เผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

“ถ้าเธอยังไม่หยุดสั่น ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอเด็ดขาด” น้ำเสียงทุ้มต่ำของลูคัสกรีดผ่านความเงียบงันที่ผิดปกติในป่าต้องห้ามด้านหลังหอสมุด เขาขยับมายืนบังร่างบางของเซเลน่าไว้มิดชิด ไอเวทธาตุดินสีน้ำตาลหม่นแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือ สร้างเป็นเกราะโปร่งใสที่สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระแทกของมวลอากาศที่บิดเบี้ยว เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกจนปอดแสบปร่า เธอพยายามบังคับนิ้วมือที่สั่นเทาไม่ให้ปล่อยคทาไม้ออคคู่กาย แสงสีขาวนวลตาที่ควรจะเปล่งประกายอ่อนโยน กลับดูหม่นหมองคล้ายเทียนไขที่กำลังถูกพายุพัดโหม “ลูคัส... กลิ่นนั่น มันไม่ใช่เวทมนตร์จากในโรงเรียน มันเหมือน... กลิ่นซากที่เน่าเปื่อย” “อย่าดมมัน” เขาตัดบท สายตาคมกริบคู่เดิมจดจ้องไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาดำรูปร่างประหลาดกำลังขยับเขยื้อนเหมือนกลุ่มควันไฟที่ก่อตัวเป็นรูปทรงมนุษย์ไร้ใบหน้า “ปิดกั้นประสาทสัมผัสซะ เซเลน่า นี่คือการซุ่มโจมตี พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา” ทันใดนั้น เงาสีดำสามร่างพุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้ ราวกับลูกธนูที่อาบด้วยความเกลียดชัง ลูคัสคำรามในลำคอ พร้อมกระแทกฝ่ามือลงกับพื้นดิน รากไม้โบราณพุ่งขึ้นมาเป็นกำแพงขวางกั้นคมดาบสีนิลที่ฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน เสียงโลหะปะทะกับเวทมนตร์ดังกึกก้องไปทั่วป่าจนใบไม้ร่วงกราว เซเลน่ากัดริมฝีปากแน่น ความหวาดกลัวที่เคยเป็นเหมือนโซ่ตรวนเริ่มสั่นคลอน เธอเห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งอ้อมผ่านฝั่งซ้ายของลูคัสที่กำลังพะวงกับการรักษาเกราะป้องกัน “ทางซ้าย!” เธอตะโกนก้อง สัญชาตญาณทำให้เธอรวบรวมละอองเวทแสงเข้าที่ปลายนิ้ว ก่อนจะดีดนิ้วสร้างแสงเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ขนาดเล็กพุ่งเข้าใส่เงาดำนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงดั่งแก้วแตกบาดหูชวนขนลุกดังขึ้น เงาร่างนั้นสลายตัวไปชั่วขณะ แต่ความมืดที่เหลือกลับดูหนาแน่นและหิวโหยยิ่งกว่าเดิม “เก่งมาก” ลูคัสพึมพำ แต่เขากลับไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า “แต่นั่นทำให้พวกมันรู้แล้วว่าเธอคือเป้าหมายหลัก” บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป ไอเย็นยะเยือกกัดกินผิวหนังจนเซเลน่ารู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งเกาะกุมหัวใจ เธอเห็นดวงตาสีแดงฉานคู่นึงปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่เบื้องลึกที่สุด มันไม่ใช่ลูกสมุนทั่วไป แต่มันคือนัยน์ตาของ 'ผู้ควบคุม' ที่ดาร์คิสเคยเอ่ยถึงในตำราต้องห้าม “เจ้าหนูผู้ถือครองแสง... เจ้าช่างมีกลิ่นที่เย้ายวนเหลือเกิน” เสียงที่ฟังดูเหมือนการบดขยี้ของเศษหินดังก้องอยู่ในหัวของเซเลน่า มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่มันดังก้องมาจากจิตใต้สำนึก “ครอบครัวของเจ้าก็เคยสั่นไหวแบบนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับสูญ” เซเลน่าสะอึก ร่างกายแข็งทื่อ ความทรงจำอันโหดร้ายเกี่ยวกับค่ำคืนที่บ้านของเธอถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงสีดำแล่นเข้ามาในหัว ภาพเงาสีดำที่ฉีกกระชากชีวิตพ่อแม่ของเธอคือความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอด “อย่าไปฟังมัน!” ลูคัสคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่มั่นคงของเขาดึงสติเธอให้กลับมา “เซเลน่า! ตั้งสมาธิ! แสงของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อตอบสนองความกลัว แต่มันมีไว้เพื่อชำระล้าง!” ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดอย่างเชื่องช้า เขาสวมชุดคลุมสีเข้มที่ตัดกับรัตติกาล แววตาของดาร์คิสดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน มือของเขาประคองคริสตัลสีม่วงที่กำลังสั่นระริก “มาช้าไปนิดนะเจ้าพวกโง่เขลา” ดาร์คิสเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “เซเลน่า เธอควรจะเข้าใจได้แล้วว่าแสงที่เธอโหยหานั้นแหละ คือสิ่งที่กำลังสังหารเธอ... ดูสิ ว่าใครมารอพบเธอที่ปลายทางของความมืดนี้” เขายกคริสตัลขึ้นสูง เงาสีดำรอบกายเขารวมตัวกันเป็นภาพฉายที่สั่นไหวเบลอๆ แต่มันกลับทำให้หัวใจของเซเลน่าหยุดเต้นไปชั่วขณะ เพราะในเงาที่บิดเบี้ยวนั้น เธอเห็นใบหน้าของคนสองคนที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอดชีวิต... พ่อและแม่ที่ดูเหมือนกำลังรอให้เธอเดินเข้าไปหาในหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “พ่อ... แม่?” เซเลน่าเผลอขยับเท้าก้าวออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “เซเลน่า! หยุดนะ นั่นไม่ใช่พวกเขา!” ลูคัสตะโกนพลางพุ่งตัวมาขวาง แต่ถูกเงามืดที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินพันธนาการขาไว้ ดาร์คิสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ก้าวเข้ามาสิ เซเลน่า... ถ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมดที่อาร์คานาพยายามปกปิดไว้ ก็จงยอมรับพลังมืดที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเธอซะ...” แสงจากคทาในมือของเซเลน่าเริ่มเปลี่ยนสี จากสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีม่วงหม่นที่สั่นไหวอย่างรุนแรง เธอจ้องมองไปยังเงาของพ่อแม่ที่ดูเหมือนจะเอื้อมมือมาหาเธอด้วยความโหยหาที่แทบจะขาดใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นคลอนของโชคชะตาในบทนี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ