รอยร้าวในมิตรภาพ

"เจ้าทำอะไรลงไป ลูคัส!" เสียงตะคอกของเซเลน่าดังก้องสะท้อนไปตามผนังหินที่เย็นเยียบ กลิ่นอายของวิญญาณร้ายที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากประตูบานยักษ์ยังคงอบอวลปนไปกับกลิ่นดินและเหล็กสนิม ความมืดมิดในเขาวงกตถูกแทนที่ด้วยแสงสีทองอ่อนจางจากฝ่ามือของหญิงสาว แต่มันกลับสั่นไหวและริบหรี่ราวกับจะดับสูญตามหัวใจที่เต้นรัวของเธอ ลูคัสยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูที่เพิ่งเปิดออก เงาของเขาทอดยาวไปทับกับรอยแยกบนพื้นหิน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเทาเข้มนั้นกลับไหววูบราวกับพายุที่ถูกกักขังไว้ภายใน "ข้าไม่ได้ทำ... ข้าแค่พยายามจะปิดผนึกมัน แต่เจ้ากลับก้าวเข้ามาขวาง" "ขวางงั้นเหรอ?" เซเลน่าแค่นหัวเราะ เสียงของเธอกึ่งสั่นเครือ "ข้าเห็นเจ้าหยิบหินผนึกนั่นออกมาจากช่องกำแพง แทนที่จะซ่อมแซม... เจ้ากลับบิดรอยอักขระให้เปิดออก ลูคัส เจ้าเป็นคนของตระกูลอัศวินผู้พิทักษ์นะ! เจ้าลืมหน้าที่ของตัวเองไปแล้วหรือไง" ลูคัสกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาก้าวเข้าหาเธอหนึ่งก้าว แต่แล้วกลับหยุดชะงักราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลางระหว่างคนสองคนที่เคยไว้ใจกันที่สุด "เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย เซเลน่า โลกนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวและสีดำที่เจ้าศรัทธา ถ้าเราไม่รู้วิธีจัดการกับวิญญาณพวกนี้จากต้นตอ สักวันพวกมันก็จะกลืนกินโรงเรียนนี้อยู่ดี" "ด้วยวิธีสกปรกแบบที่ดาร์คิสสอนน่ะหรือ!" เธอโพล่งออกมา ความเสียใจถาโถมเข้าใส่จนน้ำตาคลอเบ้า "ข้าเห็นเจ้าคุยกับมันในห้องสมุดเมื่อคืนนี้... อย่าคิดว่าข้าไม่รู้" ลูคัสชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอธิบาย เสียงกระซิบเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งที่ถูกบดขยี้ก็ดังมาจากภายในความมืดหลังประตูบานยักษ์นั้น ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน สัตว์วิเศษที่มีรูปร่างเลือนรางดุจกลุ่มควันสีม่วงดำกำลังรวบรวมตัวกันเป็นรูปร่างของกรงเล็บขนาดมหึมา "ข้าไม่ได้ทำเพื่อมัน" ลูคัสกระซิบเสียงต่ำ "ข้าทำเพื่อ... เพื่อปกป้องเจ้า" เซเลน่าถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความไว้ใจที่เคยเป็นดั่งเสาหลักในใจเริ่มพังทลาย "การปกป้องที่ต้องแลกด้วยความมืดน่ะเหรอ? นั่นไม่ใช่การปกป้อง แต่มันคือการทรยศต่อแสงสว่างที่เราเคยสาบานร่วมกัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เว้นแต่เสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านรอยแยกของประตู ดาร์คิสปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหลังของลูคัส มือของเขาวางลงบนไหล่ของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าของนักเรียนหัวกะทิผู้ทะเยอทะยานประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ดูเหมือนมิตรภาพที่แสนหวานจะแตกร้าวเสียแล้วนะ เซเลน่า... เจ้ายังจะเลือกยืนเคียงข้างคนที่กุมความลับของตระกูลเจ้าไว้ในกำมืออีกงั้นหรือ?" เซเลน่าเบิกตากว้าง หัวใจของเธอหล่นวูบ "เจ้าว่าอะไรนะ ลูคัส... เจ้ากุมความลับอะไรของข้าไว้?" ลูคัสสะบัดมือของดาร์คิสออกด้วยความรำคาญ แต่เขากลับไม่ได้ปฏิเสธคำพูดนั้น เขาเพียงแต่มองไปที่เซเลน่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "อย่าฟังมัน เซเลน่า กลับไปที่หอพักซะ เรื่องนี้มันเกินกว่าที่เจ้าจะรับมือไหว" "ข้าไม่ใช่เด็กที่ต้องให้เจ้าจูงจมูกอีกแล้ว!" เซเลน่ารวมพลังธาตุแสงไว้ที่ฝ่ามือจนเกิดเป็นแสงสว่างจ้าที่แผดเผาเงามืดรอบตัว ดาร์คิสเบือนหน้าหนีด้วยความแสบร้อน แต่ลูคัสกลับยืนหยัดอยู่กลางแสงนั้นโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขาสร้างโล่ดินขึ้นมาป้องกันตัวเองโดยสัญชาตญาณ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เซเลน่าใจสลายที่สุด เพราะมันหมายความว่า... เขาเลือกที่จะป้องกันตัวจากเธอ ในจังหวะที่เซเลน่ากำลังจะปลดปล่อยเวทมนตร์เพื่อผลักดันคนทั้งคู่ให้ออกห่างจากประตูนรกนั้น พลังเวทของเธอกลับเกิดอาการตีกลับรุนแรง กระแสพลังงานมืดที่รั่วไหลออกมาจากรอยแยกเข้าแทรกซึมในวงเวทแสงจนกลายเป็นสีเทาหม่น เซเลน่าทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีจางค่อยๆ ไหลซึมออกจากมุมปาก "เซเลน่า!" ลูคัสพุ่งตัวเข้ามาหมายจะประคอง แต่แล้วเขาก็หยุดกึกเมื่อเห็นเงาประหลาดที่ดูเหมือนโซ่ตรวนพุ่งออกมาจากประตู รัดพันไปรอบข้อเท้าของเซเลน่าแล้วกระชากร่างของเธอกลับหลังเข้าสู่ความมืดมิด "ปล่อยข้า!" เธอหวีดร้องพลางคว้าเศษหินที่พื้นไว้แน่น ดาร์คิสหัวเราะร่าด้วยความสะใจ "ถึงเวลาที่เจ้าจะได้เห็นความจริงสักที ว่าครอบครัวของเจ้าไม่ได้ถูกพรากไปเพราะอุบัติเหตุ... แต่มันเริ่มต้นจากคำสัญญาที่เจ้าบรรพบุรุษของเจ้าทำไว้กับความมืดที่อยู่หลังประตูบานนี้ต่างหาก!" ลูคัสพุ่งตัวเข้าหาเซเลน่า แต่กลับโดนแรงอัดมหาศาลจากประตูกระแทกกระเด็นไปไกล ในขณะที่มือของเขาเอื้อมไม่ถึงปลายนิ้วของหญิงสาว ร่างของเซเลน่าค่อยๆ เลือนหายไปในเงามืด พร้อมกับประตูยักษ์ที่เริ่มเคลื่อนตัวปิดสนิทลงอย่างช้าๆ เสียงสุดท้ายที่เล็ดลอดออกมาคือเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาด... มันเป็นเสียงของแม่เธอ ที่เฝ้าฝันหามาตลอดสิบปี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้ไปกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ