การประลองครั้งแรก

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าแสงอันเปราะบางของเจ้าจะต้านทานเปลวเพลิงจากขุมนรกได้?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันของดาร์คิสไม่ได้ทำให้เซเลน่าถอยหนี หากแต่เธอกลับกำไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นขึ้นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว รอบกายของเธอคือสนามประลองรูปวงกลมที่ล้อมรอบด้วยเหล่าศิษย์พี่และอาจารย์ที่เฝ้าจับตามอง สายตาของคนนับร้อยกดทับลงมาเหมือนน้ำหนักของภูเขา แต่สำหรับเซเลน่า... ความกดดันนั้นเทียบไม่ได้เลยกับภาพจำของเปลวเพลิงสีครามในคืนที่ครอบครัวของเธอหายไป "พลังไม่ได้วัดกันที่ว่ามืดหรือสว่างหรอกค่ะ ดาร์คิส... มันวัดกันที่ว่าเรากำลังปกป้องสิ่งใดอยู่ต่างหาก" เซเลน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่ดวงตาคู่สวยกลับสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างสนาม ขยับกายเล็กน้อย แววตาของเขาฉายความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม "เซเลน่า... อย่าใช้เวทมนตร์สายแสงโดยตรงต้านทานเปลวเพลิงของมัน ใช้ 'การหักเห' ของแสงแทน อย่าปะทะตรงๆ!" เขาตะโกนเตือนเบาๆ เพียงพอให้เธอได้ยิน ดาร์คิสไม่รอช้า เขาตวัดมือเป็นวงกลม บอลเพลิงสีม่วงอมดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขา "งั้นก็ลองดูสิว่า แสงของเจ้าจะสว่างพอให้มองเห็นความพ่ายแพ้ของตัวเองหรือไม่!" เปลวเพลิงพุ่งเข้าหาเซเลน่าด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกของเซเลน่าเหมือนหยุดหมุน เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง สัมผัสถึงละอองเวทมนตร์ที่ลอยอบอวลในอากาศ เธอไม่ได้มองเปลวเพลิงนั้นเป็นศัตรู แต่มองเห็น 'โครงสร้าง' ของพลังงานที่ประกอบขึ้นมา *ถ้าข้าคือแสง... ข้าจะเป็นกระจกเงา* เซเลน่าสะบัดมือขวาเบาๆ เป็นจังหวะที่นุ่มนวลราวกับกำลังกรีดนิ้วบนสายพิณ วงแหวนเวทมนตร์สีขาวนวลปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันไม่ใช่อะเกราะป้องกันที่หนาแน่นเหมือนที่ลูคัสสอน แต่มันคือละอองแสงที่เรียงตัวกันเป็นผืนผ้าบางเบาคล้ายใยแมงมุม เมื่อบอลเพลิงปะทะเข้ากับม่านแสงนั้น มันไม่ได้ระเบิดออก แต่กลับถูก 'หักเห' และ 'กระจาย' ออกเป็นเส้นแสงเล็กๆ ที่ไม่มีอันตราย แตกกระจายดุจหิ่งห้อยนับล้านตัวในสนามประลอง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชม ดาร์คิสขมวดคิ้วแน่น ความมั่นใจในแววตาเริ่มสั่นคลอน "แก... เรียนรู้การใช้มิติของแสงแบบนี้มาจากไหน?" "ไม่ได้เรียนจากตำราเล่มไหนหรอกค่ะ" เซเลน่าลืมตาขึ้น แววตาของเธอในตอนนี้ไม่ได้ขี้อายเหมือนทุกวัน แต่มันกลับฉายแววทรงพลังประหนึ่งดวงดาวที่เพิ่งถูกค้นพบ "มันคือสิ่งที่ครอบครัวของฉันทิ้งไว้ให้... ไม่ใช่ในฐานะอาวุธ แต่เป็นในฐานะความหวัง" ทันใดนั้นเอง หญิงสาวก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า ละอองแสงที่กระจายตัวอยู่รอบสนามเริ่มไหลวนกลับมาหมุนรอบตัวเธออีกครั้ง เธอไม่ได้แค่รับการโจมตี แต่เธอกำลัง 'ควบคุม' บรรยากาศในสนามประลองนี้ให้กลายเป็นของเธอเอง ลูคัสที่เฝ้ามองอยู่เผลอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า เด็กสาวที่เขาพยายามปกป้องมาตลอด บัดนี้ได้เติบโตขึ้นจนถึงระดับที่เขาอาจจะต้องเปลี่ยนสถานะจาก 'ผู้คุ้มกัน' มาเป็น 'ผู้สนับสนุน' แทน ดาร์คิสกัดฟันกรอด เขาตัดสินใจก้าวข้ามขีดจำกัดของกฎการประลอง มือของเขาสั่นระริกขณะวาดอักขระต้องห้ามกลางอากาศ "ถ้าเจ้าไม่ยอมถอย... ก็จงจมดิ่งไปกับความมืดมิดนี่ซะ!" เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของเซเลน่า มันคืบคลานขึ้นมาราวกับงูพิษที่ไร้ตัวตน กลิ่นอายแห่งความกลัวและความทรงจำอันขมขื่นในอดีตเริ่มกัดกินสมาธิของเธอ ภาพใบหน้าของแม่และพ่อในคืนนั้นฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง มือของเซเลน่าสั่นสะท้าน ละอองแสงรอบกายเธอเริ่มหม่นแสงลง "เซเลน่า! อย่าไปฟังเสียงในหัว! จงมองไปที่ข้างหน้า!" ลูคัสตะโกนลั่น พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ขอบสนามมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ถูกอาจารย์คุมสอบสกัดไว้ ในขณะที่เงาดำกำลังจะพันธนาการร่างของเธอไว้นั้น เซเลน่าก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ปลายนิ้วมือ เธอไม่ได้มองเห็นเพียงความมืด แต่เธอกลับมองเห็น 'เงา' นั้นกำลังโหยหาแสง... เหมือนกับที่เธอโหยหาความอบอุ่นของครอบครัว "ข้าเข้าใจแล้ว..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ เซเลน่าไม่ได้ใช้แสงไปผลักดันความมืด แต่เธอโอบกอดมันไว้ด้วยรัศมีอันอ่อนโยน แสงสีขาวนวลกระจายออกจากร่างของเธออย่างสงบนิ่ง เงาดำที่เคยคุกคามค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไป มันไม่ได้หายไป แต่กลับแปรเปลี่ยนเป็นละอองดาวที่งดงามราวกับจักรวาลขนาดย่อม การเปลี่ยนแปลงที่เหนือความคาดหมายทำให้ดาร์คิสเสียหลักจนล้มลงกับพื้น ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับปาฏิหาริย์นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากประตูด้านหลังสนามประลอง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินปักตราสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนก้าวเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน เขามองตรงมาที่เซเลน่าด้วยสายตาที่เย็นเยียบและทรงอำนาจจนคนทั้งสนามแทบหยุดหายใจ ชายปริศนาคนนั้นหยุดยืนอยู่ข้างดาร์คิส ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของคู่ปรับของเธอเบาๆ แต่ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "เจ้าทำได้ดีมาก... เซเลน่า" เสียงของชายคนนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัยที่ไม่มีใครคาดคิด "แต่เจ้าควรจะรู้ไว้ ว่าแสงที่เจ้ากำลังเชิดชูอยู่นี้... คือสิ่งที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเจ้าในคืนนั้นจริงๆ" แสงรอบกายเซเลน่าดับวูบลงทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดกำลังจะเปิดเผยตัวตนพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นในดวงตาของเธอ... นี่คือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของศรัทธาที่เธอเคยมีมาโดยตลอด ใช่ไหม? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลน่าในก้าวสำคัญของหัวใจนะคะ! เซเลสเทียละอองเวท