งานเต้นรำหน้าหนาว

"อย่าขยับนะคะ... ถ้าไม่อยากให้กระดุมเสื้อชุดสูทของเธอหลุดกระเด็นไปติดอยู่กับโคมไฟระย้าพวกนั้น" เซเลน่าพึมพำขณะใช้นิ้วเรียวบางประคองปลายคทาเวทมนตร์ขนาดจิ๋วที่แฝงมากับเข็มกลัด ปลายคทานั้นปล่อยละอองแสงสีทองจางๆ ออกมาเพื่อเชื่อมรอยฉีกขาดเล็กๆ บริเวณหัวไหล่ของลูคัสด้วยความประณีต หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ ท่ามกลางความเงียบของห้องเก็บสมบัติหลังหอประชุมที่ห่างไกลจากเสียงดนตรีวอลซ์อันรื่นเริงในงานเต้นรำหน้าหนาว ลูคัสยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้การเคลื่อนไหว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาจับจ้องไปยังใบหน้าของเด็กสาวที่อยู่ห่างเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไลแลคที่มักจะอบอวลอยู่รอบตัวเซเลน่าทำให้เขารู้สึกมึนเมาเสียยิ่งกว่าไวน์ผลไม้ที่เสิร์ฟในงานเสียอีก "ขยับไม่ได้หรอกครับ... เอ้อ หมายถึง ผมขยับไม่ได้เพราะคุณกำลังร่ายเวทอยู่ต่างหาก" ลูคัสแก้ต่างด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามเบนสายตาไปทางอื่นเพื่อซ่อนริ้วรอยสีระเรื่อที่ปรากฏบนแก้ม "อีกอย่าง... ชุดนี้มันก็เก่าเกินกว่าจะรับมือกับพลังเวทของทายาทตระกูลแสงอย่างคุณไหว" "ปากแข็งนะคะ" เซเลน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอวูบไหวเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่คมกล้าของอีกฝ่าย "คุณช่วยฉันซ้อมเต้นมาตั้งสามชั่วโมง ทั้งที่มือขวาของคุณเพิ่งหายจากการได้รับบาดเจ็บเพราะปกป้องฉันจากเหตุการณ์ในห้องสมุด... ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนี้คะ ลูคัส?" ลูคัสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ยังปกติดีมาปัดปอยผมสีน้ำเงินเข้มที่ตกลงมาปรกใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นอุ่นซ่านจนเซเลน่าเผลอกลั้นหายใจ "เพราะถ้าคุณพลาดในงานคืนนี้... ดาร์คิสคงไม่ปล่อยโอกาสที่จะทำให้คุณดูไร้ค่าต่อหน้าคณะกรรมการหอคอยเวทมนตร์แน่ๆ" ลูคัสลดเสียงลงต่ำ "ผมแค่... ไม่อยากให้แสงของคุณถูกบดบังด้วยความเงาที่เขาสร้างขึ้นก็เท่านั้น" คำว่า 'แสงของคุณ' ทำให้หัวใจของเซเลน่าสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความปลอดภัย แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เติบโตขึ้นท่ามกลางเศษเสี้ยวของละอองเวทที่ร่วงหล่นลงมาระหว่างทั้งสองคน ทว่า ความเงียบสงบกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนมาจากระเบียงหินด้านนอก ทั้งสองรีบผละออกจากกันราวกับถูกไฟลวก เซเลน่าซ่อนตัวอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม ในขณะที่ลูคัสก้าวออกมาขวางทางไว้อย่างทันท่วงที ผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ดาร์คิส' เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ขับเน้นให้ใบหน้าดูซีดเซียวและเย็นชา รอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้นไม่ได้สื่อถึงความยินดี แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อ "การแอบมาซ้อมเต้นในที่ลับตาคน... ช่างดูสมกับเป็นคู่หูที่แสนรักใคร่กันดีจริงๆ นะ" ดาร์คิสแค่นเสียงหัวเราะ "น่าเสียดายที่งานเลี้ยงคืนนี้จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมสนุกด้วย และข้าคิดว่า 'กุญแจ' ที่พวกเจ้าพยายามปกป้อง อาจจะไม่ได้อยู่ในที่ที่พวกเจ้าคิดหรอก" ลูคัสขมวดคิ้ว "เจ้าพยายามจะทำอะไรกันแน่ ดาร์คิส? โรงเรียนนี้มีเขตอาคมคุ้มกันหนาแน่น เจ้าไม่มีทางทำอะไรได้ง่ายๆ หรอก" ดาร์คิสไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ชี้นิ้วไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นลานกว้างของโรงเรียนอาร์คานา ที่นั่น... ท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่ควรจะเต็มไปด้วยแสงดาว กลับถูกย้อมด้วยสีม่วงอมดำสนิท พายุหิมะที่ผิดปกติกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นบิดเบี้ยวเหนือยอดหอคอยศิลาขาว เซเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระแสเวทมนตร์บางอย่างไหลเวียนเป็นสายจากสร้อยคอที่เธอได้รับสืบทอดมาจากครอบครัว มันกำลังตอบสนองต่อบางอย่างที่อยู่ข้างนอกนั้น สร้อยคอของเธอเริ่มเปล่งแสงสีขาวโพลนออกมาอย่างรุนแรงจนเธอแทบจะคุมพลังไม่ได้ "เจ้าเห็นไหม เซเลน่า?" ดาร์คิสเอ่ยเสียงเย็น "พลังของเจ้าไม่ได้มีไว้เพื่อเต้นรำในงานรื่นเริง... แต่มันมีไว้เพื่อปลดล็อกสิ่งที่ถูกฝังไว้ใต้โรงเรียนแห่งนี้ และตอนนี้... ประตูนั่นเริ่มสั่นคลอนแล้ว" ทันใดนั้น เสียงระฆังของโรงเรียนก็ดังกึกก้องขึ้นมาสามครั้ง—เสียงระฆังที่ถูกใช้เฉพาะในยามที่เกิดเหตุวิบัติครั้งใหญ่ที่สุดเท่านั้น พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างแรงจนโคมไฟระย้าตกลงมากระแทกพื้นแตกกระจาย ลูคัสรีบพุ่งตัวไปคว้ามือเซเลน่าไว้แน่น แต่ในจังหวะที่มือสัมผัสกันนั้นเอง ร่างของเด็กสาวกลับโปร่งแสงราวกับไอหมอก และเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากอดีตก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเธอ *ท่านพ่อ... ท่านแม่... นั่นคือท่านใช่ไหม?* ก่อนที่ลูคัสจะทันได้ดึงตัวเธอมาไว้ในอ้อมกอด ร่างของเซเลน่าก็หายวับไปกับละอองเวทสีขาวที่แตกกระจาย ทิ้งไว้เพียงเข็มกลัดคทาอันเล็กที่ตกอยู่บนพื้น และเงาสีดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยร้าวของห้วงมิติข้างกายดาร์คิส... มันคือสัตว์ร้ายที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนในอาร์คานา! เซเลสเทียละอองเวทขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านละอองเวทอันลึกลับไปกับเซเลน่าและลูคัสในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ