การไล่ล่าในห้องเขาวงกต

“เจ้ากำลังฝันกลางวันงั้นหรือ เซเลน่า?” น้ำเสียงของชายปริศนาเย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นแก้ว เขาไม่ได้เดินเข้ามาหา แต่กลับขยับถอยห่างไปในความมืดมิดของโถงทางเดินหินที่ดูบิดเบี้ยวผิดรูปทันทีที่เขาเอ่ยคำนั้น ประโยค ‘ข้ากลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกเจ้าแย่งไป’ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเซเลน่าราวกับระฆังมรณะ “เดี๋ยวก่อน! คุณเป็นใคร... ทำไมใบหน้านั้น...” เซเลน่าก้าวเท้าออกไป มือที่สั่นเทาพยายามคว้าอากาศที่ว่างเปล่า ทว่าเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส กลิ่นอายเวทมนตร์สีม่วงหม่นก็ระเบิดออก! *ครืนนน...* ผนังหินรอบข้างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะเปลี่ยนสภาพจากโถงทางเดินเรียบง่าย กลายเป็นเขาวงกตหินสูงตระหง่านที่ดูเหมือนจะมีชีวิต มันกำลังเคลื่อนตัวปิดตายทางออกทุกทิศทางด้วยเสียงครูดของหินที่เสียดสีกันจนแสบแก้วหู “เซเลน่า! หลบไป!” เสียงตะโกนของลูคัสดังแทรกขึ้นมาทันที เขากระโจนเข้าหาเซเลน่าพร้อมกับเสกโล่ดินหนาหนักขึ้นปกป้องร่างของเธอจากเศษหินที่ร่วงหล่นลงมาเป็นห่าฝน แววตาของเด็กหนุ่มที่เคยสุขุมกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่เคยเห็นพลังเวทที่ผันผวนถึงขนาดบิดเบือนโครงสร้างของโรงเรียนอาร์คานาได้ในพริบตาเช่นนี้ “นั่นมันเขา... ลูคัส คนที่อยู่ในภาพวาดเก่าของครอบครัวฉัน เขา... เขายังมีชีวิตอยู่” เซเลน่ากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า ดวงตาสีฟ้าใสวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ใกล้ดับ “ตั้งสติไว้!” ลูคัสคว้าไหล่เธอแน่น แรงบีบนั้นทำให้เซเลน่ากลับมามองหน้าเขา “นั่นไม่ใช่คนที่เธอรู้จักหรอก กลิ่นอายแบบนั้นมันคือพวกนอกรีต! ดูพื้นนั่นสิ!” พื้นหินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มแตกออกเป็นร่องลึก ปรากฏไอหมอกสีดำมืดมิดพุ่งขึ้นมา ก่อตัวเป็นเงาร่างนับสิบที่ดูเลือนลางแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต พวกมันคือ ‘วิญญาณผู้เฝ้าเขาวงกต’ สิ่งที่ถูกกักขังไว้ในส่วนลึกของอาร์คานามาช้านาน “ไล่ล่าพวกมันเสีย... แต่อย่าให้ถึงตาย” เสียงของชายปริศนาแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล ดูเหมือนเขาจะสนุกกับการเฝ้ามองเหยื่อวิ่งหนีในกรงขังของเขา เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่าหากมัวแต่เสียใจ เธอจะไม่มีวันได้รับคำตอบ เธอจึงรวบรวมพลังเวทแสงไว้ที่ฝ่ามือ แสงนวลตาสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด “ลูคัส ขวาหัน! เราต้องหาทางออกไปจากเขาวงกตที่บิดเบี้ยวนี้ก่อนที่ผนังจะบีบเราจนแบน!” ทั้งสองวิ่งฝ่าไปในเขาวงกตที่เปลี่ยนทางเดินไปมาทุกครั้งที่พวกเขาก้าวเท้า เสียงฝีเท้าของเหล่าเงาดำดังไล่หลังมาอย่างไม่ลดละ ลูคัสต้องคอยใช้เวทดินสร้างกำแพงกั้นชั่วคราวขณะที่เซเลน่าพยายามใช้แสงเวทมนตร์สัมผัสกระแสพลังของสถานที่แห่งนี้ “ทางนี้ไม่มีทางออก!” ลูคัสตะโกนพลางหอบหายใจ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผม “เขาวงกตนี้มันตอบสนองต่อจิตใจเรา เซเลน่า... ยิ่งเธอสับสน มันยิ่งปิดตาย!” “แล้วฉันต้องทำยังไง!” เซเลน่าตอบกลับขณะกระโดดข้ามรอยแยกของหิน “สงบใจ... ปิดความรู้สึกที่เธอเห็นเมื่อครู่ทิ้งไป!” เซเลน่าหลับตาลงชั่วขณะ เธอจินตนาการถึงภาพความอบอุ่นในวัยเยาว์ ความทรงจำที่งดงามที่สุด ไม่ใช่ใบหน้าเย็นชาของชายคนนั้น เธอสูดกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แสงที่เธอปลูกไว้ในห้องเรียน พลังเวทในกายเริ่มเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความนิ่งสงบ ดั่งผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม ทันใดนั้นเอง ผนังตรงหน้าก็ค่อยๆ จางหายไปราวกับหมอกควัน เผยให้เห็นเส้นทางที่ซ่อนอยู่ แต่มันกลับเป็นทางที่นำไปสู่ใจกลางของเขาวงกต ที่ซึ่งชายปริศนายืนรออยู่... เขาไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับยืนรออยู่บนแท่นหินใจกลางวงกต มือหนึ่งของเขาถืออัญมณีสีครามที่ส่องแสงประหลาด “จิตใจของเจ้า... แข็งแกร่งขึ้นกว่าที่ข้าคิดนะ เซเลน่า” เขาขยับยิ้ม ทว่าแววตาไม่ได้ยิ้มตาม “แต่ก็นั่นแหละ คือเหตุผลที่ทำไม ‘พวกเขา’ ถึงต้องกำจัดเจ้าทิ้ง” “พวกเขาคือใคร! แล้วทำไมต้องเป็นฉัน!” เซเลน่าก้าวเท้าไปข้างหน้า ก้าวข้ามเส้นเขตแดนที่ลูคัสพยายามรั้งเธอไว้ ชายคนนั้นวางอัญมณีลงบนแท่นหิน พื้นเขาวงกตทั้งหมดยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกที่ก้นบึ้งเต็มไปด้วยหนามเวทมนตร์คมกริบ ลูคัสพยายามพุ่งตัวไปคว้ามือเซเลน่า แต่เธอกลับทรุดตัวลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกทางจิตใจที่พุ่งตรงเข้ามา “เพราะเจ้าไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลที่เจ้าคิดว่าเจ้าเป็น...” เขาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธอ เสียงกระซิบนั้นเย็นจนทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น “เจ้าคือ ‘กุญแจ’ ที่จะปลดปล่อยราชาผู้ถูกลืม... และบัดนี้ กุญแจดอกนี้เริ่มทำงานแล้ว” ทันทีที่เขากล่าวจบ อัญมณีสีครามบนแท่นหินก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานมหาศาลระเบิดออกมาจากร่างของเซเลน่า แสงสีทองในตัวเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างเหมือนมีเข็มแหลมจำนวนนับไม่ถ้วนทิ่มแทง ลูคัสเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยสลักปริศนาเริ่มปรากฏขึ้นบนผิวหนังที่แขนของเซเลน่า มันเป็นอักขระเวทโบราณที่เขาสาบานได้ว่าเคยเห็นในบันทึกที่ห้ามอ่านของห้องสมุดต้องห้าม “เซเลน่า! หยุดใช้พลังนั้นเดี๋ยวนี้!” ลูคัสแผดเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก พยายามดึงตัวเธอออกห่างจากแท่นหิน แต่เขากลับถูกแรงกระแทกจากพลังงานสีม่วงดีดกระเด็นออกไปจนหลังกระแทกกับผนังหินอย่างแรง เซเลน่าลืมตาขึ้น... แต่ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีฟ้าใสอีกต่อไป มันกลับกลายเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิตที่อาบไปด้วยมนตรามืด เธอหันมามองลูคัสด้วยสายตาที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าชายปริศนาคนนั้น “อย่ามาแตะต้อง... สิ่งที่ข้ากำลังจะเริ่มทำต่อไปนี้” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับมีเสียงสะท้อนของบุคคลที่สองดังแทรกออกมาจากลำคอของเธอเอง ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟในโถงหินทั้งหมดก็ดับพรึบลง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วเขาวงกต ก่อนที่ประตูบานยักษ์ที่ถูกปิดตายมานับพันปีด้านหลังชายปริศนาจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่กักขังอยู่ภายใน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เซเลน่ามาจนถึงตอนนี้นะคะ