การเผชิญหน้าในห้องทำงาน

ไอความเย็นยะเยือกจากประโยคนั้นไม่ได้กรีดแทะเพียงแค่ผิวเนื้อ แต่มันกำลังกัดกินลึกลงไปถึงรากเหง้าของหัวใจที่เซเลน่าพยายามปกป้องมาตลอดสิบปีเต็ม ดวงตาสสีอัมพันของดาร์คิสทอประกายระยับด้วยความสะใจ เงาสีดำสนิทที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาบิดเบี้ยวเป็นรูปทรงน่ากลัว คล้ายกับอสรพิษที่กำลังขดตัวรอจังหวะฉกกัด ความเงียบงันภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการที่ถูกปิดตายหนาแน่น ยิ่งทำให้เสียงลมหายใจสั่นระริกของเซเลน่าดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาท เด็กสาวก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ปลายเท้าชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้เนื้อแข็งจนเกิดเสียงดังครูดเบาๆ สติสัมปชัญญะของเธอกำลังกรีดร้องให้วิ่งหนี แต่สองขาเจ้ากรรมกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความจริงที่เพิ่งถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตา "โกหก..." เสียงของเซเลน่าแหบพร่า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว "นาย... นายพูดเรื่องอะไรกันดาร์คิส พ่อกับแม่ฉัน... ท่านทั้งสองจากไปเพราะอุบัติเหตุไฟไหม้เวทมนตร์รั่วไหลต่างหาก โรงเรียนประกาศไว้อย่างนั้น!" "อุบัติเหตุงั้นหรือคะ? ช่างเป็นคำโกหกที่ผู้ใหญ่ใจร้ายสร้างขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมเด็กโง่เง่าจริงๆ" ดาร์คิสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นเยียบ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "ตระกูลของเธอเป็นกุญแจสำคัญในการปลดผนึกคัมภีร์โบราณ... พ่อแม่ของเธอขัดขวางพวกเรา ท่านไม่ยอมมอบพลังธาตุแสงบริสุทธิ์ให้ ฉันก็เลยต้อง... จัดการขั้นเด็ดขาด โดยมีร่องรอยเปลวเพลิงอำพรางคดี" ภาพความทรงจำในคืนสีเพลิงเมื่อสิบปีก่อนย้อนกลับมาในหัว เสียงกรีดร้อง กลิ่นไหม้ของควันไฟ และอ้อมกอดอันอบอุ่นที่ผลักเธอให้รอดพ้นจากกองเพลิง เซเลน่าจำมันได้แม่นยำ หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก ความโกรธแค้น ความเสียใจ และความเคียดแค้นผสมปนเปกันจนกลายเป็นพลังงานความร้อนระอุที่พยายามจะปะทุออกมาจากปลายนิ้ว ทว่า ในวินาทีที่ละอองเวทสีทองอ่อนเริ่มสั่นไหวรอบกายของเธอ ประตูไม้บานใหญ่ทางด้านหลังก็ถูกกระแทกจนเปิดผางเสียงดังสนั่น! "เซเลน่า!" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยตะโกนก้อง ลูคัสพุ่งตัวเข้ามาขวางกลางระหว่างเډเธอและดาร์คิสทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนที่ยับยู่ยี่แสดงให้เห็นว่าเขาเพิ่งผ่านการต่อสู้มาอย่างดุเดือด แผ่นหลังกว้างของเขาแผ่ไอเวทธาตุดินสีน้ำตาลอมเขียวออกมาปกป้องเธอไว้ ดวงตาคมกริบจ้องมองศัตรูราวกับพญาอินทรีที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "ลูคัส..." เซเลน่าครางชื่อเขาเบาๆ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บ "นายมาช้าไปนิดนะ ทายาทตระกูลอัศวิน" ดาร์คิสยิ้มเยาะ ไม่มีความสะทกสะท้านแม้แต่น้อย "คิดว่าจะปกป้องแม่สาวธาตุแสงคนนี้พ้นจากเงื้อมมือของความจริงงั้นเหรอ?" "หุบปากซะ ดาร์คิส!" ลูคัสคำรามในคอ ฝ่ามือหนากดลงที่พื้นห้องเบื้องล่าง ศิลาเวทมนตร์ตอบสนองทันทีด้วยการผุดกำแพงหินหนาทึบขึ้นมาสกัดกั้นเส้นทาง "ฉันไม่รู้หรอกว่าแกพล่ามเรื่องบ้าอะไร แต่ถ้าแกคิดจะแตะต้องเธอ แกต้องผ่านศพฉันไปก่อน!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ลูคัสยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ว่าเหงื่อกาฬจะผุดพรายตามขมับของเขาเนื่องจากต้องต้านทานแรงกดดันเวทมืดของอีกฝ่าย ทว่าเซเลน่ากลับสังเกตเห็นมือข้างที่ถือดาบของลูคัสด้านหลังกำลังสั่นน้อยๆ—เขาบาดเจ็บจากการฝ่าค่ายกลด้านนอกเข้ามา "ลูคัส... นายเลือดออก" เซเลน่ากระซิบ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือ "ฉันไม่เป็นไร ตั้งสติไว้เซเลน่า อย่าปล่อยให้คำพูดของมันครอบงำจิตใจเธอ" ลูคัสกล่าวโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อยเมื่อพูดกับเธอ แต่สายตากลับยังคงจ้องเขม็งไปยังดาร์คิสไม่กะพริบ ดาร์คิสแค่นหัวเราะ "น่าประทับใจเสียจริง ความรักเด็กๆ ในรั้วโรงเรียน... แต่น่าเสียดายนะที่พวกเธอไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยอะไร" ทันใดนั้น ร่างของดาร์คิสก็สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำสนิท ลูคัสเบิกตากว้าง ตะโกนลั่น "ระวังตัว!" เงาดำพุ่งวาบผ่านกำแพงหินที่ลูคัสสร้างขึ้นราวกับภูตผี มันไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ลูคัส แต่พุ่งตรงมาหาเซเลน่าที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความเร็วสูงเกินกว่าจะหลบพ้น! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ประตูอีกด้านของห้องทำงานผู้อำนวยการก็เปิดออกพร้อมกับแสงสว่างเจิดจ้าที่สาดส่องเข้ามา ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าคريสตัลที่เปล่งประกาย "เล่นสนุกอะไรกันอยู่หรือคะ เด็กๆ" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจก้องกังวานไปทั่วห้อง ดาร์คิสที่กำลังจะพุ่งเข้าประชิดตัวเซเลน่าชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งมาใหม่ ส่วนเซเลน่าและลูคัสต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนโล่งอก ทว่า ความตกใจนั้นยังไม่เท่ากับประโยคถัดมาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของผู้อำนวยการสาวผู้ลึกลับ ซึ่งเอמהยขึ้นด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ทำให้ความลับทั้งหมดในโรงเรียนอาร์คานาพังทลายลงในพริบตา "ในเมื่อความจริงเปิดเผยมาถึงขนาดนี้แล้ว... งั้นฉันก็คงต้องเล่าเรื่องวันที่ไฟไหม้บ้านของเธอให้ฟังด้วยตัวเองแล้วล่ะนะ เซเลน่า... ว่า *ฉัน* นี่แหละ คือคนสั่งการให้ดาร์คิสไปทำภารกิจนั้น" *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เซเลน่ามาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ *เซเลสเทียละอองเวท*