เงาที่คืบคลาน

"ปล่อยมือจากตราประทับนั่นเดี๋ยวนี้ ดาร์คิส!" น้ำเสียงของลูคัสสั่นเครือแต่ทว่าเฉียบขาด เขายืนตระหง่านอยู่หน้าแท่นศิลาโบราณใจกลางหอสมุดต้องห้าม มือข้างหนึ่งกระชับดาบเวทมนตร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือสีหน้าของเซเลน่าที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังดาร์คิส ดวงตาของเด็กสาวที่มีพลังธาตุแสงบริสุทธิ์บัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับถูกเมฆหมอกสีเทาเข้าบดบัง ดาร์คิสไม่ได้หันกลับมา เขายังคงกดฝ่ามือลงบนอักขระสีดำสนิทที่กำลังแผ่ไอเย็นเยือกออกมาเป็นระลอก "นายคิดว่าโรงเรียนอาร์คานาแห่งนี้ดำรงอยู่ด้วยความบริสุทธิ์งั้นหรือ ลูคัส? ความสงบสุขที่พวกนายหลงใหล ก็แค่เปลือกนอกที่ห่อหุ้มซากปรักหักพังของความจริงเอาไว้เท่านั้น" "อย่าฟังมัน เซเลน่า" ลูคัสตวาดเสียงต่ำ หันไปสบตากับเด็กสาวที่ยืนเหม่อลอย "นั่นไม่ใช่ความจริง มันคือพิษร้ายที่กำลังกัดกินจิตวิญญาณของเธอ!" เซเลน่าสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสั่นระริก เธอพยายามยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อไอเวทสีดำเริ่มไต่ไล่จากปลายเท้าของเธอขึ้นมาสู่ข้อเท้า ราวกับเถาวัลย์ที่มีชีวิต "ลูคัส... ทำไม... ทำไมภาพความทรงจำที่ฉันพยายามลืม มันถึงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ล่ะคะ" "อย่าให้นึกถึงมัน!" ลูคัสก้าวเข้ามาหา แต่กำแพงเวทมนตร์สีม่วงหม่นของดาร์คิสก็ดีดร่างเขาออกไปจนกระเด็นชนชั้นหนังสือเสียงดังโครมคราม "ปล่อยให้เธอเห็นสิ" ดาร์คิสแค่นหัวเราะ เสียงของเขาเย็นเยียบและทรงอำนาจ "ความมืดไม่ได้ทำร้ายใคร มันแค่ขุดเอา 'ความจริง' ที่แสงสว่างพยายามจะกลบฝังออกมาต่างหาก เซเลน่า... บอกเขาสิ ว่าคืนที่ครอบครัวของเธอสูญสิ้น เธอเห็นอะไรในเงาของคนเหล่านั้น?" ภายในหอสมุดที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของกระดาษเก่า บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นและไอความตาย บรรยากาศบีบคั้นจนเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เซเลน่าทรุดเข่าลงกับพื้น ลมหายใจของเธอติดขัด พลังแสงในตัวเธอที่เคยส่องสว่างนวลตา บัดนี้กลับกระพริบถี่ราวกับเทียนไขที่ใกล้หมดไส้ "ไม่ใช่... ไม่ใช่คนเหล่านั้น..." เซเลน่าพึมพำ น้ำตาใสๆ ไหลพรากออกมาเป็นทาง "มันคือ... กลิ่นของตราอาร์คานา... มันคือเวทมนตร์ของพวกเราเอง..." ลูคัสกัดฟันกรอด เขายันกายลุกขึ้น แม้เลือดจะซึมออกมาจากมุมปาก เขารวบรวมพลังธาตุดินสร้างโล่กำบังพุ่งเข้ากระแทกกำแพงมืดของดาร์คิสจนเกิดรอยร้าว เสียงแตกหักของเวทมนตร์ดังกึกก้องไปทั่วหอสมุด แต่ทว่าในจังหวะที่การต่อสู้กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังชั้นหนังสือ "พอได้แล้ว... ทั้งสองคนนั่นแหละ" เสียงนั้นเย็นชากว่าที่เคยเป็นมา ลูคัสชะงัก ดาร์คิสหยุดมือทันที ทุกสายตาจับจ้องไปยังบุคคลที่ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างสูงสง่าในชุดอาจารย์ประจำหอสมุดที่ทุกคนต่างเคารพรัก ดวงตาของเขาไม่ได้ส่องประกายใจดีเหมือนทุกครั้ง แต่กลับลึกโหลและมีรัศมีสีดำจางๆ ล้อมรอบอยู่ "ท่านอาจารย์วาเลเรียส?" ลูคัสเอ่ยชื่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง อาจารย์วาเลเรียสขยับยิ้ม ทว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น "การทดสอบจบลงแล้ว ดาร์คิส... เธอทำได้ดีมากที่ล่อให้ 'กุญแจ' มาถึงที่นี่" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว อักขระสีดำที่พื้นก็เปลี่ยนรูปเป็นโซ่ตรวนพุ่งเข้าพันธนาการข้อมือของเซเลน่าทันที เด็กสาวกรีดร้องออกมาเบาๆ พลังแสงที่เหลืออยู่เฮือกสุดท้ายถูกสูบหายเข้าไปในตราสัญลักษณ์บนฝ่ามือของวาเลเรียส "ท่านจะทำอะไร?" ลูคัสคำราม พุ่งตัวเข้าหาอาจารย์อย่างบ้าคลั่ง แต่กลับถูกแรงมหาศาลกดทับให้จมลงกับพื้นดินในชั่วพริบตา วาเลเรียสเดินเข้าไปใกล้เซเลน่าที่กำลังสั่นเทา ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของใครก็ตามที่ได้ยินต้องหยุดเต้น "ยินดีต้อนรับกลับสู่ด้านที่แท้จริงของแสงสว่างนะ... เซเลน่า เด็กน้อยผู้หลงทาง ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของกบฏที่อาร์คานาพยายามลบชื่อทิ้งไป" เซเลน่าเบิกตากว้าง ความทรงจำที่ถูกปิดตายพรั่งพรูออกมาพร้อมกับความจริงที่ว่า... อาจารย์ผู้ที่เธอไว้ใจที่สุด คือคนที่ถือดาบเล่มนั้นในคืนที่ครอบครัวของเธอต้องดับสูญ และเขากำลังรอเวลานี้มานานนับสิบปี เงาในหอสมุดขยายตัวครอบคลุมร่างของทั้งสามคนจนมืดมิด อาจารย์วาเลเรียสชูตราประทับขึ้นเหนือหัว แล้วความมืดมิดนั้นก็เริ่มกลืนกินทุกอย่างรอบกาย ไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจของคนทั้งโรงเรียนที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความเปราะบางของแสงสว่างไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ