ก้าวข้ามขีดจำกัด

"ถ้าเธอยังประคองมันด้วยความกลัวแบบนั้น อีกสิบปีเธอก็ไม่มีวันควบคุมมันได้หรอก เซเลน่า" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยาะหยันของดาร์คิสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในหอคลังเวทมนตร์ร้างท้ายโรงเรียน เซเลน่าหอบหายใจถี่หยดเหงื่อใสพราวไปทั่วใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตาสีฟ้าครามของเธอสั่นระริกขณะจ้องมองลูกบอลแสงสีทองขนาดจิ๋วที่เต้นเร่าอยู่ในอุ้งมือ มันสั่นไหวราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ พร้อมจะมอดดับหรือระเบิดออกได้ทุกเมื่อ "ฉัน... ฉันกำลังพยายามอยู่" เซเลน่าเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอขาดห้วง มือที่สั่นเทาของเธอพยายามบังคับให้แสงนั้นคงรูป แต่มันกลับแผ่ขยายออกจนเกือบจะแผดเผาผิวหนังของเธอเอง ลูคัสที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องขยับกายเข้ามาใกล้ เขาขมวดคิ้วแน่น มือหนาเผลอกำด้ามดาบพกประจำตัวจนขึ้นข้อขาว เขาอยากจะเข้าไปช่วย แต่เขารู้ดีว่าหากเข้าไปแทรกแซงในจังหวะที่เวทมนตร์กำลังก่อตัวเช่นนี้ พลังของเขาอาจทำลายสมาธิของเธอจนได้รับบาดเจ็บสาหัส "เซเลน่า อย่าฟังเขา อย่าไปมองที่ความกลัวในใจเธอ... มองไปที่แสงนั้นสิ มันคือส่วนหนึ่งของเธอ ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องควบคุม แต่มันคือสิ่งที่เธอต้องเป็น" "หุบปากซะ ลูคัส!" ดาร์คิสแค่นหัวเราะพลางก้าวเข้ามาใกล้ระยะอันตราย เขาปัดมือผ่านอากาศเบาๆ ก่อเกิดกลุ่มควันสีเทาอมม่วงที่ขดตัวราวกับงูพิษ "พลังที่บริสุทธิ์เกินไปน่ะ มันก็เหมือนกับเด็กทารกที่ไร้เดียงสา ถ้าไม่ฝึกให้รู้จักความอำมหิตบ้าง สักวันมันก็จะหันมากลืนกินเจ้าของ... เหมือนที่ตระกูลของเธอถูกกลืนกินไปเมื่อสิบปีก่อนนั่นไง จำได้ไหม?" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลเป็นที่ยังไม่หายดี เซเลน่าชะงัก แสงในมือแปรปรวนทันที มันขยายตัวจนกลายเป็นเปลวเพลิงสีขาวที่ร้อนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านเส้นเลือด ทุกหยดของหยาดเหงื่อกลายเป็นไอระเหย ภาพเงาของเปลวเพลิงที่เคยเผาผลาญบ้านของเธอในคืนที่โชกเลือดหวนกลับมาฉายชัดในหัว 'แม่คะ... พ่อคะ...' "ปล่อยมันไปสิ! ปล่อยให้ความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นพลังงาน!" ดาร์คิสกระตุ้นด้วยน้ำเสียงเร้าอารมณ์ ดวงตาของเขาสะท้อนความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว "อย่าไปฟังเขา!" ลูคัสตวาดลั่น เขาตัดสินใจก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าไปข้างหน้าพร้อมกับร่ายมนตร์ 'โล่ปฐพี' ครอบคลุมพื้นที่รอบตัวเซเลน่าเพื่อสกัดกั้นอิทธิพลมืดจากดาร์คิส "เซเลน่า ฟังฉัน! แสงไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือการปกป้อง! เธอไม่ได้สู้เพื่อแก้แค้นให้ใคร แต่เธอสู้เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ให้คนที่เธอรักภูมิใจต่างหาก!" เซเลน่าหลับตาลงแน่น พายุในใจของเธอกำลังโหมกระหน่ำระหว่างความเจ็บปวดในอดีตกับความหวังที่ลูคัสมอบให้ เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากโล่ปฐพีของลูคัสที่โอบล้อมเธอไว้ มันหนักแน่น มั่นคง และอ่อนโยนอย่างประหลาด ความรู้สึกนั้นทำให้ใจที่สั่นคลอนของเธอเริ่มนิ่งสงบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก จินตนาการถึงละอองแสงที่เคยเห็นในนิทานที่แม่เคยเล่าให้ฟัง แสงที่ไม่ได้เผาผลาญ แต่เป็นแสงที่นำทาง แสงที่อบอุ่นเหมือนอ้อมกอด... *วูบ* เสียงลมพัดผ่านห้องที่ปิดตายดังขึ้นชั่วขณะ แสงสีทองในมือของเซเลน่าที่เคยสั่นไหวและดุร้ายค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นดวงแสงที่นวลตาและนิ่งสนิท มันหมุนวนอย่างเชื่องช้าในอุ้งมือของเธอราวกับสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ ความรู้สึกเจ็บปวดมลายหายไป เหลือเพียงพลังมหาศาลที่ไหลเวียนผ่านหัวใจของเธออย่างสมดุล ลูคัสชะงักกึก ดาร์คิสเองก็เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เซเลน่าลืมตาขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามของเธอตอนนี้เปล่งประกายด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ เธอค่อยๆ แบมือออก แสงนั้นไม่ได้หายไป แต่กลับลอยตัวขึ้นสูงและแผ่ขยายออกเป็นละอองเวทระยิบระยับที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ทำให้รอยร้าวบนผนังหอคลังเวทมนตร์สมานเข้าหากันด้วยแสงจางๆ "นี่คือ... ขีดจำกัดของฉันงั้นเหรอ?" เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดาร์คิสถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ "น่าสนใจ... พลังแสงที่บริสุทธิ์จนเกือบจะเป็นดวงอาทิตย์ในมือเด็กน้อย... เซเลน่า เธอทำได้ดีกว่าที่ฉันคิด แต่เธอยังไม่รู้อะไรเลย" เขาสะบัดชายเสื้อคลุมเตรียมจะจากไป ทว่าก่อนที่เขาจะลับหายไปในเงามืด เขากลับหยุดฝีเท้าแล้วหันมามองลูคัสด้วยสายตาที่ทำให้คนฟังถึงกับเย็นวาบไปถึงสันหลัง "ลูคัส ทายาทแห่งอัศวิน... นายปกป้องเธอได้ในวันนี้ แต่ถามตัวเองดูเถอะ ว่านายจะปกป้องเธอได้นานแค่ไหน ในเมื่อความลับที่ฝังอยู่ใต้โรงเรียนนี้... กำลังจะตื่นขึ้นในคืนจันทร์ดับที่กำลังจะมาถึงนี้แล้ว" ลูคัสหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินคำนั้น ส่วนเซเลน่าที่เพิ่งก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดของตนเองกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอทรุดตัวลงเมื่อละอองเวทในมือเริ่มเต้นเร้าด้วยจังหวะที่ผิดปกติ คล้ายกับมันกำลังตอบสนองต่ออะไรบางอย่างที่อยู่ใต้พื้นดินลึกลงไป เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องมาจากใต้หอคลังเวทมนตร์ ปะทะเข้ากับกำแพงจนเกิดรอยร้าวลึก พื้นดินสั่นไหวอย่างรุนแรงจนทั้งสามคนไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ และในวินาทีที่แสงจันทร์สีเงินซีดสาดส่องผ่านช่องเพดานที่พังทลายลงมา เงาร่างของบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางละอองเวทของเซเลน่า... มันไม่ใช่ศัตรูที่พวกเขาจะรับมือได้ด้วยเวทมนตร์เพียงลำพัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านละอองเวทอันลึกลับไปกับเซเลน่าและลูคัสในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ เซเลสเทียละอองเวท