ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"เอกสารชิ้นนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยหมึก... แต่มันถูกบันทึกด้วยหยดเลือดและพันธสัญญาแห่งบรรพกาลค่ะ เซเลน่า" สุ้มเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจของอาจารย์ใหญ่อัล버스 ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานลับใต้หอคอยดาราศาสตร์ แสงคンテียนสีนวลที่เต้นระบำอยู่บนเชิงกราไฟต์สาดส่องให้เห็นเงาทอดยาวของตู้หนังสือโบราณที่อัดแน่นไปด้วยตำราต้องห้าม กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองเวทมนตร์ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่หนักอึ้งเสียจนเซเลน่ารู้สึกราวกับว่าออกซิเจนรอบตัวกำลังถูกสูบหายไป เด็กสาวก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปลายเท้าชนเข้ากับขอบพรมทอ ลูคัสที่ยืนอารักขาอยู่เคียงข้างรีบขยับเข้ามาใกล้ มือหนาวางลงบนบ่าของเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและสัมผัสหนักแน่นที่ช่วยดึงสติของเธอให้กลับคืนมา แว่นตาขอบทองของลูคัสสะท้อนแสงไฟวับวาว ขณะที่ดวงตาสีเทาเข้มหันไปจ้องมองชายชราผู้กุมความลับของโรงเรียนเวทมนตร์อาร์คานาด้วยความระแวดระวัง "อาจารย์ใหญ่กำลังหมายความว่าอย่างไรคะ?" เซเลน่าเอ่ยถาม เสียงของเธอบางเบาและสั่นเครือเล็กน้อย ความกลัวที่จะต้องรับรู้ความจริงบางอย่างที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิตกำลังกัดกินหัวใจ "เรื่องพลังแสงของดิฉัน... มันเกี่ยวข้องอะไรกับโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อนกันแน่คะ?" อัลบัสถอนหายใจยาวนาน แววตาภายใต้กรอบแว่นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยของกาลเวลา เขาเลื่อนม้วนกระดาษหนังโบราณที่ประทับตราลัญจกรสีทองรูปดวงอาทิตย์รัศมีเจ็ดแฉก—ตราสัญลักษณ์เดียวกับสร้อยคอที่เซเลน่าสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา—เข้ามาใกล้ขอบโต๊ะไม้โอ๊ก "เพราะว่าแสงสว่างที่เธอครอบครอง... ไม่ใช่พรจากสวรรค์อย่างที่ใครๆ เข้าใจค่ะ เซเลน่า" อาจารย์ใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความดังลง แต่กลับทรงพลังอำนาจจนทำให้ความเงียบงันรอบตัวกลายเป็นสิ่งน่าอึดอัด "มันคือ 'ผนึก'... ผนึกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังวิญญาณของอสูรบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ในสายเลือดของเธอต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจ เซเลน่ารู้สึกหูอื้อตาลาย โลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพความทรงจำในคืนวันที่คฤหาสน์ของตระกูลถูกเผาผลาญด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือดผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำรอย เธอกุมศีรษะตัวเองไว้แน่น ขาทั้งสองข้างแทบจะพยุงร่างไว้ไม่ไหว หากไม่มีท่อนแขนแข็งแรงของลูคัสที่ตวัดเข้าโอบเอวเธอไว้ทันที "ท่านกำลังพูดจาเหลวไหลอะไร!" ลูคัสสวนกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พยายามสะกดกลั้นไว้ ดวงตาของเขาฉายแววคมกริบราวกับคมดาบอัศวิน "เซเลน่าเป็นมนุษย์ เป็นเวทมนตร์ธาตุแสงบริสุทธิ์ที่คุณเป็นคนรับเข้ามาศึกษาที่อาร์คานาเองกับมือ ทำไมตอนนี้ถึงเพิ่งมาบอกว่าเธอเป็นแค่ภาชนะรองรับอสูร!" "ใจเย็นก่อนพ่อหนุ่มแห่งตระกูลพาร์คเกอร์" อัลบัสมองลูคัสด้วยสายตาที่ลุ่มลึก "ความโกรธไม่ได้ช่วยเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่า... พลังของเซเลน่ากำลังจะตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์เมื่อเธออายุครบสิบเจ็ดปีบริบูรณ์ และในคืนวันจันทร์เพ็ญที่จะถึงนี้ คือคืนที่ผนึกจะเสื่อมคลายลงชั่วขณะ" ดาร์คิสที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบอยู่มุมมืดของห้องมาโดยตลอด ขยับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความกระหายใคร่รู้ ดวงตาสีไพลินของเขากวาดมองเซเลน่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของคู่แข่งทางวิชาการอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของนักล่าที่กำลังรอคอยเหยียบย่างเข้าสู่ทุ่งสังหาร "น่าสนุกเสียจริง..." ดาร์คิสเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนขนลุก "ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ล่มสลาย เด็กสาวผู้มีแสงสว่างบริสุทธิ์บังหน้า และความจริงที่ว่าเธอกำลังแบกรับภัยพิบัติที่จะทำลายล้างโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้... แบบนี้สินะ ที่ทำให้คุณพ่อของฉันและสภาสูงต้องการตัวเธอนักหนา" เซเลน่าเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของลูคัส ดวงตากลมโตที่เคยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา บัดนี้กลับฉายแววความเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความชาหนึบในอก เธอค่อยๆ ผละตัวออกจากลูคัส แม้ขาทั้งสองข้างจะยังคงสั่นเทา เธอยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเอง หันไปเผชิญหน้ากับอาจารย์ใหญ่อัลบัสตรงๆ "ถ้าสิ่งที่อาจารย์ใหญ่พูดเป็นความจริง..." เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น "แล้วท่านจะให้ดิฉันทำอย่างไรคะ? นั่งรอเวลาให้ตัวเองกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ทำลายทุกสิ่งที่รักอย่างนั้นหรือ? หรือว่า... จะให้ดิฉันยอมให้คนของสภาสูงนำตัวไปทดลองเหมือนกับหนูทดลองในกรงขัง?" อัลบัสสบตาเด็กสาวนิ่งนาน ราวกับกำลังประเมินจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น ก่อนที่มุมปากของชายชราจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความเศร้าโศกในเวลาเดียวกัน "ยังมีหนทางเดียวค่ะ เซเลน่า... หนทางที่จะปลดปล่อยพันธสัญญาโดยไม่ต้องทำลายชีวิตของเธอ" อาจารย์ใหญ่เอื้อมมือหยิบกุญแจเงินโบราณที่ห้อยอยู่กับสร้อยคอของตนเองขึ้นมา "นั่นคือการเดินทางไปสู่ 'หุบผาเงาจันทร์' สถานที่ที่แสงและเงาบรรจบกันเพื่อทำพิธี—" ทว่า... ก่อนที่อาจารย์ใหญ่อัลบัสจะทันได้เอ่ยจบประโยค *เปรี้ยง! บึ้ม—!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะพังทลายลงมา แรงสั่นสะเทือนรุนแรงทำให้โคมไฟระย้าคริสตัลบนเพดานแกว่งไกวและร่วงลงมากระแทกพื้นแตกกระจายละเอียด เศษปูนและฝุ่นควันพวยพุ่งเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกแรงกระแทกจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เงาดำนับสิบสายพุ่งทะยานผ่านกลุ่มควันเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน ชุดคลุมสีดำสนิทและหน้ากากรูปกาคือสัญลักษณ์ที่ทุกคนในที่นี้รู้จักเป็นอย่างดี... 'ภาคีเงาทมิฬ' บุกเข้ามาถึงใจกลางหอคอยดาราศาสตร์แล้ว! "ระวังตัว!" ลูคัสคำรามลั่น พร้อมกับตวัดมือสร้างกำแพงศิลาหนาเตอะขึ้นปกป้องเซเลน่าและอาจารย์ใหญ่ในเสี้ยววินาที แรงกระแทกจากการโจมตีปริศนาพุ่งเข้าชนโล่ป้องกันจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ ดาร์คิสชักไม้กายสิทธิ์ประจำตัวออกมาจากร่มผ้า ดวงตาสีไพลินหรี่แคบลงด้วยความตกใจระคนแปลกใจ เมื่อหนึ่งในผู้บุกรุกสวมหน้ากากกาเดินก้าวออกมาจากกลุ่มควัน พร้อมกับลดฮู้ดคลุมศีรษะเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เซเลน่าต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด "พี่ชาย...?" ดาร์คิสอุทานออกมาเสียงหลง ขณะที่ร่างของชายหนุ่มผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขากำลังก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังเซเลน่า "ไม่ต้องตกใจไปหรอกน้องชาย..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความโกลาหล "เพราะท่านผู้นำรอคอยเวลานี้มานานเกินไปแล้ว... เจ้าของร่างภาชนะแห่งแสงเอ๋ย จงมอบกุญแจดอกนั้นมาเสียดีๆ หรือจะให้พวกเรา ‘ควักมันออกมา’ จากอกของเธอด้วยตัวเองล่ะ?" เซเลน่าก้าวถอยหลังไปจนชิดผนังห้อง มือบางกำสร้อยคอรูปดวงอาทิตย์รัศมีเจ็ดแฉกแน่นจนโลหะเย็นเฉียบกดทับผิวเนื้อจนเจ็บแปลบ ในขณะที่ลูคัสเตรียมตั้งท่าต่อสู้โดยมีละอองเวทมนตร์ธาตุดินพวยพุ่งรอบกาย และอัลบัสมองสถานการณ์ด้วยแววตาที่เคร่งเครียดถึงขีดสุด—ทว่า ในวินาทีที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ร่างของชายปริศนาอีกคนก็ก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามา พร้อมกับเอמהสเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของเซเลน่าหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ไม่ต้องหาทางหนีหรอก... เพราะคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอเมื่อสิบปีก่อน ก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้วยังไงล่ะ เซเลน่า" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) — เซเลสเทียละอองเวท