คำเตือนจากเงามืด

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องสมุดโบราณยามวิกาลไม่เคยเป็นมิตรกับผู้ใด ยิ่งเป็นมุมลึกที่สุดหลังชั้นหนังสือเวทมนตร์ต้องห้ามด้วยแล้ว แสงสว่างจากคบเพลิงเวทมนตร์ยังแทบส่องมาไม่ถึง เซเลน่าสะดุ้งเล็กน้อยยามที่นิ้วเรียวบางสัมผัสถูกสันปกหนังสือหนังแท้สีเข้ม เล่มที่ซ่อนตัวอยู่หลังตำราประวัติศาสตร์สงครามเวทมนตร์โบราณ แสงเรืองรองสีทองอ่อนจางๆ จากปลายนิ้วของเธอสะท้อนกับละอองฝุ่นที่ลอยล่องในอากาศ มันเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติที่เธอเริ่มควบคุมได้ยากขึ้นทุกที ทุกครั้งที่หัวใจเต้นแรง หรือยามที่ห้วงคำนึงนึกถึงเหตุการณ์สูญเสียในอดีต พลังธาตุแสงบริสุทธิ์ที่หลับใหลจะตื่นตัวและรั่วไหลออกมาราวกับดวงดาวดวงน้อยที่กระหายอิสรภาพ "ระวังหน่อยสิ เซเลน่า... แสงสว่างที่สว่างเจิดจ้าเกินไป ในที่มืดมิดเช่นนี้ มันไม่ได้ช่วยนำทางหรอกนะ แต่มันกำลัง 'ฟ้อง' ว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ที่ไหนต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำกังวานที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เซเลน่าหัวใจกระตุกวูบ เธอรีบกำมือแน่นเพื่อสะกดกลั้นแสงสีทองนั้นให้มอดดับลง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ดาร์คิสยืนพิงเสาหินอัคนี ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมนักเรียนแถบสีเงินเข้มตัดกับเรือนผมสีรัตติกาล ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขบขันระคนเย้ยหยัน เขาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาไม้มืดสนิท กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุมืดจางๆ แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไม่ได้ซ่อนตัว ดาร์คิส..." เซเลน่าพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้แผ่นหลังจะแนบชิดกับชั้นหนังสือเย็นเฉียบ "และที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่นายควรจะเข้ามา" "ที่แบบไหนกันที่เรียกว่า 'ควร' หรือ 'ไม่ควร' สำหรับคนที่มีพลังน่าสนใจเช่นเธอ?" ดาร์คิสหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظرคมกริบกวาดมองตั้งแต่เรือนร่างบอบบางไล่ขึ้นมาจนถึงใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความไม่พอใจ "พลังแสงบริสุทธิ์ที่สูญพันธุ์ไปตั้งแต่สงครามร้อยปีก่อน... มาอยู่ในร่างของเด็กสาวขี้ขลาดที่แม้แต่เงาของตัวเองยังไม่กล้าสู้หน้า ช่างน่าสมเพชเวทนาเสียจริง" "ถ้าคิดว่าฉันน่าสมเพชนัก ก็ไินสิคะ!" เซเลน่าเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาวูบหนึ่ง แม้ลึกๆ ในใจความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับคืนวันที่สูญเสียครอบครัวจะกรีดแทงหัวใจจนเจ็บแปลบ ดาร์คิสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและชวนให้ขนลุกซู่ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนเซเลน่าต้องเอนกายหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายหอมเย็นแบบดอกไม้ป่าผสมกับสนิมเหล็กจางๆ ลอยแตะจมูก "ใจเย็นสิ หญิงสาวผู้ถือครองแสง... ฉันไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องทะเลาะ" มือเรียวยาวของดาร์คิสยกขึ้น ทำท่าเหมือนจะเอื้อมมาแตะกลุ่มผมสีอ่อนของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่าง "ฉันแค่จะมา 'เตือน' ด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนร่วมชั้น" "คำเตือน? จากนายเนี่ยนะ?" เซเลน่าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่งามฉายแววระแวดระวังอย่างเต็มพิกัด "คนอย่างดาร์คิสไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์" "ฉลาดนี่..." นัยน์ตาสีม่วงเข้มเป็นประกายวาบขึ้น "เธอคิดจริงๆ หรือว่าผู้อำนวยการและเหล่าอาจารย์กำลังปกป้องเธอด้วยความบริสุทธิ์ใจ? พลังที่เธอมี... มันยิ่งใหญ่เกินกว่าจะควบคุมได้ เซเลน่า วันใดที่ผนึกในตัวเธอเสื่อมสลาย เธอก็เป็นแค่วัตถุดิบชั้นดีที่พวกเขารอวันตักตวง... เหมือนกับครอบครัวของเธอในอดีตนั้นแหละ" คำพูดนั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ามาบีบรัดหัวใจของเซเลน่าจนแหลกสลาย ภาพเหตุการณ์คืนนั้น กลิ่นควันไฟ เสียงกรีดร้อง และความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง ย้อนกลับมาเล่นซ้ำในหัวสมองจนโลกทั้งใบหมุนคว่ำ "โกหก!" เซเลน่าตะโกนออกไป น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธและเจ็บปวด พลังแสงในกายปะทุออกมาโดยไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง ประกายแสงสีทองสว่างวาบจนดาร์คิสต้องหรี่ตาลงและถอยหลังไปหนึ่งก้าว "แสงสว่างที่งดงาม... แต่เปราะบางยิ่งนัก" ดาร์คิสยิ้มเยาะ แม้ใบหน้าจะตึงเครียดขึ้นเล็กน้อยจากแรงกดดันของธาตุแสง "จำคำเตือนของฉันไว้ให้ดี เซเลน่า วันที่เธอต้องการที่พึ่งพิงจริงๆ... ประตูห้องใต้ดินฝั่งตะวันตกไม่เคยล็อกสำหรับคนที่มีสายตาแบบเธอ" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เซเลน่าจะทันได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ร่างของดาร์คิสก็กลายเป็นกลุ่มหมอกควันสีดำจางๆ แล้วสลายหายวับไปกับความมืด ทิ้งให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน ความเงียบที่น่ากลัวเข้าปกคลุมอีกครั้ง เซเลน่าทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเฉียบ มือทั้งสองข้างกุมศีรษะที่ปวดร้าว ข้อมูลที่ดาร์คิสทิ้งไว้กัดกินจิตใจเธอทีละน้อย ความสงสัย ความหวาดกลัว และความโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน จนเธอแทบไม่รู้เลยว่าควรจะเชื่อใจใครบนโลกใบนี้อีก "เซเลน่า!" เสียงทุ้มคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความร้อนรนดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างสีเหลืองนวลจากคฑาเวทมนตร์ ลูคัสก้าวเข้ามาในมุมอับด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจทั่วร่างของเธออย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเธอนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น เขาก็รีบพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงข้างๆ ทันที "เธอมาทำอะไรที่นี่? รู้ไหมว่าฉันตามหาเธอทั่วโรงเรียนแล้ว!" ลูคัสเอ่ยดุเบาๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมมาแตะที่ไหล่บางเบาๆ เพื่อให้เธอสงบลง "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพลังเวทถึงปั่นป่วนขนาดนี้?" เซเลน่าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความจริงใจของลูคัส ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บ เธออ้าปากเตรียมจะเล่าเรื่องที่ดาร์คิสพูดให้ฟังทั้งหมด เพื่อหาที่พึ่งพิงในยามที่จิตใจอ่อนแอที่สุด ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเปล่งเสียง ลูคัสที่กำลังจ้องมองมาที่เธอกลับชะงักกึก ดวงตาคมคายเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายของเขานิ่งค้างไปราวกับรูปปั้น ไม่ใช่เพราะความตกใจจากการบาดเจ็บของเธอ... แต่เป็นเพราะรอยยิ้มที่มุมปากของลูคัสในตอนนี้ รอยยิ้ม... ที่ไม่ได้มาจากลูคัสคนเดิมที่เธอรู้จัก "เจอตัวแล้วล่ะ... เด็กน้อยผู้โง่เขลา" เสียงที่กระซิบข้างหูกลับไม่ใช่เสียงของลูคัส แต่เป็นเสียงของดาร์คิสที่ดังซ้อนทับขึ้นมาอย่างน่าสยดสยอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลน่าในก้าวสำคัญนี้นะคะ! เซเลสเทียละอองเวท