การฟื้นฟูมิตรภาพ

"นายจะหลบหน้าฉันไปถึงไหน ลูคัส!" เสียงของเซเลน่าสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยรอยร้าวของความเสียใจ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนกลางสวนพฤกษาเวทมนตร์ที่ไร้ผู้คน ในขณะที่ลูคัสซึ่งกำลังจะเดินเลี่ยงไปอีกทางชะงักฝีเท้าลงทันที แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะนิ่งสนิท "ฉันไม่ได้หลบ... ฉันแค่คิดว่าการที่เธออยู่ห่างจากคนอย่างฉัน มันปลอดภัยกว่า" ลูคัสตอบกลับโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแห้งผาก เซเลน่าแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีฟ้าใสของเธอวูบไหวด้วยประกายของละอองเวทมนตร์ที่เริ่มควบคุมไม่อยู่ เธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้แม่นยำ ตอนที่ความมืดมิดของดาร์คิสเกือบจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอไป หากไม่ใช่เพราะโล่เวทมนตร์จากลูคัสที่ยอมรับความเจ็บปวดแทนเธอจนเลือดไหลซึมออกมาจากฝ่ามือในครานั้น เธอคงไม่อาจยืนอยู่ตรงนี้ได้ เธอลุกขึ้นเดินไปหาเขา ช้าๆ... ทว่าหนักแน่น สายตาของเธอจับจ้องไปที่แผ่นหลังนั้น "ความปลอดภัยที่นายมอบให้ คือการทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเศษเสี้ยวที่ไร้ค่าในชีวิตนายงั้นเหรอ? นายแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว นายเจ็บคนเดียว นายผลักไสฉัน... นั่นเหรอที่นายเรียกว่าอัศวินผู้พิทักษ์?" ลูคัสหันกลับมาฉับพลัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด "เซเลน่า เธอไม่เข้าใจหรอก ดาร์คิสมันไม่ได้เล่นงานแค่ร่างกาย แต่มันกำลังกัดกินจิตใจของเธอ! ถ้าฉันยังอยู่ใกล้เธอ... ความมืดของมันก็จะยิ่งจับจ้องมาที่เธอมากขึ้น เพราะฉันคือ 'จุดอ่อน' เดียวของเธอไง!" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ลูคัสกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ฉันยอมเห็นเธอเกลียดฉัน ดีกว่าต้องเห็นเธอแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาเพราะฉันปกป้องเธอไม่ได้" เซเลน่านิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะที่รอยแผลเป็นจางๆ บนฝ่ามือของเขาที่เกิดจากเวทมนตร์ธาตุดินที่ถูกทำลายทิ้งในบทเรียนครั้งก่อน ความอบอุ่นจากเวทมนตร์ธาตุแสงค่อยๆ ไหลผ่านปลายนิ้วเธอเข้าไปสู่แผลของเขา "นายนี่มัน... บื้อที่สุดเลยรู้ไหมลูคัส" เธอพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา "นายคิดว่าแสงสว่างจะคงอยู่ได้โดยไม่มีฐานรองรับที่แข็งแกร่งอย่างนายงั้นเหรอ? นายเป็นดิน เป็นโล่ เป็นทุกอย่างที่ทำให้ฉันกล้าที่จะก้าวต่อไป ถ้าขาดนายไป... แสงของฉันก็คงเป็นได้แค่แสงริบหรี่ที่ไม่มีทิศทาง" ลูคัสชะงักไป ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันที มือของเขาที่เคยกำแน่นค่อยๆ คลายออก แล้วเปลี่ยนเป็นกอบกุมมือของเซเลน่าไว้แน่น ความเงียบเข้าปกคลุมสวนพฤกษา มีเพียงเสียงใบไม้เวทมนตร์ที่สั่นไหวเบาๆ เป็นพยานถึงความรู้สึกที่ถาโถมเข้าใส่กัน "ฉันแค่กลัว..." เขาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง "กลัวว่าวันหนึ่ง ฉันจะกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตา" "ถ้าน้ำตานั้นจะเป็นราคาที่ต้องจ่ายเพื่อรักษาเราไว้ ฉันก็พร้อมจะจ่ายค่ะ" เซเลน่าก้าวเข้าไปสวมกอดเขา ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ในนาทีนั้น ความโกรธเคือง ความเข้าใจผิด และความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจมาหลายสัปดาห์ดูเหมือนจะมลายหายไปในอากาศ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอ่อนหวานและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ ลมหายใจของลูคัสก็กระตุกวูบ เขาผลักเซเลน่าออกห่างเบาๆ พร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและหวาดระแวง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่พุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังสวน "มีคนตามเรามา..." ลูคัสกระซิบเสียงต่ำพลางคว้าด้ามดาบประจำตระกูลที่เหน็บอยู่ข้างเอว เซเลน่าขมวดคิ้ว เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นเหม็นไหม้ของไอเวทมนตร์ที่บิดเบี้ยวและมืดมิดเกินกว่าจะเป็นของนักเรียนทั่วไปในโรงเรียนแห่งนี้ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ แทรกตัวออกมาจากความมืดของเงาต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทนั้นแสยะยิ้มที่ดูชั่วร้ายเกินบรรยาย "การฟื้นฟูมิตรภาพอันงดงามจบลงเพียงเท่านี้แหละ..." เสียงแหบพร่าของดาร์คิสดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มก้อนพลังงานสีม่วงดำที่หมุนวนอยู่บนฝ่ามือของเขา "เพราะต่อจากนี้ไป พวกเธอจะต้องเลือกว่าจะรักษาชีวิตของเพื่อน หรือจะรักษา 'ความลับ' ที่กำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้" ก่อนที่เซเลน่าจะทันได้ตั้งตัว ดาร์คิสก็ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเศษกระดาษม้วนหนึ่งที่ถูกโยนลงมาแทบเท้าของลูคัส มันคือตราประทับของตระกูลที่เซเลน่าพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต... ตราประทับของตระกูลที่ถูกลบออกจากบันทึกของโรงเรียนเพราะเหตุการณ์ในอดีต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมรักษาสัญญาแห่งมิตรภาพและก้าวผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ