การตัดสินใจของเซเลน่า

“ถ้าเธอเลือกจะเดินไปทางนั้น ความทรงจำที่เธอเฝ้าถนอมไว้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย... มันจะกลายเป็นเพียงเศษเถ้าถ่านที่ไม่มีวันจุดติดขึ้นมาได้อีกเลยนะ เซเลน่า” เสียงทุ้มต่ำของดาร์คิสไม่ได้แฝงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับราบเรียบจนน่าขนลุก เขายืนอยู่ท่ามกลางหอสมุดต้องห้ามที่ถูกปกคลุมด้วยเงาของชั้นหนังสือสูงตระหง่าน แสงสีม่วงหม่นจากตะเกียงเวทมนตร์วับแวมสะท้อนดวงตาที่ฉายแววเย้ยหยัน ในมือของเขามีจี้ห้อยคอสีเงินที่เคยเป็นของดูต่างหน้าชิ้นสำคัญของเซเลน่า มันสั่นไหวราวกับรับรู้ถึงชะตากรรมอันน่าอดสู เซเลน่ายืนนิ่ง มือที่กุมไม้กายสิทธิ์ของเธอสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือแรงอัดอั้นที่พุ่งพล่านอยู่ในอก เธอไม่ใช่เด็กสาวขี้อายที่คอยก้มหน้าหลบสายตาคนอื่นอีกต่อไปแล้ว ดวงตาสีฟ้าใสของเธอในยามนี้กลับกลายเป็นสีทองสุกสกาวราวกับดวงตะวันยามเที่ยงวัน ซึ่งเป็นประกายแสงที่แม้แต่ความมืดในห้องนี้ยังต้องถอยร่น “สิ่งที่นายเรียกว่าการตัดสินใจ... มันคือการขายวิญญาณให้ความมืดต่างหาก ดาร์คิส” เซเลน่าตอบกลับ เสียงของเธอแม้จะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันหนีเรื่องราวของครอบครัวมานานเกินไป ฉันกลัวที่จะรับรู้ความจริง กลัวว่าความรักที่ท่านพ่อท่านแม่มอบให้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะ แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว... ยิ่งฉันหนี นายก็ยิ่งเห็นฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง” ดาร์คิสแค่นหัวเราะ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอเวทมนตร์แห่งความมืดที่เย็นเยียบ “หมากตัวหนึ่งที่ถือครองกุญแจสำคัญสู่ประตูปิดตายไงล่ะ เธอคิดว่าลูคัสจะช่วยเธอได้หรือ? อัศวินผู้ยึดมั่นในเกียรติยศที่ไร้ความหมายคนนั้นน่ะหรือจะปกป้องเธอได้?” “เขาอาจจะเป็นเพียงอัศวินที่ยึดมั่นในเกียรติยศ แต่เขาก็มีหัวใจที่ฉันสามารถสัมผัสได้” เซเลน่าเชิดหน้าขึ้น “ต่างจากนาย... ที่มีเพียงความว่างเปล่า” เซเลน่ารวบรวมสมาธิ ไม่ใช่เพื่อการจู่โจม แต่เพื่อสัมผัสถึงละอองเวทที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว เธอสัมผัสได้ถึง ‘ความอบอุ่น’ ที่เคยถูกผลักไสออกไปจากใจเพราะความเจ็บปวด เธอเลือกแล้ว... เธอจะไม่เดินตามรอยทางที่ดาร์คิสขีดไว้ แต่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า พลังแห่งแสงของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อชดใช้บาปกรรมของใคร แต่มีไว้เพื่อสร้างปาฏิหาริย์ที่เธอเลือกด้วยตนเอง ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศเพิ่มสูงขึ้นจนหนังสือบนชั้นสั่นไหว ลูคัสที่เฝ้าสังเกตการณ์จากมุมมืดตัดสินใจก้าวออกมา เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้โล่แห่งปฐพีขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว “เซเลน่า ถอยไป” ลูคัสสั่งเสียงเข้ม “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องแบกรับคนเดียว” “ไม่ ลูคัส ครั้งนี้ฉันต้องทำเอง” เธอเอ่ยพลางก้าวขึ้นมาเคียงข้างเขา “ถ้าฉันไม่เผชิญหน้ากับปีศาจในใจตัวเอง ความมืดที่คืบคลานเข้ามาในอาร์คานาก็จะไม่มีวันสิ้นสุด” ดาร์คิสเห็นดังนั้นก็เริ่มสูญเสียความใจเย็น เขาเริ่มร่ายมนตร์ดำที่เข้มข้นกว่าครั้งไหนๆ ราวกับจะทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก เซเลน่าหลับตาลง วินาทีนั้นเองที่เธอไม่ได้มองหาความช่วยเหลือจากใคร แต่เธอเชื่อมโยงจิตวิญญาณเข้ากับละอองเวทที่อยู่รอบห้อง มันไม่ใช่แสงที่ทำลายล้าง แต่เป็นแสงที่ ‘เปิดเผย’ ความจริง “จงเผยตัวออกมา... ปริศนาที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงามืด” แสงสว่างวาบขึ้นราวกับระเบิด พลังธาตุแสงบริสุทธิ์พุ่งทะลุทะลวงเงามืดทั้งหมดในห้อง ทำให้จี้ห้อยคอในมือดาร์คิสร่วงหล่นลงพื้น และสิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังจากแสงจางลง คือเงาร่างของบุคคลลึกลับที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน บุคคลที่สวมชุดคลุมของอาจารย์อาวุโสแห่งอาร์คานาเดินก้าวออกมาจากมุมมืด... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน เซเลน่าเบิกตากว้าง หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นชัดเจนขึ้นภายใต้แสงสว่าง... ท่านพ่อ? ดาร์คิสมองร่างนั้นด้วยความหวาดกลัวก่อนจะถอยกรูด “เป็นไปไม่ได้... ท่านอาจารย์ใหญ่... ท่านกลับมาได้อย่างไร?” ร่างในชุดคลุมนั้นค่อยๆ ถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูอ่อนล้าแต่ทรงอำนาจ ก่อนจะหันมามองเซเลน่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด “ข้าขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญกับความโหดร้ายนี้เพียงลำพังมานานเกินไป... เซเลน่า ถึงเวลาที่เราต้องจบเรื่องราวทั้งหมดนี้ที่จุดเริ่มต้นแล้ว” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความเปราะบางของแสงสว่างไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ