การเสียสละของเพื่อน

"หลบไปข้างหลังฉัน!" เสียงคำรามต่ำของลูคัสกรีดแทรกผ่านความโกลาหลท่ามกลางซากปรักหักพังของหอสมุดต้องห้าม แรงอัดมหาศาลจากเวทมนตร์สีม่วงอมดำของดาร์คิสพุ่งเข้าใส่จุดที่เซเลน่ายืนอยู่ราวกับคมหอกมัจจุราช หญิงสาวเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก พลังเวทธาตุแสงในกายของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ ทว่าในจังหวะที่เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายมาถึง แผ่นหลังกว้างของลูคัสกลับเข้ามาบังร่างของเธอไว้มิดชิด โครม! เกราะเวทธาตุดินที่ลูคัสร่ายขึ้นอย่างเร่งรีบแตกกระจายราวกับแก้วบางๆ พลังงานมืดทะลวงผ่านทะลุไหล่ซ้ายของเขา เสียงกระดูกลั่นและเสียงอึกอักที่เขากลืนลงคอทำเอาหัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ เธอเห็นหยดเลือดสีแดงสดกระเซ็นลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบ "ลูคัส... ไม่นะ!" เซเลน่าหวีดร้อง มือเรียวสั่นเทาพยายามคว้าแขนเขาไว้ แต่น้ำหนักตัวของชายหนุ่มกลับทิ้งดิ่งลงมาหาเธอ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งโล่พิทักษ์บัดนี้กลับสั่นเทาและเย็นเฉียบ ดาร์คิสแสยะยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาฉายแววเย้ยหยันขณะลดมือที่ร่ายมนตร์ลง "น่าสมเพชเสียจริง... ความรักที่ไร้ค่ามักจะจบลงด้วยความตายที่ไร้ความหมายเสมอ ลูคัส นายมันก็แค่ตัวขวางทางที่ทำตัวเป็นฮีโร่ได้ไม่นานหรอก" "หุบปาก..." ลูคัสเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเขาขาดห้วง ใบหน้าที่เคยสุขุมบัดนี้ซีดเผือด แต่เขายังคงฝืนขยับกายไปข้างหน้าเพื่อปกป้องเซเลน่าต่อ "ถ้าคิดจะแตะต้องเธอ... แกต้องข้ามศพฉันไปก่อน" เซเลน่ารับรู้ได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากบาดแผลของเขา มันไม่ใช่บาดแผลธรรมดา แต่มันคือคำสาปเงาที่กัดกินทุกอณูเนื้อเยื่อ เธอรวบรวมสมาธิที่แตกซ่าน พลังธาตุแสงสีทองอ่อนจางเริ่มไหลเวียนผ่านปลายนิ้วเข้าสู่บาดแผลของลูคัส แต่มันกลับถูกต้านทานด้วยแรงอาฆาตที่รุนแรงกว่า "เซเลน่า... อย่า..." ลูคัสคว้ามือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นแผ่วเบาจนน่าใจหาย "เก็บพลังของเธอไว้... อย่าให้เขาแย่งชิงมันไปได้..." "ฉันไม่สน!" เซเลน่าตวาดผ่านน้ำตาที่รื้นคลอ "ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องมาเจ็บปวดเพราะฉันอีกแล้ว! ลูคัส ได้ยินไหม... ฉันจะไม่ยอม!" บรรยากาศรอบตัวเริ่มแปรปรวน แสงสีทองรอบกายของเซเลน่าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้าเสียจนดาร์คิสต้องยกมือขึ้นบังตา ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้ซากหินที่พังทลายสั่นสะเทือน ความมืดมนที่ดาร์คิสสร้างขึ้นถูกขับไล่ออกไปทีละน้อย แต่ในวินาทีที่แสงแห่งความหวังกำลังจะปะทุขึ้น แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็ฉุดให้ทุกคนเสียหลัก พื้นหอสมุดแตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของลูคัสที่แทบไม่มีสติสัมปชัญญะค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ไม่มีใครหยั่งถึง "ลูคัส!" เซเลน่าพุ่งตัวไปคว้าข้อมือเขาไว้สุดแรง เกิดเป็นภาพตัดสลับของความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เธอเคยพบเจอในอดีต ภาพความทรงจำของครอบครัวที่พรากจากไปซ้อนทับกับใบหน้าของลูคัสที่กำลังเลือนราง ดาร์คิสชะงักงัน เขาไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเหตุการณ์นี้ พลังมืดที่เขาควบคุมเริ่มสั่นคลอนและแปรปรวนราวกับว่ามีบางสิ่งที่ทรงพลังกว่ากำลังตื่นขึ้นจากส่วนลึกของอาคารเวทมนตร์แห่งนี้ สิ่งนั้นไม่ใช่พลังของเซเลน่า แต่เป็นเสียงกระซิบจากเงามืดที่เก่าแก่กว่าตระกูลดาร์คิสเสียอีก "ปล่อยซะเถอะ..." เสียงแหบพร่าจากร่างที่บาดเจ็บของลูคัสกระซิบข้างหูเธอ "ถ้าเธอไม่ปล่อย... ทั้งคู่จะถูกฝังอยู่ตรงนี้" สายตาของเซเลน่าในยามนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอวาวโรจน์ด้วยอำนาจเวทที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เธอไม่ได้แค่ร้องไห้ แต่เธอตัดสินใจแล้ว เธอปล่อยมือที่กุมข้อมือเขาไว้... ไม่ใช่เพื่อทอดทิ้ง แต่เพื่อพุ่งร่างตามเขาลงไปในความมืดนั้น ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ความมืดจะกลืนกินร่างของทั้งสอง เงาของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นที่ขอบเหว—เป็นบุคคลที่เซเลน่าเคยเชื่อใจที่สุด แต่ในมือของเขากลับถือตราประทับแห่งพันธสัญญาเลือดที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของศัตรู "ยินดีต้อนรับสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของความลับอาร์คานา" เสียงนั้นเย็นชาและคุ้นเคยเสียจนเซเลน่าแทบหยุดหายใจ "ดูเหมือนว่าชะตากรรมที่พวกเธอพยายามหนีมาตลอด จะรอต้อนรับอยู่ที่นี่แล้วนะ" พันธสัญญาในมือเขาส่องแสงสีแดงฉาน บาดแผลของลูคัสเริ่มไหลออกมาเป็นสายสีดำที่ผูกมัดทั้งคู่เข้ากับพันธนาการที่ไม่อาจหลุดพ้น เซเลน่าหันไปมองร่างที่ไร้สติข้างกาย ก่อนจะพบว่าดวงตาของลูคัสที่ควรจะปิดสนิท กลับลืมขึ้นและมีประกายแสงสีมรกตแปลกประหลาดฉายชัดอยู่ภายใน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมรักษาสัญญาแห่งมิตรภาพและก้าวผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ