ฝึกฝนเวทมนตร์ประสาน

"ถ้าขืนเธอขยับผิดจังหวะอีกเพียงแค่นิดเดียว ผลึกแก้วพวกนี้จะระเบิดใส่หน้าเราทั้งคู่เชียวล่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของลูคัสกรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องฝึกฝนลับใต้ดิน แรงกดดันจากไอเวทธาตุดินที่เขากำลังรวบรวมเพื่อสร้างเกราะกำบังหนาแน่นจนอากาศรอบกายเซเลน่าหนักอึ้ง เธอสัมผัสได้ถึงหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม ความร้อนระอุจากการปะทะกันของธาตุแสงและธาตุดินเริ่มกัดกินสมาธิของเธอจนสั่นคลอน เซเลน่ากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาสีฟ้าใสสั่นระริกขณะจ้องมองลูกแก้วเวทมนตร์เบื้องหน้าที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แสงสีทองของเธอพยายามจะหลอมรวมเข้ากับไอสีน้ำตาลอมเทาของลูคัส แต่ทว่าความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกในใจกลับทำให้ละอองเวทของเธอขาดช่วง "ฉัน... ฉันพยายามแล้ว ลูคัส แต่มันเหมือนมีบางอย่างกั้นเอาไว้" เธอกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือราวกับใบไม้ที่กำลังเผชิญพายุ ลูคัสผ่อนคลายม่านพลังลงเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเด็กสาวด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก เขาขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนเซเลน่าได้กลิ่นอายของป่าสนและโลหะเก่าแก่ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขา "อย่าใช้สมองนำทางเซเลน่า... อย่าบังคับให้มันรวมกัน แต่จงปล่อยให้มัน 'โอบอุ้ม' กันเหมือนกับที่เธอไว้ใจให้ฉันปกป้องเธอ" คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่กลับทำให้หัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ความหวั่นเกรงต่ออดีตที่เคยสูญเสียค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยไออุ่นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของลูคัสที่แตะลงบนหลังมือของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อประคองเวทมนตร์ การสัมผัสเพียงน้อยนิดนั้นทำเอาเลือดในกายของเซเลน่าสูบฉีด แสงสีทองจากปลายนิ้วเธอค่อยๆ ทอประกายเจิดจ้าขึ้น ขับไล่ความมืดมิดในมุมอับของห้องฝึกฝนออกไปจนหมดสิ้น มันไม่ใช่การฝืนรวมธาตุอีกต่อไป แต่เป็นจังหวะที่ประสานกันอย่างลงตัวราวกับดนตรีที่บรรเลงโดยหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า ในขณะที่พลังงานกำลังพุ่งถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่เชื่องช้าก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องฝึกฝน เซเลน่าสะดุ้งจนเสียสมาธิ แสงสีทองที่เคยนิ่งสงบระเบิดออกเป็นละอองเวทนับพันดวงคล้ายหิ่งห้อยที่แตกตื่น ลูคัสรีบกระชากตัวเธอเข้าหาอกแกร่งแล้วกางม่านพลังดินขึ้นปกป้องทันท่วงที แรงกระแทกจากการระเบิดของเวทมนตร์ทำให้ผนังหินรอบห้องสั่นสะเทือน เมื่อฝุ่นผงจางลง ร่างหนึ่งก้าวพ้นเงามืดออกมา—ดาร์คิส เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะชื่นชมแต่แฝงไว้ด้วยพิษร้าย สายตาของเขาไม่ได้มองที่ความล้มเหลวของการฝึกฝน แต่มองตรงมาที่มือของเซเลน่าที่ยังคงกุมอยู่กับมือของลูคัสด้วยแววตาเหยียดหยัน "พลังแห่งแสงที่บริสุทธิ์... แต่กลับต้องมาแปดเปื้อนอยู่ภายใต้เงาของอัศวินรับใช้" ดาร์คิสเปรยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยมนตร์สะกดที่น่าขนลุก "เซเลน่า เธอไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าไอ้พลังที่เธอกำลังฝึกฝนอยู่น่ะ... มันกำลังกลืนกินความทรงจำของเธอไปทีละน้อยทุกครั้งที่เธอรวมเวทมนตร์กับคนอื่น" เซเลน่าตัวแข็งทื่อ เธอผลักลูคัสออกเบาๆ ก่อนจะมองไปที่ฝ่ามือของตัวเอง ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นเข้าสู่ขมับราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่บ้านของเธอถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าที่ไม่ใช่ของเธอ—ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับใบหน้าของดาร์คิส "โกหก..." เธอเค้นเสียงออกมา แม้จะรู้ดีว่าคำถามที่ฝังอยู่ในใจกำลังจะได้รับคำตอบที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ดาร์คิสก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาว "ลองถามเขาสิ... อัศวินผู้พิทักษ์ที่แสนดีของเธอน่ะ ถามสิว่าทำไมตระกูลของเขาถึงปรากฏอยู่ในบันทึกการทำลายล้างหมู่บ้านของเธอในคืนนั้น... หรือว่าเขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่ปิดบังความจริงเรื่องที่ว่า 'แสง' ของเธอ ไม่ใช่แสงที่คุ้มครองโลก แต่เป็น 'กุญแจ' ที่ปลดปล่อยความมืดที่แท้จริงออกมา" ลูคัสเบิกตากว้าง เขาสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะชักดาบสีเงินออกจากฝักในทันที ทว่าเซเลน่ากลับหันไปมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเชื่อใจเหมือนเมื่อครู่ แต่มันคือความหวาดระแวงที่ลึกสุดหัวใจ ลูคัสหันมามองเซเลน่าด้วยสายตาที่เจ็บปวดปานจะขาดใจ "เซเลน่า... อย่าฟังสิ่งที่มันพูด มันต้องการแค่ทำลายสมาธิของเธอ!" แต่คำพูดนั้นกลับกลายเป็นดั่งมีดที่กรีดลงบนความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัว เมื่อเซเลน่าเหลือบไปเห็น 'ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูล' ที่ซ่อนอยู่ในแหวนของลูคัส—ตราเดียวกับที่เธอเคยเห็นในความฝันร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน—เธอก็ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องฝึกฝนอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้มันไม่ได้เกิดจากเวทมนตร์ที่ประสานกัน แต่เกิดจากรอยร้าวของความไว้วางใจที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความเปราะบางของแสงสว่างไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ