น้ำตาแห่งแสง

"วางมือลงจากมันเสีย ดาร์คิส... ถ้าแกยังไม่อยากเห็นเลือดของตัวเองหยดลงบนพื้นหินนี่!" เสียงของลูคัสกร้าวและเต็มไปด้วยความกดดัน เขาปักดาบไม้สลักลายอักขระลงบนพื้น ดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์จนเกิดเป็นกำแพงหินสูงกั้นขวางระหว่างเขากับดาร์คิส แววตาของเด็กหนุ่มผู้พิทักษ์ไม่ได้จ้องมองศัตรู แต่เขากำลังจ้องไปที่ 'กริฟฟินหางเพลิง' ที่บัดนี้ปีกข้างหนึ่งบิดเบี้ยวและมีควันสีดำสนิทพุ่งออกมาจากบาดแผลราวกับถูกพิษเวทมนตร์กัดกิน ดาร์คิสยักไหล่พลางหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาเกินกว่าจะเป็นนักเรียนวัยเดียวกัน "นายมันก็น่าสมเพชไม่เปลี่ยนเลยนะ ลูคัส ความสงสารน่ะมันเป็นแค่ความอ่อนแอที่คอยฉุดรั้งให้พวกนายพ่ายแพ้ สัตว์วิเศษตัวนี้มีค่าแค่เป็นสื่อกลางในการดึงพลังด้านมืดของข้าออกมาให้สมบูรณ์ขึ้นเท่านั้น" เซเลน่าไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้ว ในหัวของเธอมีเพียงเสียงกรีดร้องที่โหยหวนและแหลมคมของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า สัญชาตญาณในฐานะผู้ครอบครองธาตุแสงที่หลับใหลอยู่ลึกๆ กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเดินผ่านแผ่นหลังของลูคัสเข้าไปโดยไม่สนคำทัดทาน แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความกลัว แต่ดวงตาของเธอกลับจ้องมองบาดแผลที่น่าสยดสยองนั้นอย่างแน่วแน่ "ถอยไป ลูคัส... ฉันทำได้" เซเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวาน "เซเลน่า! มันอันตราย พลังความมืดของมันจะกัดกินจิตใจเธอ!" ลูคัสพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่กลับถูกไอละอองเวทสีขาวบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวของเด็กสาวผลักให้ถอยห่างออกไป เซเลน่าทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ากริฟฟินที่กำลังสิ้นลมหายใจ สัตว์วิเศษตัวใหญ่พยายามจะใช้กรงเล็บตะปบเธอ แต่เมื่อมันสัมผัสกับไออุ่นจากฝ่ามือของเซเลน่า ดวงตาสีเหลืองอำพันที่เคยเต็มไปด้วยความอาฆาตก็เริ่มสั่นไหว ความเจ็บปวดที่ได้รับจากการถูกทารุณกรรมดูเหมือนจะพุ่งเข้าสู่จิตใจของเด็กสาวโดยตรง หยดน้ำตาเม็ดแรกหล่นร่วงลงบนพื้นหิน ก่อนจะกระทบลงบนบาดแผลที่ไหม้เกรียมของกริฟฟิน มันไม่ใช่หยดน้ำธรรมดา แต่มันคือหยดละอองเวทที่อัดแน่นด้วยความรู้สึกสงสารอย่างสุดซึ้ง "ฉันขอโทษ... ที่ปล่อยให้ความเจ็บปวดนี้คงอยู่" เซเลน่าพึมพำ น้ำตาทุกหยดที่ร่วงหล่นกลับกลายเป็นแสงสีทองสว่างไสวที่โอบล้อมร่างของสัตว์วิเศษเอาไว้ ราวกับสายฝนแห่งการรักษาที่ชำระล้างความมืดมิดออกไปจนหมดสิ้น ดาร์คิสเบิกตากว้าง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นแสงนั้นแผ่ขยายออกไปจนเขาสู้ไม่ได้ ในจังหวะที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วโถงเวทมนตร์โบราณ บาดแผลของกริฟฟินค่อยๆ ปิดสนิท ขนสีทองเงางามกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ลูคัสใจสั่น ร่างของเซเลน่าเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว พลังชีวิตของเธอกำลังถูกส่งผ่านไปให้สิ่งมีชีวิตตรงหน้าจนแทบไม่เหลือแรงจะยืนหยัด "พอได้แล้ว เซเลน่า! เธอจะตายเอาได้นะ!" ลูคัสตะโกนพลางพุ่งตัวเข้าหาร่างที่กำลังจะทรุดลงพื้น ทว่า ทันทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังดาร์คิส มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นจากรอยร้าวในกำแพงหินที่จู่ๆ ก็เปิดออกราวกับประตูสู่ก้นบึ้งของอดีต "พลังนั้น... ไม่ใช่ของเจ้า แต่เป็นสิ่งที่ข้าเฝ้ารอมาเนิ่นนาน... แม่หนูน้อยผู้มีแสงแห่งพันธสัญญา" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด เงาที่สวมชุดคลุมขาดวิ่นและมีใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากสีเงินที่คุ้นตาสำหรับเซเลน่า มันคือตราประทับของตระกูลที่หายสาบสูญไปพร้อมกับพ่อแม่ของเธอในคืนที่โศกเศร้าที่สุด ดาร์คิสทรุดเข่าลงด้วยความเคารพทันที พร้อมกับที่เงาร่างนั้นชี้ปลายไม้เท้ามาที่อกของเซเลน่า "คืนพลังของเจ้ามาให้ข้าเสียดีๆ ก่อนที่ข้าจะพรากชีวิตของเด็กหนุ่มที่โง่เขลาผู้นี้ไปต่อหน้าเจ้า" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งน้ำตานี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ