ห้องสมุดลับใต้ดิน

"คืนมันให้ฉันนะ... ดาร์คิส" เสียงของฉันสั่นเครือ ทว่าพยายามบังคับให้มันมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ในความเงียบงันของโถงทางเดินหินอ่อนที่ไร้ผู้คน ดวงตาของเขา—ดาร์คิส—ที่จ้องมองมานั้นว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง สร้อยคอเงินจี้คริสตัลใสที่แม่เคยให้ไว้ก่อนจากไปกำลังแกว่งไกวอยู่ในนิ้วเรียวยาวของเขา แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์บนผนังสะท้อนกับโลหะเย็นเยียบจนเกิดประกายวิบวับบาดตา "ของที่ทำหล่น... ก็ถือเป็นสมบัติของคนเก็บได้ไม่ใช่หรือ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นอายของความมืดที่คล้ายกับกลิ่นดินหลังฝนตกหนักโชยแตะจมูก "เธอไม่ควรประมาทกับสิ่งของที่บรรจุพลังงานสูงขนาดนี้ เซเลน่า... มันอาจจะนำภัยมาสู่ตัวมากกว่าที่เธอคิด" ฉันเม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พลังเวทธาตุแสงในกายเริ่มสั่นไหวราวกับตอบสนองต่อคำข่มขู่ของเขา แต่ก่อนที่ฉันจะได้สวนกลับ ดาร์คิสก็เพียงแค่นยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา—ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่เกาะกินหัวใจ ฉันปล่อยให้ตัวเองทรุดลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ ความสับสนถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นกระทบฝั่ง ฉันไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้อีกต่อไป... ในค่ำคืนนั้นเองที่ฉันตัดสินใจทำสิ่งที่อาจเปลี่ยนชีวิตของฉันไปตลอดกาล ด้วยผ้าคลุมพรางตาที่ยืมมาจากห้องเก็บของวิเศษ ฉันลอบเร้นผ่านเวรยามของเหล่าอัศวินแห่งอาร์คานาลงสู่ชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด—สถานที่ที่ถูกขนานนามว่า 'เขตต้องห้ามแห่งบรรพกาล' กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ไม่ได้ถูกรบกวนมานานนับร้อยปีต้อนรับฉันทันทีที่ผลักบานประตูเหล็กดัดบานยักษ์เปิดออก ห้องสมุดลับใต้ดินแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่หนังสือ แต่มันคือสุสานแห่งความรู้ที่ถูกกักขัง แสงจากไม้กายสิทธิ์ของฉันเผยให้เห็นชั้นวางหนังสือที่สูงจรดเพดาน ราวกับซี่โครงของอสุรกายยักษ์ที่ถูกฝังไว้ในดิน ฉันไล้นิ้วผ่านสันปกหนังสือที่ทำจากหนังมังกร จนกระทั่งหยุดอยู่ที่เล่มหนึ่งที่สั่นไหวด้วยพลังเวทมนตร์อ่อนๆ ทันทีที่แตะต้องมัน ละอองแสงสีทองจางๆ ก็พวยพุ่งออกมาจากหน้ากระดาษ *“ผู้ครอบครองละอองเวทแห่งแสง... มิได้เป็นเพียงผู้กอบกู้ ทว่าคือผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาที่พังทลาย”* ข้อความบนหน้ากระดาษเหล่านั้นไม่ใช่ตัวอักษรปกติ แต่มันคือเวทมนตร์ภาษาโบราณที่สั่นไหวไปตามจังหวะชีพจรของฉัน ฉันอ่านเนื้อหาเกี่ยวกับ 'พันธสัญญาแสง' ที่ระบุไว้ว่า พลังของฉันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นผลผลิตของความผิดพลาดในอดีตที่บรรพบุรุษของฉันเป็นผู้ก่อไว้ พลังที่สามารถชำระล้างความมืดมิด... หรือสร้างความมืดที่ดำดิ่งยิ่งกว่าเดิมหากใช้ผิดวิธี หัวใจฉันเต้นรัวขณะพลิกหน้าถัดไป ภาพวาดรูปสัญลักษณ์ที่คุ้นตา—สร้อยคอเส้นนั้น! มันถูกวาดไว้ในฐานะของ 'สื่อกลาง' ที่ใช้กักเก็บเสี้ยววิญญาณแห่งแสง แต่ในภาพวาดนั้น สร้อยคอไม่ได้มีแค่เส้นเดียว มันมีทั้งหมดเจ็ดเส้น และสร้อยคอของฉัน... คือชิ้นสุดท้ายที่หายไป "เธอมาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยสินะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง ฉันสะดุ้งสุดตัวจนหนังสือร่วงหล่นจากมือ เมื่อหันกลับไปพบกับลูคัสที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ ดวงตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนดาร์คิส แต่มันฉายแววกังวลอย่างที่สุดจนฉันใจเสีย "ลูคัส? นาย... นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" "ฉันตามเธอมา เพราะรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบ้าๆ แบบนี้" เขาก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "เธอกำลังเล่นกับไฟที่เธอไม่เข้าใจ เซเลน่า... หนังสือเล่มนั้นมันไม่ได้แค่บอกความจริง มันกำลังกัดกินจิตใจของคนที่อ่านมัน" ฉันกำลังจะอธิบาย แต่ทันใดนั้น หนังสือที่ตกอยู่บนพื้นก็เริ่มส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ผนังห้องสมุดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นปูนร่วงกราว พลังเวทธาตุแสงในตัวฉันพุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ ราวกับว่าห้องสมุดแห่งนี้กำลังตื่นขึ้นมาเพื่อปฏิเสธการมีอยู่ของฉัน "เกิดอะไรขึ้น!" ฉันร้องถามพลางพยายามตั้งหลัก ลูคัสพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น พลังเวทธาตุดินของเขาแผ่ออกมาเป็นเกราะป้องกันรอบกายเรา แต่สิ่งที่ทำให้ฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ ไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนรอบข้าง แต่เป็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรา—เงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่ก่อตัวขึ้นจากความมืดในมุมห้อง มันเริ่มรูปร่างเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง... คนที่ฉันเห็นในภาพวาดเมื่อครู่... ดวงตาของเงาร่างนั้นจับจ้องมาที่สร้อยคอที่ยังติดตัวฉันอยู่ และเสียงกระซิบที่ดังออกมาจากความว่างเปล่าก็ทำเอาฉันแทบทรุดลง "ในที่สุด... ชิ้นสุดท้ายก็กลับมาหาข้าเสียที" เซเลสเทียละอองเวทขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความลับอันมืดมิดของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไปพร้อมกับเซเลน่านะคะ