เงามืดในป่าสน

"อย่าแตะต้องมัน!" เสียงตวาดกร้าวของเซเลน่าดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของป่าสน เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าโดยไม่สนจังหวะการหายใจ มือเรียวบางคว้าเข้าที่ข้อมือของลูคัสที่กำลังเอื้อมไปสัมผัสกับเปลือกไม้สีเงินยวงของต้นมรรคาเวท ลูคัสชะงักกึก สีหน้าเรียบเฉยที่มักจะฉาบไว้ดุจหน้ากากของเขาแตกกระเจิงเป็นความตื่นตระหนก เขามองดูร่องรอยสีดำสนิทที่แผ่ซ่านอยู่บนรากไม้คล้ายรอยไหม้ของน้ำกรด ก่อนจะหันมาสบตาหญิงสาวที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างกาย "เซเลน่า... นี่มันไม่ใช่พลังของธรรมชาติ" ลูคัสพึมพำ เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นเครือเล็กน้อย "มันเหมือนกับรอยแผลที่ถูกกัดกินจากข้างใน" เซเลน่าไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือของเขาแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าบนผืนหญ้าที่เริ่มแห้งเหี่ยว นิ้วมือของเธอสั่นระริกขณะสัมผัสลงบนพื้นดินใกล้กับรากต้นไม้ทันทีที่ปลายนิ้วแตะสัมผัส แสงสีทองอ่อนจางๆ ก็เอ่อล้นออกมาจากผิวหนัง แต่มันกลับถูกกลืนหายไปในความมืดมิดที่ฝังตัวอยู่ในดินอย่างรวดเร็วราวกับเหยื่ออันโอชะ "มันกำลังหิว..." เซเลน่ากระซิบ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น "พลังมืดนี้ไม่ใช่แค่ทำลาย แต่มันกำลังสูบกินละอองเวทที่เป็นหัวใจของโรงเรียนอาร์คานาไปทีละน้อย ลูคัส ถ้าเราปล่อยไว้... ป่าแห่งนี้จะต้องตาย" ลูคัสถอนหายใจยาวพลางมองไปรอบๆ ป่าสนยามค่ำคืนที่ไม่เคยเงียบสงบเช่นนี้บัดนี้กลับไร้ซึ่งเสียงของสัตว์วิเศษ ลมหายใจของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นไอร้อน เขาหยิบโล่ประจำตระกูลออกมาเตรียมพร้อม สัญชาตญาณอัศวินสั่งให้เขาปกป้องหญิงสาวตรงหน้ามากกว่าความสงสัยใดๆ "เธอเห็นอะไรบ้างไหม? คนที่ทำสิ่งนี้... ต้องการอะไรกันแน่" "ไม่ใช่แค่คนหรอกค่ะ" เซเลน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นประกายสีเงินวาวโรจน์ "ความรู้สึกนี้มันคุ้นเคย... เหมือนกับกลิ่นอายที่ฉันสัมผัสได้ในคืนที่บ้านของฉัน..." คำพูดของเธอกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเยียบเย็นดังมาจากเงามืดหลังต้นสนต้นใหญ่ "ช่างเป็นเด็กน้อยที่ช่างสังเกตเสียจริงนะ เซเลน่า" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ดาร์คิสในชุดคลุมสีดำสนิททอดน่องอย่างใจเย็น แววตาของเขาไม่มีความอบอุ่น มีเพียงความสมเพชที่ส่งผ่านออกมา "เธอคิดจริงๆ หรือว่าแค่แสงหิ่งห้อยของเธอจะหยุดยั้งสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้? ตระกูลของเธอไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุ แต่มันเป็นเพราะพวกเขามี 'บางอย่าง' ที่ขวางทางของความก้าวหน้า" "แก..." ลูคัสก้าวออกมาบังหน้าเซเลน่า โล่ในมือเปล่งประกายแสงสีน้ำตาลทองของธาตุดิน "ดาร์คิส นายทำเรื่องนี้ลงไปเพื่ออะไร? นายรู้ใช่ไหมว่าถ้าโรงเรียนล่มสลาย พลังมืดที่นายครอบงำอยู่ก็จะย้อนกลับมาหาตัวเอง!" "ความเสี่ยงคือรสชาติของอำนาจ ลูคัส" ดาร์คิสแสยะยิ้มก่อนจะสะบัดมือ พลังมืดก่อตัวเป็นคมหอกพุ่งตรงเข้าหาพวกเขาทั้งสองคน "แต่น่าเสียดาย... วันนี้พวกเธอไม่มีวันได้รู้คำตอบนั้นหรอก" การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เซเลน่ารวบรวมสมาธิ พลังแสงของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้าย แต่เพื่อปกป้อง เธอถักทอละอองเวทเป็นกำแพงแสงโอบล้อมต้นไม้เวทมนตร์ไว้ ในขณะที่ลูคัสอาศัยจังหวะที่ดาร์คิสเผลอ พุ่งเข้าปะทะกับศัตรูด้วยทักษะดาบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด ทั้งสองทำงานร่วมกันราวกับเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ทว่า... ท่ามกลางการปะทะ เซเลน่ากลับสังเกตเห็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเกือบหยุดเต้น บนหน้าอกของดาร์คิสมีตราสัญลักษณ์บางอย่างส่องแสงสีม่วงคล้ำออกมา สัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยเห็นในบันทึกเก่าแก่ของครอบครัว... ตราแห่งพันธสัญญาที่ไม่ได้ถูกทำไว้กับมนุษย์ "หยุดนะ ลูคัส! อย่าโจมตีเขาไปมากกว่านี้!" เซเลน่าตะโกน แต่ทุกอย่างสายเกินไป ดาบของลูคัสฟาดฟันผ่านร่างของดาร์คิสที่สลายกลายเป็นควันดำ ทว่าแทนที่จะจบลง การฟาดฟันนั้นกลับกลายเป็นตัวกระตุ้นให้ไอเวทมนตร์มืดที่ฝังอยู่ในพื้นดินพุ่งทะยานขึ้นสูงเสียดฟ้า เสียงร้องโหยหวนของผืนป่าดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา รากไม้ที่เคยเป็นสีเงินเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและแตกสลายต่อหน้าต่อตา ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนอาร์คานาที่เคยสดใสในยามค่ำคืนกลับถูกปกคลุมด้วยมวลเมฆสีเลือด เซเลน่าทรุดลงกับพื้นเมื่อความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจ เธอมองเห็นร่างของใครบางคนเดินออกมาจากใจกลางความมืดที่แตกสลายออกมานั้น ชายแก่ในชุดจอมเวทโบราณที่พวกเขารู้จักดีในฐานะ 'อาจารย์ใหญ่' ผู้ล่วงลับไปเมื่อหลายทศวรรษก่อน! เขามองมาที่เซเลน่าด้วยสายตาที่ไม่มีแววตา... ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำเอาหญิงสาวตัวชาไปถึงกระดูกสันหลัง "ในที่สุด... ข้าก็พบผู้สืบทอดสายเลือดที่หลงเหลืออยู่เสียที" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลน่าและลูคัสในค่ำคืนแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่นี้นะคะ! เซเลสเทียละอองเวท