การพบกันของสัตว์วิเศษ

“อย่าตามมานะ ดาร์คิส!” เสียงของเซเลน่าสั่นเครือ แต่น้ำเสียงนั้นกลับหนักแน่นเกินกว่าที่เธอคาดไว้ มือเรียวบางกำไม้กายสิทธิ์ประจำตัวแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอก้าวถอยหลังลงไปในเงาไม้ที่ทอดยาวของป่าต้องห้าม เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งหยุดลงตรงรอยต่อของแสงและเงา ดาร์คิสไม่ได้ไล่ตามเธอต่อ แต่เขากลับแสยะยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความหวาดหวั่น “เธอคิดว่าเธอจะหนีความจริงในสายเลือดตัวเองพ้นหรืออย่างไร เซเลน่า?” ดาร์คิสเว้นจังหวะ เสียงของเขานุ่มทุ้มแต่แฝงไปด้วยพิษร้าย “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเด็กสาวผู้ใสซื่อ... ป่าแห่งนี้กัดกินคนอ่อนแอ และเธอก็รู้ดีว่าแสงสว่างที่เธอภาคภูมิใจน่ะ มันไม่มีความหมายอะไรเลยในความมืดที่กำลังจะกลืนกินโรงเรียนนี้” เขาทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เซเลน่าจมอยู่กับความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นไอของต้นไม้เก่าแก่และหยาดน้ำค้างที่เกาะบนใบไม้ชวนให้รู้สึกเย็นเยียบถึงกระดูก เธอฝืนใจเดินลึกเข้าไปในป่าที่ถูกห้ามไม่ให้นักเรียนย่างกรายเข้ามาตามคำแนะนำของลูคัสที่เตือนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สัญชาตญาณบางอย่าง—บางสิ่งที่อบอุ่นและสั่นไหวเหมือนแสงเทียนในพายุ—กำลังเรียกร้องให้เธอเดินไปข้างหน้า ท่ามกลางพงหญ้าที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีน้ำเงินเรืองแสง เสียงครางแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังแทรกขึ้นมา เซเลน่าหยุดกึก เธอค่อยๆ แหวกกิ่งไม้หนาทึบออก และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด ท่ามกลางเศษกิ่งไม้ที่หักระเกะระกะ ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งกำลังดิ้นรน มันเป็นกริฟฟินตัวน้อย ขนสีทองอร่ามที่ควรจะเงางามบัดนี้กลับเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและของเหลวสีม่วงเข้มที่ไหลซึมออกมาจากแผลฉกรรจ์ที่ปีกข้างซ้าย ปีกที่สง่างามของมันห่อเหี่ยวลง กรงเล็บแหลมคมข่วนพื้นดินจนเป็นรอยลึก ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอ มันไม่ใช่ความดุร้าย แต่มันคือความหวาดกลัวที่สั่นระริก “พระเจ้าช่วย...” เซเลน่าพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสาร เธอทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นดินที่เปียกชื้นอย่างไม่รังเกียจ “ไม่ต้องกลัวนะ... ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ” เธอค่อยๆ ยื่นมือออกไป แสงสีขาวนวลตาเริ่มเอ่อล้นจากปลายนิ้วของเธอ กริฟฟินน้อยขู่ฟ่อและถอยกรูดไปด้านหลังจนหลังไปกระแทกกับรากไม้ใหญ่ แต่มันก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต้านทาน เซเลน่าสูดลมหายใจลึก พยายามถ่ายทอดความรู้สึกปลอดภัยผ่านทางสายตา เธอนึกถึงความอบอุ่นที่เคยได้รับในอ้อมกอดของครอบครัว... ความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอด “ฉันรู้ว่ามันเจ็บ... แต่ขอให้ฉันช่วยเถอะนะ” เมื่อฝ่ามือของเธอแตะลงบนขนที่นุ่มนิ่มแต่หยาบกร้าน แสงเวทมนตร์ธาตุแสงก็ไหลทะลักออกจากร่างกายของเธอ ราวกับสายน้ำที่บริสุทธิ์เยียวยารอยแผลนั้นทีละน้อย กริฟฟินน้อยนิ่งไป ร่างกายของมันกระตุกเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลง เสียงครางแผ่วเบาเปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ ในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเธอกลับสั่นสะเทือน ลมพายุหมุนวนขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย กิ่งไม้รอบข้างพัดไหวอย่างรุนแรง เซเลน่ารีบโอบกอดกริฟฟินน้อยไว้ในอ้อมแขน พยายามกางโล่เวทมนตร์ขึ้นป้องกัน แต่มันก็สายเกินไปเมื่อเงาสีดำขนาดมหึมาพุ่งทะยานลงมาจากยอดไม้เบื้องบน “เจ้ากล้าดียังไงถึงเข้ามายุ่งกับเหยื่อของข้า!” เสียงคำรามก้องไปทั่วป่า ลูคัสพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงพร้อมกับโล่ดินที่สร้างขึ้นเพื่อบังหน้าเซเลน่าไว้ แต่ในจังหวะที่ฝุ่นควันจางลง เซเลน่าก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็น... ศิษย์พี่จากตระกูลเวทมนตร์ชั้นสูงที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน เขายืนอยู่ตรงนั้น ในสภาพที่ครึ่งหนึ่งของร่างกายกลายเป็นเถ้าถ่านแห่งเวทมนตร์มืด และในมือของเขากำลังถือผลึกหินที่สั่นไหวด้วยพลังงานเดียวกับที่กริฟฟินน้อยตัวนี้ปล่อยออกมา ลูคัสหันมามองเซเลน่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้มองเธอด้วยความห่วงใยอย่างที่เคย แต่เป็นการมองด้วยความตกตะลึง “เซเลน่า... อย่าแตะต้องตัวมัน! นั่นไม่ใช่แค่สัตว์วิเศษ... แต่มันคือกุญแจที่ปิดผนึกวิญญาณของตระกูลเธอไว้!” เซเลน่าก้มมองกริฟฟินในอ้อมกอดที่บัดนี้ดวงตาสีอำพันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงเหว แล้วจู่ๆ ลวดลายอักขระเวทมนตร์โบราณก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธออย่างรวดเร็ว—อักขระเดียวกับที่ปรากฏในบันทึกต้องห้ามที่เธอเคยพบในห้องสมุดใต้ดิน “ลูคัส... มันกำลัง... มันกำลังดึงพลังจากฉันไป!” เซเลน่าร้องลั่นเมื่อรู้สึกได้ว่าพลังชีวิตของเธอกำลังไหลออกไปราวกับถูกสูบด้วยพลังมหาศาลที่เธอมองไม่เห็น ท่ามกลางความโกลาหล ชายที่หายสาบสูญคนนั้นก็ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเซเลน่าพังทลายลงในพริบตา “ในที่สุด... ทายาทคนสุดท้ายของละอองเวทก็กลับมา เพื่อปลดปล่อยความแค้นที่พวกเจ้าทิ้งไว้ให้ข้า...” --- เซเลสเทียละอองเวทหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเซเลน่านะคะ!