คาบเรียนปรุงยาที่วุ่นวาย

“ถอยไปให้พ้นเจ้าโง่! นายกำลังทำให้สมดุลของธาตุในหม้อเสีย!” เสียงตวาดแหลมสูงของดาร์คิสดังขึ้นเหนือความโกลาหลภายในห้องปรุงยาใต้ดิน อากาศในห้องตอนนี้อัดแน่นไปด้วยกลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรไหม้เกรียมและไอระเหยสีม่วงคลุ้ง ลูคัสที่กำลังพยายามใช้เวทมนตร์ธาตุดินสร้างกำแพงกั้นหม้อปรุงยาที่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีดำ แต่แววตายังคงแน่วแน่ “ฉันบอกให้ลดไฟลง ไม่ใช่ให้เธอกระหน่ำใส่เวทลมเข้าไปแบบนั้น!” ลูคัสสวนกลับ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเพราะพยายามกลั้นหายใจจากควันพิษ “เซเลน่า! ตั้งสมาธิไว้ อย่าให้แสงของเธอขาดช่วง!” เซเลน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด มือที่ถือขวดแก้วบรรจุ ‘น้ำค้างดารา’ สั่นระริก เธอพยายามรวบรวมพลังเวทธาตุแสงที่นุ่มนวลให้กลายเป็นเส้นใยบางเบาเพื่อประคองความเสถียรของน้ำยาที่กำลังเดือดพล่าน ท่ามกลางความตึงเครียด ดาร์คิสกลับแสยะยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งแอบดีดผงสีดำสนิทลงไปในหม้อของกลุ่มเซเลน่าโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น *ฟู่—!* ทันทีที่ผงนั้นสัมผัสกับน้ำยา เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีชมพูฟูฟ่องที่พุ่งทะลักออกมาเหมือนลาวา ไม่ใช่ควันไฟธรรมดา แต่มันคือ ‘ไอมนต์ความวุ่นวาย’ ที่เคยถูกบันทึกไว้ในตำราต้องห้ามเมื่อร้อยปีก่อน! “เกิดอะไรขึ้น!” เซเลน่าร้องอุทาน ดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้างเมื่อเห็นเหล่าเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มมีปฏิกิริยาแปลกประหลาด คนข้างๆ ที่เคยนั่งเรียบร้อยจู่ๆ ก็กระโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะไม้โอ๊กแล้วเริ่มเต้นระบำพื้นเมืองท่ามกลางความงุนงงของตัวเอง ในขณะที่สัตว์เวทที่เป็นแมวตัวน้อยของเพื่อนคนหนึ่งกลับกลายร่างเป็นสิงโตตัวเขื่องที่มีปีกเหมือนผีเสื้อบินวนอยู่รอบห้องปรุงยาอย่างบ้าคลั่ง “ดาร์คิส! นายทำอะไรลงไป!” ลูคัสตะโกนพลางยกโล่ป้องกันขึ้นบังเซเลน่าจากละอองสีชมพูที่ลอยมาใกล้ “ฉันเหรอ? ฉันก็แค่พยายามช่วยให้การทดลองนี้มัน... น่าตื่นเต้นขึ้นไงล่ะ” ดาร์คิสตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มือยังคงขยับไม้กายสิทธิ์เป็นจังหวะที่ซับซ้อนราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความพินาศ เซเลน่าสูดหายใจเข้าลึก ความกลัวที่เคยเกาะกินใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้ไอมนต์นี้ขยายตัวไปมากกว่านี้ ห้องเรียนปรุงยาจะต้องพังพินาศและพวกเขาทั้งหมดอาจถูกไล่ออก เธอหลับตาลง สัมผัสถึงพลังแสงที่เต้นเร่าอยู่ในกระแสเลือด มันไม่ใช่พลังเพื่อการทำลายล้าง แต่มันคือพลังแห่งการเยียวยาและการฟื้นฟู “ลูคัส... เบี่ยงเบนเวทลมของนายไปทางซ้าย ฉันจะผนึกมันเอง!” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติ ลูคัสไม่ลังเล เขาเบนโล่ดินออกเพื่อเปิดช่องว่าง เซเลน่าขยับนิ้ววาดวงเวทกลางอากาศละอองแสงสีทองกระจายตัวออกไปเหมือนเกสรดอกไม้ มันปะทะเข้ากับกลุ่มควันสีชมพูอย่างจัง ก่อให้เกิดเสียงดัง ‘เปรี๊ยะ’ คล้ายไฟฟ้าสถิต แรงปะทะทำให้เซเลน่าเซถอยหลังไปพิงแผ่นอกของลูคัสพอดี เขารีบคว้าไหล่เธอไว้ สายตาสบกันชั่วครู่ ลูคัสเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ก็เข้มแข็งของเด็กสาวคนนี้ มันทำให้ใจของเขากระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ “เธอทำได้ดีมากแล้ว เซเลน่า... ปล่อยที่เหลือให้ฉัน” ทันใดนั้นเอง อาจารย์ประจำวิชาปรุงยาก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ ท่านมองดูความเละเทะภายในห้องที่เหล่านักเรียนยังคงเต้นระบำและสิงโตผีเสื้อที่บินว่อนอยู่บนเพดานด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่น่ากลัวกว่าความโกรธเกรี้ยวหลายเท่า “ใครเป็นคนเริ่ม?” เสียงของอาจารย์กังวานไปทั่วห้อง ทุกคนเงียบกริบ เซเลน่ารู้สึกได้ว่าดาร์คิสกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาข่มขู่ ท่ามกลางความเงียบงัน ลูคัสก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อจะรับผิดชอบแทน แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ประตูห้องปรุงยาที่พังยับเยินก็มีเงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ เขาคือหัวหน้าสภานักเรียนที่หายตัวไปอย่างลึกลับนานกว่าหนึ่งสัปดาห์ ในมือเขากำขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีดำมืดมิดเอาไว้แน่น “ไม่มีใครเริ่มทั้งนั้นครับอาจารย์...” เขากล่าวพลางมองมาที่เซเลน่าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้... เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่พวกคุณจะไม่มีวันลืม” เซเลน่าตัวเย็นวาบเมื่อเห็นสัญลักษณ์รูปดวงตาที่ปรากฏขึ้นบนหลังมือของชายคนนั้น มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยเห็นในความฝันก่อนที่ครอบครัวของเธอจะจากไปตลอดกาล ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลน่าในรั้วโรงเรียนอาร์คานาแห่งนี้นะคะ ขอให้ทุกท่านคอยเป็นกำลังใจให้เธอผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ! เซเลสเทียละอองเวท