เทศกาลเวทมนตร์ประจำปี

"ถ้าเจ้ายังทำตัวประหม่าเหมือนลูกนกตกน้ำแบบนี้ งานเต้นรำค่ำคืนนี้คงกลายเป็นโศกนาฏกรรมของโรงเรียนอาร์คานาแน่ เซเลน่า" คำพูดของดาร์คิสที่แทรกตัวเข้ามาจากเงามืดหลังเสาหินอ่อนสลักลวดลายวิจิตรทำเอาเซเลน่าชะงักฝีเท้า เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงที่มักมีรังสีความกดดันติดตัวมาด้วยเสมอ แต่นิ้วมือที่กำชายกระโปรงผ้าไหมสีขาวปักดิ้นทองแน่นนั้นสั่นระริก เธอพยายามรักษาสมดุลของรองเท้าส้นสูงที่ดูจะไม่เข้ากับจังหวะชีวิตเด็กสาวผู้คุ้นชินกับการวิ่งหนีความจริงในป่าต้องห้ามมากกว่า "ความล้มเหลวไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับคนชั้นต่ำ... แต่น่าขำที่คนที่มี 'พลังบริสุทธิ์' ในมือกลับไม่รู้วิธีจะใช้มันเพื่อสร้างจุดยืนของตัวเอง" ดาร์คิสเดินเยื้องกรายออกมา แสงจากโคมระย้าเวทมนตร์เหนือศีรษะสะท้อนแววตาเย็นเยียบของเขา "อย่าปล่อยให้ลูคัสเสียเวลาปกป้องคนที่แม้แต่จะยืนหยัดด้วยตัวเองยังทำไม่ได้เลย" "ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาสงสาร... และฉันก็ไม่ได้ต้องการพลังที่แลกมาด้วยความมืดของคุณ" เซเลน่าสวนกลับ น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าแต่ก็แฝงความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้ดาร์คิสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยังไม่ทันที่ดาร์คิสจะตอบโต้ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทางการของอัศวินพิทักษ์ก็ก้าวเข้ามาคั่นกลาง ลูคัสไม่ได้มองดาร์คิสด้วยสายตาเหยียดหยาม แต่เขาแสดงออกเพียงความเย็นชาที่อ่านไม่ออก มือหนาเอื้อมมาจับที่ข้อมือของเซเลน่าเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ถอยห่างจากอันตราย "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะคุยสนุกเกินไปหน่อยนะ" ลูคัสกล่าวสั้นๆ ก่อนจะเบือนหน้าไปทางเซเลน่า "ไปกันเถอะ งานเลี้ยงข้างนอกเริ่มแล้ว" บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของโรงเรียนอาร์คานาในค่ำคืนนี้เปลี่ยนไปจากทุกวันที่เคยเป็น ละอองเวทสีทองร่วงหล่นลงมาจากเพดานจำลองดวงดาวเสมือนหิมะโปรยปราย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้เวทมนตร์อบอวลไปทั่วงาน ผู้คนมากมายเต้นรำด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าสำหรับเซเลน่า เสียงดนตรีที่เร้าอารมณ์กลับกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงในหัว เธอพยายามหลบสายตาผู้คนที่จ้องมองมายังแสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากหยดเหงื่อบนผิวแก้มของเธออย่างควบคุมไม่ได้ "ผ่อนคลายหน่อยเซเลน่า" ลูคัสกระซิบข้างหูพลางประคองเอวบางให้ขยับตามจังหวะเพลง "ไม่มีใครที่นี่จะทำร้ายเธอได้ตราบใดที่ฉันยังอยู่ตรงนี้" "ลูคัส... ทำไมคุณถึงทำดีกับฉันขนาดนี้?" เซเลน่าเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาสีเทาเข้มที่ดูสุขุมนิ่งสนิท "ตระกูลของคุณคือผู้พิทักษ์ แต่ฉัน... ฉันเป็นเพียงเด็กสาวที่แบกรับความลับของเหตุการณ์ในวันนั้นไว้เพียงลำพัง การอยู่ใกล้ฉันมันมีแต่จะนำความเดือดร้อนมาให้" ลูคัสชะงักไปเล็กน้อย มือที่ประคองเอวเธอเริ่มเย็นลงจนเธอรู้สึกได้ เขาพาเธอเลี่ยงออกมาจากวงเต้นรำ เข้าสู่ระเบียงไม้เถาที่ทอดยาวออกไปสู่สวนเวทมนตร์ยามค่ำคืนที่เงียบสงัด แสงจันทร์อาบไล้ไปทั่วบริเวณ สัตว์วิเศษตัวน้อยๆ บินว่อนอยู่รอบดอกไม้เรืองแสง "เธอคิดว่าฉันทำเพื่อหน้าที่หรือไง?" ลูคัสหยุดเดิน เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาที่เคยสุขุมเริ่มรวนเรและไหวระริกด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับมาตลอด "หน้าที่ของอัศวินคือการปกป้องอาณาจักร แต่มันไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับทุกครั้งที่เธอหายไปในห้องสมุดจนดึกดื่น... เซเลน่า เธอไม่เคยรู้เลยหรือว่าทำไมฉันถึงเลือกที่จะเป็นเงาข้างกายเธอเสมอ" เซเลน่าลมหายใจสะดุด ความเงียบในสวนช่างน่าอึดอัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัว ลูคัสค่อยๆ เอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอออก สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับร้อนผ่าวถึงหัวใจ "ฉันแค่..." เสียงของเซเลน่าแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบจากสายลม "ฉันกลัวว่าถ้าฉันเผลอใจไปมากกว่านี้... วันหนึ่งถ้าความจริงที่ฉันซ่อนไว้ถูกเปิดเผย คุณจะยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อยู่อีกไหม" ลูคัสโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นหลังฝนตกจากตัวเขากลายเป็นกลิ่นที่เธอโหยหาที่สุดในตอนนี้ "ต่อให้โลกทั้งใบจะพลิกกลับด้าน หรือความจริงนั้นจะเลวร้ายแค่ไหน เซเลน่า... หัวใจของฉันก็เลือกที่จะเชื่อมั่นในแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันพบในวันที่มืดมิดที่สุดเสมอมา" เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ทว่าจู่ๆ เสียงดนตรีในงานเลี้ยงที่เคยแว่วหวานก็ขาดห้วงไปอย่างฉับพลัน พร้อมกับความมืดมิดที่เข้ากัดกินแสงจากโคมเวทมนตร์ทีละดวง ลมพายุที่ไม่มีที่มาที่ไปหมุนวนกระชากไม้เถาบริเวณระเบียงให้ฉีกขาด ลูคัสรีบกระชากตัวเซเลน่าเข้ามาในอ้อมแขนอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมร่ายเวทป้องกัน แต่ทว่าเขากลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากอากาศรอบข้าง ท่ามกลางความโกลาหล เสียงปรบมือเย็นชาของใครบางคนดังขึ้นจากเงามืดหลังพุ่มไม้เวทมนตร์ เป็นเสียงที่เซเลน่าจดจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร "ซาบซึ้งจริงๆ..." ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมา แววตาของเขาเป็นสีแดงก่ำราวกับเพชรที่อาบเลือด "แต่ดูเหมือนว่าบทรักบทนี้ จะต้องถูกตัดจบด้วยเลือดเสียแล้ว เซเลน่า... เธอจำได้ไหมว่าใครเป็นคนดับแสงสว่างในคืนนั้นที่บ้านของเธอ... เพราะวันนี้ ถึงเวลาที่ 'เงา' จะทวงคืนชีวิตของมันแล้ว" เซเลน่าตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับสีดำที่ข้อมือของชายคนนั้น มันคือตราเดียวกับที่เธอพบในบันทึกเก่าของครอบครัว... และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ รอยยิ้มของเขาที่ส่งมาให้เธอ มันคือรอยยิ้มเดียวกันกับที่เธอเห็นในกระจกเงาทุกครั้งที่เธอพยายามจะใช้พลัง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลน่าและลูคัสในค่ำคืนแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่นี้นะคะ! เซเลสเทียละอองเวท