน่าถาม เสียงของเธอสั่นเครือ หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย ความทรงจำยามที่พวกเขานั่งอ่านหนังสือด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน หรือแม้แต่ตอนที่เอเลน่าคอยส่งยิ้มให้กำลังใจเธอในวันที่ท้อแท้ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นเรื่องหลอกลวงไปเสียสิ้น “ทำไมงั้นหรือ?” เอเลน่าแค่นหัวเราะ กลิ่นอายของเวทมนตร์ดำอบอวลไปทั่วบริเวณจนหนังสือโบราณบนชั้นเริ่มสั่นไหว “ความเมตตาของคนอ่อนแออย่างเธอมันน่ารำคาญ เซเลน่า เธอคิดจริงๆ หรือว่าที่โรงเรียนแห่งนี้ปกป้องเธอได้? ดาร์คิสต่างหากที่เห็นค่าในพลังที่แท้จริงของเธอ... พลังที่เธอพยายามจะกดทับมันไว้ด้วยมิตรภาพจอมปลอมนั่น” “มิตรภาพไม่ใช่เรื่องจอมปลอม เอเลน่า! เธอต่างหากที่โกหกพวกเรามาตลอด!” ลูคัสขบกรามแน่น พยายามขยับเขยื้อนมือเพื่อเรียกใช้พลังเวท แม้จะรู้ว่าศัตรูตรงหน้าไม่ได้มาเล่นๆ เอเลน่าหันไปมองลูคัส สายตาที่เธอมองเขานั้นไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย “ลูคัส... ทายาทผู้ภักดี นายก็เหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ คิดว่าตัวเองเป็นผู้ปกป้อง แต่สุดท้ายนายก็แค่โล่ที่รอวันแตกสลาย” บรรยากาศในหอสมุดหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด เซเลน่ารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘ความเสียใจ’ มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะแบกรับได้ เธอได้รับความเอ็นดูจากเอเลน่ามาตลอดตั้งแต่ก้าวเข้าสู่อาร์คานา ความห่วงใยที่เคยคิดว่าเป็นพี่สาวที่แสนดี บัดนี้กลายเป็นโซ่ตรวนที่กำลังรัดรึงคอของเธอให้จมดิ่งลงสู่ความมืด “ปล่อยลูคัสไป” เซเลน่าเอ่ยขึ้น พลังธาตุแสงในกายเริ่มสั่นไหว แสงสีทองอ่อนจางเริ่มเรืองรองรอบตัวเธอ ทว่ามันเป็นแสงที่ดูเศร้าสร้อย “ถ้าเป้าหมายของดาร์คิสคือฉัน... ถ้าเขาต้องการพลังนี้... ฉันจะไปกับเธอ แต่ปล่อยลูคัสไป” “เซเลน่า! อย่าโง่นะ!” ลูคัสตะโกนลั่น ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่ยอมให้เด็กสาวที่เขาสาบานว่าจะปกป้องต้องยอมจำนนต่อคนทรยศ “ฉันไม่มีวันยอมให้เธอไปที่นั่น!” “ดูสิ... ความรักที่สวยงาม” เอเลน่าแสยะยิ้มก่อนจะสะบัดมือ แรงผลักมหาศาลจากเวทมนตร์มืดซัดร่างของลูคัสกระเด็นไปกระแทกชั้นหนังสือจนพังครืน ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว ลูคัสนอนแน่นิ่งไปชั่วครู่ ลมหายใจแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด “ลูคัส!” เซเลน่าหวีดร้อง ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยโทสะที่ผสมปนเปไปกับความเจ็บปวด แสงสว่างในมือเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นรัศมีที่ร้อนแรงและอันตราย ความขัดแย้งในใจของเธอพุ่งถึงขีดสุด—ระหว่างความอ่อนโยนที่เธอเชื่อมั่น กับความโกรธแค้นที่ถูกปลุกเร้า เอเลน่าเดินเข้ามาหาเซเลน่าโดยไม่เกรงกลัว เธอใช้ปลายไม้กายสิทธิ์เชยคางเด็กสาวขึ้น ดวงตาสีม่วงหม่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าครามที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ เซเลน่า... เพราะคนที่จะช่วยเธอได้ในตอนนี้ ไม่ใช่แสงที่จางหาย แต่มันคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้” เอเลน่ากระซิบเบาๆ ราวกับคำสาปแช่ง ก่อนจะหันไปทางประตูหอสมุดที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา กึก... กึก... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามา ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวนั้น ประตูไม้บานยักษ์ของหอสมุดค่อยๆ ถูกผลักออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงามืดที่ทอดยาวเข้ามาสู่แสงไฟสลัวภายในห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักตราสัญลักษณ์แห่งดาร์คิสปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายที่ทำให้แม้แต่เอเลน่ายังต้องรีบถอยออกมาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความยำเกรง ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยและดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเซเลน่า รอยยิ้มที่เขาแย้มออกมานั้นไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รอคอยเวลาที่สมควรมานานแสนนาน “ขอบใจมาก เอเลน่า...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนอากาศโดยรอบแทบหยุดนิ่ง ก่อนจะหันมาหาเซเลน่า “เราไม่ได้พบกันนานเลยนะ... น้องสาวผู้เป็นที่รัก” เซเลน่าตัวชาวาบ ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้ในอดีตกำลังจะถูกขุดขึ้นมาซ้ำเติม เธอทรุดลงกับพื้นเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้นจากปากของคนที่เธอหวาดกลัวที่สุดในโลก... พี่ชายแท้ๆ ของเธอผู้ซึ่งเชื่อกันว่าตายไปตั้งแต่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมในวันนั้น เหตุการณ์ที่เธอจำได้เพียงแค่เปลวเพลิงและการพรากจากกันตลอดกาล... ตอนนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนเปราะบางและงดงามนี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ