การสำรวจถ้ำคริสตัล

"อย่าก้าวเท้าซ้ายไปตรงนั้น ลูคัส!" เสียงกระซิบของเซเลน่าสั่นเครือ ทว่าหนักแน่นพอจะหยุดฝีเท้าของชายหนุ่มที่กำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนคริสตัลสีม่วงเข้ม ลูคัสชะงักกึก ปลายรองเท้าบูทหนังของเขาห่างจากผลึกแหลมคมที่งอกเงยออกมาจากพื้นดินเพียงไม่กี่เซนติเมตร กระแสพลังเวทที่ไหลวนอยู่ในอากาศรอบถ้ำแห่งนี้ไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ใครหลายคนในโรงเรียนอาร์คานาคาดคิด แต่มันเหมือนงูพิษที่พร้อมจะฉกกัดทุกคนที่บังอาจรุกล้ำอาณาเขต ลูคัสหันกลับมามองใบหน้าของเด็กสาวที่เขาตั้งใจปกป้อง ดวงตาสีฟ้าใสของเซเลน่าสะท้อนแสงเรืองรองจากผนังถ้ำ เธอดูเปราะบางแต่กลับมีประกายความกล้าหาญที่เขามักจะแพ้ทางอยู่เสมอ เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเก็บโล่พลังเวทที่กางไว้เบื้องหน้าลง "เธอสัมผัสมันได้ใช่ไหม เซเลน่า... ไอ้กลิ่นอายที่เหมือนกับตอนที่ดาร์คิสพยายามจะเข้าถึงแก่นพลังนั่นน่ะ" ลูคัสถาม น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจัง เซเลน่าพยักหน้าช้าๆ มือเรียวบางของเธอสั่นเล็กน้อยขณะแตะลงบนจี้ห้อยคอที่เป็นของต่างหน้าครอบครัว "มันไม่ได้มาจากธรรมชาติ ลูคัส... คริสตัลพวกนี้ถูก 'กักขัง' ไว้ด้วยเวทมนตร์บางอย่าง ใครบางคนเปลี่ยนถ้ำแห่งนี้ให้กลายเป็นกับดัก" เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แสงสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเธอเพื่อสำรวจพื้นดินที่ดูราวกับกระจกแตกร้าว ทุกย่างก้าวของเซเลน่าเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ความเงียบงันภายในถ้ำถูกทำลายลงด้วยเสียงก้องสะท้อนของหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นหิน แต่มันกลับฟังดูคล้ายเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินตามพวกเขามา "เราควรหยุดพักก่อนดีไหม? เธอใช้พลังธาตุแสงไปมากกับการกางเขตแดนตอนเข้ามา" ลูคัสเอ่ยพลางเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อของเซเลน่าไว้เบาๆ เขาไม่ได้มองที่เธอ แต่จ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยแววตาเฉียบคม "ไม่มีเวลาแล้วค่ะ" เซเลน่าตอบกลับ พลางเหลือบมองเขาสลับกับทิศทางของถ้ำ "ถ้าเราไม่หาผลึกเสริมพลังภายในคืนนี้ ดาร์คิสจะตามมาถึงก่อน และถ้าเขาสัมผัสได้ถึงผลึกแห่งความมืดที่อยู่ลึกเข้าไป... เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เราได้ครอบครองมัน" เธอก้าวเดินต่อไป ลูคัสขมวดคิ้วแน่น ปากที่มักจะหาเรื่องคอยเตือนเขาอยู่เสมอเงียบสนิท เขารู้ดีว่าเซเลน่ากำลังพูดความจริง ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ บรรยากาศก็ยิ่งเย็นเยียบและบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ผนังคริสตัลรอบข้างเริ่มเปลี่ยนสีจากม่วงใสเป็นดำสนิทราวกับเลือดที่แห้งกรัง ทันใดนั้น เซเลน่าก็หยุดกะทันหัน เธอหันขวับไปทางซอกหินแคบๆ ด้านหลัง ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากสิ่งที่ไม่มีตัวตนทำให้ขนลุกซู่ "ใครอยู่ตรงนั้น!" ลูคัสคำรามพร้อมกับกระชากดาบไร้คมออกจากฝัก พลังเวทธาตุดินหมุนวนรอบกายเขากลายเป็นปราการโล่ที่แข็งแกร่ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและคุ้นเคยจะดังแทรกผ่านความมืดออกมา เป็นจังหวะที่หัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ "ช่างเป็นคู่หูที่ตื่นตัวได้รวดเร็วเสียจริง... ลูคัส, เซเลน่า" ดาร์คิสปรากฏตัวขึ้นจากเงาของเสาคริสตัล เสื้อคลุมสีดำสนิทของเขาพริ้วไหวอย่างไม่มีลมพัดผ่าน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยบัดนี้กลับมีรอยยิ้มที่ดูน่าสะพรึงกลัวดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแสงสีแดงฉาน "แกมาที่นี่ได้ยังไง!" ลูคัสก้าวไปข้างหน้าเพื่อกันเซเลน่าไว้ด้านหลัง "โรงเรียนน่ะหรือ? น่าเบื่อเกินไปที่จะรอคอยโอกาส" ดาร์คิสเดินก้าวออกมาอย่างใจเย็น "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อสู้หรอกนะ... แต่ข้ามาเพื่อจะบอกความลับบางอย่างที่โรงเรียนอาร์คานาพยายามฝังกลบเอาไว้ โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า... ทำไมพลังของเซเลน่าถึงตอบสนองต่อผลึกแห่งความมืดได้รุนแรงกว่าแสงสว่างทั่วไป" เซเลน่าตัวชาวาบ "โกหก... พลังของฉันคือแสงแห่งการเยียวยา!" "งั้นหรือ?" ดาร์คิสยื่นมือไปที่ผลึกสีดำขนาดยักษ์เบื้องหลังเขา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นถ้ำทั้งหมดก็สั่นสะเทือน คริสตัลทั่วทั้งถ้ำเริ่มส่องแสงสีเลือด กระแสพลังมหาศาลพุ่งเข้าหาเซเลน่าโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่พลังที่ทำลายล้าง แต่เป็นพลังที่ 'เรียกหา' เซเลน่าทรุดลงกับพื้น แสงสีทองที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นสีม่วงเข้มปนดำ พลังเวทในกายของเธอกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ลูคัสรีบหันไปประคองเธอไว้ แต่เขากลับกระเด็นออกไปเพราะแรงผลักดันมหาศาลจากพลังเวทที่ออกมาจากตัวของเธอเอง "ปล่อยฉัน! อย่าเข้ามา!" เซเลน่ากรีดร้อง ความทรงจำที่เคยถูกปิดผนึกไว้กำลังหลั่งไหลเข้ามาดั่งพายุทอร์นาโด ภาพครอบครัวของเธอที่จมหายไปในเหตุการณ์ปริศนานั้น... ภาพของผู้คนที่เธอเคยรัก... ดาร์คิสมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ "เห็นไหมล่ะเซเลน่า... เลือดที่ไหลเวียนในกายเธอ ไม่ใช่แค่แสงธรรมดา แต่มันคือสิ่งเดียวกับที่ผนึกถ้ำแห่งนี้ไว้" ในวินาทีที่แสงสีม่วงอาบไล้ร่างของเด็กสาวจนแทบมองไม่เห็นตัวตนเดิม เสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานราวกับเสียงจากอดีตก็ดังขึ้นมาจากใต้พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ มันไม่ใช่เสียงของดาร์คิส ไม่ใช่เสียงของลูคัส แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เคยถูกตราหน้าว่าตายไปแล้ว... "เซเลน่า... ลูกแม่... ปล่อยมันออกมา" ดินถล่มลงมาตรงหน้าดาร์คิส เผยให้เห็นโพรงมืดลึกลับที่อยู่ลึกลงไปอีกชั้น และจากความมืดมิดนั้น มือสีขาวซีดไร้เลือดเนื้อข้างหนึ่งก็เอื้อมขึ้นมาคว้าข้อเท้าของเซเลน่าไว้แน่น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นคลอนของโชคชะตาในบทนี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ