เสียงเรียกจากเบื้องลึก

“เจ้ากำลังโกหกตัวเอง เซเลน่า... รอยร้าวในหัวใจของเจ้ามันไม่ได้เกิดจากความอ่อนแอ แต่มันเกิดจากการที่เจ้าพยายามฝังกลบความจริงที่ว่า ‘อาณาจักรที่ล่มสลาย’ ไม่เคยจากไปไหน แต่มันกำลังรอคอยให้เจ้ากลับไปทวงคืน!” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันของดาร์คิสยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพ แม้เซเลน่าจะไม่ได้เผชิญหน้ากับเขาในวินาทีนี้ก็ตาม หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังกระแทกกับหัวเตียง ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมไหว กลิ่นอายของกำยานจางๆ ในหอพักหญิงยังคงอบอวล แต่ภาพในความฝันเมื่อครู่นี้... ภาพของมหานครสีขาวที่ถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีครามและหยาดน้ำตาที่เป็นอัญมณี มันสมจริงเสียจนสัมผัสเย็นเยียบของเศษซากปรักหักพังยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว เซเลน่าขยับกายลงจากเตียง สองเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ เธอเดินไปหยุดที่หน้ากระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาสีฟ้าใสที่มักจะซ่อนความกังวลไว้เสมอ บัดนี้สั่นระริกราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป *‘ทำไมต้องเป็นฉัน... ทำไมต้องเป็นตอนนี้?’* เธอถามตัวเองในใจ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดที่ฟุ้งซ่าน เซเลน่ารีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับแล้วเดินไปเปิดประตู ภาพที่เห็นคือลูคัสในชุดฝึกซ้อมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าคมสันนั้นดูเหนื่อยล้า แต่แววตายังคงแน่วแน่และดุดันตามแบบฉบับอัศวินผู้พิทักษ์ “เธอไม่ได้ไปเข้าคลาสเวทมนตร์ธาตุผสาน... อาจารย์ตามหาเธอทั่วโรงเรียน” ลูคัสกล่าวพลางพิงไหล่กับกรอบประตู สายตาของเขาไม่ได้ตำหนิ แต่กลับเป็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม “เกิดอะไรขึ้น เซเลน่า? ฉันสัมผัสได้ถึงไอเวทที่แปรปรวนจากห้องของเธอตั้งแต่ระยะร้อยเมตร” “ลูคัส... ฉันเห็นมันอีกแล้ว” เซเลน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “เมืองที่มีหอคอยสูงเสียดฟ้าแต่ไร้ซึ่งผู้คน... ที่นั่นมีเสียงร้องเพลงที่ฟังดูเหมือนคำสาป และดาร์คิส... เขาอยู่ในฝันของฉันด้วย เขาบอกว่าฉันเป็นกุญแจสำคัญ” ลูคัสขมวดคิ้วแน่น มือหนาที่เปื้อนฝุ่นดินจากการฝึกวางลงบนบ่าของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยดึงสติของเซเลน่าให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง “ดาร์คิสคือจอมบงการที่ต้องการใช้ความกลัวของเธอเป็นเครื่องมือ อย่าได้หลงเชื่อคำลวงของมันเด็ดขาด ไม่ว่าในความฝันนั้นจะเป็นอดีตหรืออนาคต เธอไม่ได้แบกรับมันไว้คนเดียว เข้าใจไหม?” “แต่ถ้าความฝันนั้นไม่ใช่ความฝันล่ะ?” เซเลน่าเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่นที่น่าประหลาดใจ “ถ้าฉันบอกว่าฉันพบ ‘ร่องรอย’ บางอย่างที่ยืนยันว่าสิ่งที่ฉันเห็นเป็นเรื่องจริง... บนฝ่ามือของฉัน” เซเลน่าแบมือออก ผิวหนังที่ขาวเนียนตรงกลางฝ่ามือปรากฏรอยปานรูปดวงดาวที่ค่อยๆ เรืองแสงสีทองจางๆ ลูคัสชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเห็นอักขระเวทมนตร์รูปแบบนี้มาก่อน มันไม่ใช่เวทมนตร์ของโรงเรียนอาร์คานา และไม่ใช่เวทมนตร์ที่มนุษย์ทั่วไปควรจะมี “เซเลน่า... นี่มัน...” “มันกำลังเรียกหาฉัน ลูคัส” เซเลน่ากล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยลึกๆ “เสียงที่ฉันได้ยินในฝัน... มันกำลังบอกทางไปที่ห้องสมุดต้องห้าม ใต้ชั้นใต้ดินที่ถูกปิดตายมานานกว่าสามร้อยปี” ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญกับความจริงที่เกินรับไหว ลมกระโชกแรงพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ กลิ่นหอมประหลาดที่เหมือนกับดอกกุหลาบดำร่วงหล่นลงบนพื้นห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงามืดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง มันไม่ใช่ผีร้าย แต่เป็นร่างของชายหนุ่มที่มีเส้นผมสีเงินยาวสลวยและรอยยิ้มที่ดูใจดีจนน่าขนลุก... อาจารย์ใหญ่ที่ควรจะกำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ในแดนไกล เขาก้าวออกมาจากเงามืดด้วยท่าทางสง่างาม แต่แววตานั้นกลับว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด “พวกเธอสองคน... ดูเหมือนจะพบ ‘คำเชิญ’ เร็วกว่าที่ผมคาดไว้นะ” ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้เซเลน่าทีละก้าว มือที่สวมถุงมือหนังสีดำเอื้อมมาแตะปลายคางของเธออย่างแผ่วเบา “อย่าพยายามหนีจากโชคชะตาที่บรรพบุรุษของเธอทิ้งไว้ให้เลยเซเลน่า เพราะในวินาทีที่แสงแห่งละอองเวทถูกปลุกขึ้น... ทุกชีวิตในโรงเรียนแห่งนี้ จะกลายเป็นหมากที่ต้องวางลงบนกระดานแห่งความพินาศ” ลูคัสชักดาบที่ติดตัวมาด้วยออกมาทันที แต่เขากลับพบว่าร่างกายของเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เซเลน่าถอยหลังกรูดจนชนกำแพง แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้เธอกรีดร้องออกมาไม่ใช่ความหวาดกลัวต่ออาจารย์ใหญ่ เมื่อมองไปที่กระจกบานเดิม... เงาสะท้อนของเธอไม่ได้สะท้อนภาพที่ควรจะเป็น แต่กลับสะท้อนภาพหญิงสาวในชุดกษัตริย์นิรนามที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง พร้อมกับกระซิบข้างหูของเธอในกระจกว่า “ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะคืนชีพ... ราชาผู้ล่วงลับที่แท้จริง” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งน้ำตาและการค้นหาความจริงในบทนี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ