เทศกาลปล่อยโคมไฟเวท

“หากเจ้ายังเลือกที่จะฝังใจกับอดีตที่แตกสลายไปแล้ว พลังแสงที่เจ้าถือครองอยู่ก็ไม่ต่างอะไรกับเทียนไขในพายุหรอกนะ เซเลน่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของดาร์คิสไม่ได้แฝงไปด้วยความอาฆาตเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยการหยั่งเชิงที่คมกริบราวกับใบมีด ดาร์คิสยืนพิงเสาหินอ่อนริมระเบียงระเบียงหอคอยดารา ดวงตาสีรัตติกาลของเขาจับจ้องมาที่เด็กสาวที่กำลังกำไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เซเลน่าไม่หันไปมอง เขาไม่คู่ควรกับการสนทนาในค่ำคืนนี้—ค่ำคืนที่ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเวทมนตร์อาร์คานาควรจะถูกประดับไปด้วยโคมไฟเวทนับหมื่นดวง “อดีตของฉันคือสิ่งที่หล่อหลอมให้ฉันเป็นฉันในวันนี้ ดาร์คิส และฉันไม่เคยคิดจะทิ้งมันเพื่อแลกกับอำนาจมืดที่เจ้าพร่ำบอกหรอกค่ะ” “ความเชื่อมั่นเป็นเรื่องที่ดี... แต่มันมักจะจบลงด้วยการเป็นเครื่องสังเวยเสมอ” เขาแค่นยิ้มก่อนจะหันหลังเดินหายไปในเงามืด ทิ้งให้เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการสั่นของเรียวนิ้ว “อย่าไปฟังสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปั่นหัวเธอเลย” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นของผ้าคลุมไหล่ที่ถูกวางทาบลงบนบ่าอย่างเบามือ ลูคัสยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเทาเข้มของเขาสะท้อนภาพดวงไฟเวทที่เริ่มลอยขึ้นจากลานกว้างด้านล่างของโรงเรียน มันไม่ใช่การปลอบประโลมที่ฟูมฟาย แต่เป็นความเงียบที่หนักแน่นและเชื่อถือได้เสมอ “ลูคัส... คุณคิดว่าความสงบสุขแบบนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหนคะ?” เซเลน่าถามเสียงแผ่ว สายตามองตามโคมไฟสีทองนวลที่ลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า แต่ละดวงบรรจุความหวังและคำอธิษฐานของเหล่านักเรียนที่ต่างหวังว่าปีการศึกษานี้จะจบลงด้วยดี ลูคัสขยับมายืนเคียงข้าง ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบนั้นทำให้เซเลน่าสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเวทมนตร์ธาตุดินที่ปกป้องเขาอยู่เสมอ “ตราบใดที่พวกเรายังยืนอยู่ด้วยกัน พายุจะรุนแรงแค่ไหนก็ทำลายพวกเราไม่ได้หรอก” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ “แม้ว่า... ข่าวลือเรื่อง ‘ตราประทับต้องห้าม’ ที่ดาร์คิสพยายามตามหาจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงทันที เสียงหัวเราะสนุกสนานจากงานเทศกาลเบื้องล่างดูไกลออกไปเมื่อความจริงที่ทั้งคู่แบกไว้หนักอึ้งขึ้นมาในทันที เซเลน่าหันไปมองใบหน้าที่มุ่งมั่นของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของมิตรภาพมาเนิ่นนาน “ลูคัสคะ” เธอเรียกชื่อเขา แววตาของเด็กสาวสั่นไหว “ถ้าวันหนึ่ง... ฉันต้องกลายเป็นศัตรูของอาร์คานา เพราะสิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดนี้ คุณจะยังเลือกปกป้องฉันอยู่ไหม?” ลูคัสชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลม ก่อนจะหันมาสบตากับเธออย่างแน่วแน่ “ฉันสาบานไว้ตั้งแต่วันที่ฉันรับหน้าที่เป็นอัศวินคุ้มกันเธอแล้ว ว่าแสงเดียวที่ฉันจะปกป้องด้วยชีวิต คือแสงที่ส่องสว่างอยู่ในดวงตาของเธอ... ไม่ว่ามันจะกลายเป็นแสงสว่างอันเจิดจ้า หรือแสงริบหรี่ที่กำลังจะดับสูญก็ตาม” คำสัญญาที่แสนเรียบง่ายแต่ทว่ารุนแรงราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจ ทำให้เซเลน่าไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้อีก ในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงบกลับเปลี่ยนสี แสงสีทองจากโคมไฟเวทนับหมื่นดวงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ระเบียงหอคอยร้าวไปทั่ว “เกิดอะไรขึ้น!” ลูคัสรีบกระชากตัวเซเลน่าเข้ามาหลบหลังโล่เวทมนตร์ของเขาทันทีที่สะเก็ดเพลิงสีดำพุ่งลงมาจากฟ้า ใจกลางลานเทศกาล โคมไฟยักษ์ที่เป็นไฮไลต์ของงานระเบิดออก ทว่าสิ่งที่ออกมาจากข้างในไม่ใช่แค่ประกายเวทมนตร์ แต่เป็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีเงินที่ดูคุ้นตา... อาจารย์ใหญ่ผู้ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามเดือนก่อน ร่างของเขาลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ แววตาไร้ซึ่งประกายชีวิต และเหนือศีรษะของเขานั้นเอง คือรอยแยกของมิติดำสนิทที่ค่อยๆ ฉีกออกเผยให้เห็นกองทัพเงาที่กำลังกรูเข้ามาสู่รั้วโรงเรียน เซเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่หน้าอกของอาจารย์ใหญ่—ตราประทับเดียวกับที่ดาร์คิสเคยพยายามวาดลงบนหลังมือเธอ! “นั่นมันไม่ใช่การบุกรุกธรรมดา...” ลูคัสเค้นเสียงลอดไรฟันขณะที่โล่เวทมนตร์ของเขาสั่นสะเทือนอย่างหนักจากแรงกระแทกของเวทมนตร์มืด ท่ามกลางความโกลาหล เสียงหัวเราะเย็นเยียบของดาร์คิสดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังของทั้งสองคน “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของความสงบสุขนะเซเลน่า... เพราะคนที่จะเปิดประตูมิตินี้ได้ ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘ละอองเวท’ ในหยดเลือดของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น!” เซเลน่ารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากข้อมือซ้ายของเธอ เมื่อรอยสักรูปปีกนกที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ปรากฏชัดขึ้นเป็นสีแดงฉาน และมันกำลังแผ่ขยายออกราวกับจะแผดเผาจิตวิญญาณของเธอให้มอดไหม้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนเปราะบางและงดงามนี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ