ปกป้องห้องโถงใหญ่

เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจไม่ใช่เสียงที่ควรจะเกิดขึ้นภายในอาณาเขตอันศักดิ์สิทธิ์ของโรงเรียนเวทมนตร์อาร์คานา แรงสั่นสะเทือนจากศิลาแกร่งที่แตกร้าวใต้ฝ่าเท้า ทำให้เซเลน่าต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ประกายไฟสีม่วงอมดำสาดส่องกระทบกับเสาหินอ่อนสลักลวดลายโบราณในห้องโถงใหญ่ กลิ่นอายของความตายและเวทมนตร์ต้องห้ามลอยอบอวลจนแสบจมูก "ถอยไปซะ เซเลน่า เธอกำลังเอาไข่ไปกระทบหิน!" เสียงทุ้มต่ำของดาร์คิสแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดสีดำสนิทจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความชื่นชมในความดื้อรั้นและความสมเพชในความไร้เดียงสา เซเลน่าเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไม่มีสีเลือด มือเรียวบางที่กำไม้กายสิทธิ์ประจำตัวสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว—แต่เป็นเพราะความทรงจำอันเจ็บปวดจากการสูญเสียที่กำลังถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้งจากบรรยากาศรอบตัว เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงใหญ่ที่บัดนี้กลายเป็นสนามรบ เหล่าเพื่อนพ้องและรุ่นพี่ต่างกำลังต่อ ู้สุดกำลังเพื่อปกป้องสถานที่แห่งนี้ "ฉันจะไม่ยอมให้พวกคุณเหยียบย่ำที่นี่เด็ดขาดค่ะ" เสียงของเซเลน่าแม้จะเบาหวิวแต่กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่หนักแน่นราวกับหินผา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกพลังเวทมนตร์ธาตุแสงบริสุทธิ์ที่หลับใหลอยู่ภายในก้นบึ้งของหัวใจให้ตื่นขึ้น ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบก็แผ่ขยายออกจากร่างของเซเลน่าราวกับปีกของนกฟีนิกซ์ ขับไล่ความมืดมิดที่กำลังกัดกินห้องโถงใหญ่ให้ถอยร่นไปชั่วขณะ "ดื้อด้านเสียจริง..." ดาร์คิสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมกับสะบัดมือเรียกกลุ่มก้อนเงาทมิฬให้พุ่งเข้าใส่ร่างของเด็กสาวอย่างรวดเร็วไร้ความปรานี *โครม!* ก่อนที่คลื่นความมืดจะทันได้สัมผัสตัวเซเลน่า ม่านโล่ปฐพีสีน้ำตาลเข้มก็ผุดขึ้นมาจากพื้นศิลาเบื้องหน้าอย่างทันท่วงที แรงกระแทกทำให้ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ร่างสูงโปร่งของลูคัสก้าวออกมาจากกลุ่มควัน แผ่นหลังกว้างของเขาทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังให้เซเลน่าอย่างมั่นคง แม้ว่าลมหายใจของเขาจะหอบถี่และมีคราบเลือดซึมอยู่ที่มุมปากก็ตาม "อย่าทำเป็นเก่งนักเลย ยัยขี้แย" ลูคัสเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง เสียงของเขาราบเรียบและติดจะกวนประสาทเล็กน้อยตามนิสัย แต่ดวงตาที่จับจ้องไปยังศัตรูเบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวังและจริงจังอย่างยิ่ง "ถ้าเธอสติแตกแล้วร่ายเวทพลาดขึ้นมา ฉันนี่แหละที่จะต้องเป็นคนมาตามเก็บกวาดความซวยทั้งหมด จำไว้" เซเลน่าชะงักไปเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวยะเยือกของสงคราม เธอกัดฟันแล้วพยักหน้ารับเบาๆ "ฉันไม่ได้ขี้แยสักหน่อยค่ะ... ลูคัสต่างหากล่ะที่ชอบทำตัวเป็นภาระ" แม้จะเป็นสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตาย แต่ริมฝีปากของลูคัสก็แอบกระตุกยิ้มขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองจะประสานพลังกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ เพิ่มเติม เวทมนตร์ธาตุแสงของเซเลน่าผสานเข้ากับเวทมนตร์ธาตุดินและโล่ป้องกันของลูคัส เกิดเป็นกระแสคลื่นพลังงานผสานที่ทรงอานุภาพ แสงสีทองสว่างเจิดจ้าพุ่งทะยานเข้าปะทะกับกองทัพเงาและเวทมนตร์มืดของดาร์คิสจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดทำให้กระจกสีstained glassรูปนักบุญโบราณบนผนังห้องโถงใหญ่แตกละเอียด ร่วงหล่นลงมาเป็นประกายราวกับฝนดาวตก ดาร์คิสกัดฟันกรอดเมื่อพบว่าพลังของตนเริ่มถูกต้านทานด้วยเด็กปีหนึ่งสองคน เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ปล่อยลำแสงสีดำทมิฬพุ่งทะลวงตรงมายังจุดกึ่งกลางที่ทั้งสองยืนอยู่ "ระวังค่ะ!" เซเลน่าร้องเตือนพร้อมกับกางเขตอาคมแสงขึ้นต้านทานรับแรงกระแทกนั้นด้วยสองมือ แรงกดดันมหาศาลทำให้เข่าของเธอทรุดฮวบลงไปกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลรินออกจากมุมปากของเธอ แต่นัยน์ตาสสีนิลกลับทอประกายเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ ในวินาทีที่พลังทั้งสองฝ่ายกำลังยื้อ and ยุดกันจนถึงขีดสุด บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ความกดอากาศที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วทำให้เปลวไฟจากคบเพลิงรอบห้องดับวูบลงในพริบตา เสียงฝีเท้าอันเชื่องช้าแต่หนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหลังดาร์คิส ดาร์คิสชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด เขารีบลดมือลงและคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที ราวกับกำลังแสดงความเคารพต่อผู้มาใหม่ที่เหนือกว่าตนเองอย่างเทียบไม่ติด เซเลน่าและลูคัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาร่างลึกลับภายใต้ผ้าคลุมสีเงินยวดย่างก้าวออกมาจากความมืด และเมื่อแสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านหน้าต่างที่แตก ใบหน้าภายใต้ฮิล นั้นก็ทำให้ลมหายใจของเซเลน่าสะดุดกึก หัวใจแทบหยุดเต้นด้วยความตกตะลึง เพราะบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามวิกฤตนี้ คือ... ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสความเปราะบางของแสงสว่างไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ