การสอบปลายภาคที่วิกฤต

ปลายปากกาขนนกในมือของเซเลน่าสั่นระริก จนหมึกสีดำหยดลงบนกระดาษสอบเวทมนตร์ขั้นสูงเป็นวงด่าง ดวงตากลมโตสีอำพันกวาดมองข้อสอบเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกพร่ามัว ไม่ใช่เพราะความยากของโจทย์อักษรรูนโบราณ หากแต่เป็นเพราะแรงสั่นสะเทือนจากพื้นห้องใต้ดินที่ส่งตรงมาถึงห้องโถงสอบ ความกดอากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน กลิ่นอายของกำมะถันและซากศพโชยปะปนมากับกลิ่นอายเวทมนตร์บริสุทธิ์ของโรงเรียนอาร์คานา "สมาธิ, เซเลน่า" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือความกังวลดังขึ้นจากโต๊ะสอบด้านข้าง ลูคัสไม่ได้ก้มมองข้อสอบของตนเองอีกต่อไปแล้ว นัยน์ตาคมกริบสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองไปที่บานหน้าต่างกระจกสีที่เริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยก "แต่ว่าลูคัสคะ... แรงกดดันนี่มัน..." เซเลน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบางกำกระดาษสอบจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความทรงจำอันเลวร้ายในคืนวันทมิฬที่สูญเสียครอบครัวผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของเธอขาวโพลนเวทมนตร์ธาตุแสงในกายเริ่มตื่นตัวและแปรปรวนตามอารมณ์จนเกิดประกายแสงสีทองจางๆ รอบปลายนิ้ว ทันใดนั้น เสียงระฆังเตือนภัยระดับวิกฤตของโรงเรียนก็กรีดร้องก้องกังวาน แสงไฟเวทมนตร์บนเพดานกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลง ความมืดมิดกลืนกินห้องโถงสอบในพริบตา เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของเหล่านักเรียนดังระเบิดขึ้น พร้อมๆ กับเสียงคำรามต่ำทุศลที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ครืนนน—! ประตูไม้สักทองขนาดมหูมานของห้องโถงสอบถูกกระแทกจนพังกระเด็น เศษไม้กระจายเกลื่อน เงาร่างมหึมาสีดำทมิฬที่มีดวงตาสีแดงฉานนับคู่พุ่งทะยานเข้ามา ไอความมืดเข้มข้นแผ่พ่นออกมาจนเกราะเวทมนตร์คุ้มกันโรงเรียนสั่นไหว มันคือ 'ไฮดราแห่งขุมนรก' สัตว์วิเศษระดับภัยพิบัติที่ไม่ควรจะหลุดลอดเข้ามาในเขตอาคมของอาร์คานาได้! "ทุกคนหมอบลง!" เสียงตะโกนก้องของอาจารย์ผู้คุมสอบถูกกลบด้วยเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ดาร์คิสที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากได้รูป แม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ นัยน์ตาของเขากลับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ราวกับเขากำลังรอคอยสิ่งนี้มานานแสนนาน "ดาร์คิส! คุณจะทำอะไร ถอยออกมานะ!" เซเลน่าตะโกนเตือนด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าหาฝูงสัตว์มืดโดยไม่ใช้แม้แต่เวทมนตร์ป้องกันตัว "ความกลัวทำให้เธออ่อนแอลง เซเลน่า..." ดาร์คิสเหลือบมองกลับมา รอยยิ้มของเขาซ่อนความหมายลึกซึ้งที่เธอยังไม่อาจเข้าใจ "ถ้าเธออยากปกป้องคนที่เธอรัก... เธอก็ต้องยอมรับพลังอีกด้านหนึ่งเสียที" "อย่าไปฟังเขา เซเลน่า!" ลูคัสพุ่งตัวเข้ามาขวางระหว่างเซเลน่ากับดาร์คิส ดาบอัศวินในมือถูกเรียกออกมา แสงสีเหลืองนวลจากธาตุดินแผ่ขยายเป็นโล่ป้องกันรูปทรงอัคนีเบื้องหน้า "ถอยไปดาร์คิส แกมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้สินะ!" "หึ... คิดว่าโล่กระจ้อยร่อยของตระกูลอัศวินตกอับจะรับมือมันได้หรือไง ลูคัส" ดาร์คิสหัวเราะในลำคอ ก่อนจะดีดตัวถอยหลังปล่อยให้สัตว์มืดพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคน เซเลน่าสูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อดึงสติกลับมา ภาพความสูญเสียในอดีต ภาพรอยยิ้มของเพื่อนๆ และความห่วงใยที่ลูคัสมีให้ หลอมรวมเป็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตา เปลือกตาบางเปิดขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสีอำพันเปลี่ยนเป็นประกายสีทองเจิดจ้า ไอแสงสว่างบริสุทธิ์แผ่พุ่งทะลักออกจากร่างราวกับดวงอาทิตย์ย่อมๆ "ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องเจ็บปวดอีกแล้วค่ะ!" เซเลน่าสะบัดมือ คทาเวทมนตร์ปรากฏขึ้นพร้อมกับศรแสงนับร้อยที่พุ่งเข้าใส่ไฮดราแห่งขุมนรกอย่างแม่นยำ เสียงกรีดร้องโหยหวนของสัตว์ร้ายดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะของเวทมนตร์สว่างและไอมืดทำให้ห้องโถงสอบพังทลายลงครึ่งแถบ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและกลุ่มควันหนาทึบ ลูคัสที่กำลังยืนคุ้มกันเซเลน่าอยู่กลับชะงักกึก ร่างกายของเขาสั่นเท้าราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น "ลูคัส...?" เซเลน่าเอ่ยเรียกด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มข้างกายทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น มือหนากุมหน้าอกตนเอง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด เงาดำสายหนึ่งแยกตัวออกจากกลุ่มควัน มันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีพวกเขา แต่กลับพุ่งตรงไปยังร่างของอาจารย์ใหญ่ที่นอนหมดสติอยู่มุมห้อง และก่อนที่เซเลน่าจะทันได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ ร่างของอาจารย์ใหญ่ก็สลายกลายเป็นละอองความมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเงา พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำของเซเลน่า... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วจากเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความเปราะบางของแสงสว่างไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ