สัญญาใจกับพญาอินทรี

"ถอยไปเซเลน่า! มันไม่ใช่สัตว์วิเศษที่เจ้าจะควบคุมได้ด้วยความสงสาร!" เสียงตวาดของลูคัสกร้าวขึ้นจนก้องไปทั่วหุบเขาพันธนาการ กริฟฟินตัวเขื่องเบื้องหน้าเขากำลังแผดเสียงร้องโหยหวน ขนสีน้ำตาลเข้มปนทองของมันอาบไปด้วยเลือดจากบาดแผลฉกรรจ์ที่ปีกข้างซ้าย มันพยายามตะเกียกตะกายหนีจากกับดักเวทมนตร์สีม่วงคล้ำที่ดาร์คิสทิ้งไว้เป็นเครื่องหมายแห่งความทรมาน เซเลน่าไม่ได้ฟังคำทัดทานนั้น ร่างบางก้าวผ่านโล่ป้องกันธาตุดินของลูคัสเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีฟ้าใสของเธอกำลังสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความเจ็บปวดที่สะท้อนมาจากจิตใจของสัตว์ร้ายเบื้องหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยว... และความเกลียดชังที่ถูกยัดเยียดโดยไม่เต็มใจ "มันไม่ได้ต้องการทำร้ายใคร ลูคัส... มันแค่หวาดกลัว" เธอพึมพำ น้ำเสียงเบาหวิวแต่หนักแน่น ดาร์คิสที่ยืนกอดอกพิงโขดหินอยู่เบื้องหลังแค่นหัวเราะ "สัตว์เดรัจฉานก็คือสัตว์เดรัจฉาน เจ้าจะเอาความเมตตาโง่ๆ ไปแลกกับชีวิตของตัวเองหรือไง? ถ้าเจ้าไม่ฆ่ามันตอนนี้ ข้าจะจบชีวิตมันเอง... พร้อมกับเจ้าที่ขวางทางอยู่" ไอเวทมนตร์มืดเริ่มก่อตัวเป็นหอกแหลมในมือของดาร์คิส แต่ก่อนที่เขาจะได้ร่ายเวท เซเลน่าก็ตัดสินใจทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ากริฟฟินยักษ์ที่กำลังแยกเขี้ยวเตรียมขย้ำ เธอไม่ได้หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาป้องกันตัว แต่กลับปลดถุงมือออกแล้วยื่นฝ่ามือเปล่าไปข้างหน้า "ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ" เธอเอ่ยแผ่วเบา ร่างกายของเด็กสาวเริ่มเรืองแสงสีทองอ่อนโยนออกมาจากปลายนิ้ว กริฟฟินชะงัก ดวงตาข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยความดุร้ายเริ่มเปลี่ยนเป็นสับสน มันพ่นลมหายใจร้อนผ่าวใส่ใบหน้าของเซเลน่า กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไอของป่าลึกตีรวนจนน่าเวียนหัว ลูคัสกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาพร้อมจะพุ่งเข้าไปกระชากตัวเธอออกมาทุกเมื่อ แต่ความงดงามของแสงที่ค่อยๆ โอบล้อมกริฟฟินตัวนั้นเอาไว้ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ แสงแห่งละอองเวทแทรกซึมผ่านบาดแผลที่ปีก กริฟฟินสั่นสะท้านก่อนจะล้มตัวลงนอนราบกับพื้นหญ้าที่เริ่มเหี่ยวเฉา เซเลน่าหลับตาลง เธอสัมผัสได้ถึงกระแสความทรงจำที่แตกสลายของมัน—ความแค้นที่ถูกคนตระกูลดาร์คิสล่าล่ามโซ่ ความหิวโหย และความปรารถนาที่จะโบยบินกลับสู่ยอดเขาอาร์คานา "เราจะทำพันธสัญญาใจกัน... ฉันจะแบ่งปันแสงของฉันให้เธอ ส่วนเธอ... ช่วยพาฉันก้าวข้ามความมืดมิดในหัวใจของฉันด้วยนะ" ทันใดนั้น วงแหวนเวทสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวทั้งคู่ ลมกระโชกแรงพัดพาใบไม้ปลิวว่อนจนมองแทบไม่เห็นทาง ดาร์คิสเบิกตากว้าง หอกมืดในมือสลายกลายเป็นละอองทราย "ไม่ได้การ! ห้ามให้มันสำเร็จ... ถ้าพวกมันเชื่อมจิตกันได้ ข้าจะไม่มีวันควบคุมมันได้อีก!" ดาร์คิสซัดพลังมืดเข้าใส่กลางวงแสง แต่ทว่า... พลังเหล่านั้นกลับกระเด็นสะท้อนกลับไปหาเขาเสียเอง แรงกระแทกส่งร่างของดาร์คิสกระเด็นไปกระแทกกับโขดหินจนเขากระอักเลือดออกมาคำโต เมื่อแสงสีทองจางลง กริฟฟินตัวนั้นไม่ได้ดูดุร้ายอีกต่อไป ดวงตาของมันฉายแววซื่อสัตย์ราวกับมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเซเลน่า มันค่อยๆ ยันตัวขึ้นยืนแล้วใช้จะงอยปากแตะเบาๆ ที่หน้าผากของเด็กสาว เป็นการตอกย้ำพันธสัญญาที่ไม่อาจมีมนุษย์คนใดทำลายได้ "สำเร็จแล้ว..." ลูคัสถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือจะประคองเซเลน่าที่ดูหมดแรง "เจ้าทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม? พันธสัญญาใจน่ะ... ถ้ามันตาย เจ้าก็อาจจะได้รับผลกระทบไปด้วยนะเซเลน่า" เซเลน่าหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอัศวินหนุ่มกระตุกวูบ "ฉันรู้ค่ะลูคัส แต่มันคุ้มค่าไม่ใช่หรือคะ ที่จะเชื่อใจใครสักคน" ทว่า ความเงียบสงบกลับอยู่ได้ไม่นาน กริฟฟินที่เคยสงบนิ่งกลับกางปีกกว้างขึ้นทันที มันส่งเสียงร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก พร้อมกับหันหัวไปทางทิศตะวันตกของโรงเรียน ที่ซึ่งกลุ่มควันสีดำสนิทกำลังพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนสัญญาณเตือนภัย ดาร์คิสที่ลุกขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก หัวเราะร่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "ช่างดีจริงๆ... แสงของเจ้าเพิ่งจะเชื่อมกับสัตว์ตัวนี้ได้ไม่นาน แต่ดูเหมือนโรงเรียนที่เจ้าปกป้อง กำลังจะกลายเป็นกองซากศพในไม่ช้า ดูนั่นสิ... พวกเขามาเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก" ท่ามกลางความมืดที่คืบคลานเข้ามาจากเส้นขอบฟ้า เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยในชุดคลุมสีเงินปักตราสัญลักษณ์แห่งตระกูลที่สาบสูญไปนานหลายทศวรรษก็ก้าวออกมาจากเงามืด ปลายไม้กายสิทธิ์ในมือของเขาไม่ได้ร่ายมนตร์เพื่อช่วยเหลือนักเรียน แต่กำลังร่ายเวทต้องห้ามที่สามารถดูดกลืนชีวิตของทุกคนในรั้วโรงเรียนอาร์คานาให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน เซเลน่าตัวเย็นเฉียบเมื่อสบสายตากับเงาร่างนั้น... บุคคลที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกันกับที่หายสาบสูญไปในเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครอบครัวของเธอเมื่อสิบปีก่อน เซเลสเทียละอองเวทหวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้เซเลน่าในศึกที่กำลังจะมาถึงนี้นะคะ!