แผนร้ายของดาร์คิส

“เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าอำนาจที่แท้จริงมันหอมหวานเพียงใด เซเลน่า… เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาที่ยึดติดกับศีลธรรมจอมปลอมนั่นเสียที” เสียงทุ้มต่ำของดาร์คิสไม่ได้ดังมาจากหน้าห้องโถง หรือระเบียงทางเดิน แต่มันดังก้องอยู่ในความทรงจำขณะที่เซเลน่ากำลังยืนสั่นสะท้านอยู่หน้าชั้นวางหนังสือต้องห้ามในหอสมุดหลวงใจกลางอาร์คานา มือบางของเธอสั่นระริกขณะเอื้อมไปแตะสันปกหนังสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงไฟรอบข้างจนหมดสิ้น ในค่ำคืนที่เงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน กลิ่นอายของเวทมนตร์มืดที่อบอวลอยู่รอบตัวดาร์คิสยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท แม้เขาจะจากไปแล้ว แต่ร่องรอยของ "แผนร้าย" กำลังเริ่มคืบคลานเข้าสู่หัวใจของโรงเรียน “ข้าไม่ได้อยากจะเชื่อในสิ่งที่เจ้าพูด… ดาร์คิส” เซเลน่าพึมพำกับความมืดมิด ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตู้เก็บตำราเวทมนตร์โบราณที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคก่อตั้งโรงเรียน ทว่า ท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา ลูคัสก้าวออกมาจากมุมมืดของชั้นวางหนังสือ แววตาที่ปกติจะสงบนิ่งกลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด มือหนาของเขาเอื้อมมาจับไหล่ของเซเลน่าเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว “เจ้ามาอยู่ที่นี่ทำไม เซเลน่า? รู้ใช่ไหมว่าที่นี่คือเขตหวงห้ามระดับสูงสุด” ลูคัสลดเสียงต่ำลง แต่กระแสความห่วงใยนั้นแฝงมากับความดุดัน “ข้าเห็นดาร์คิสแอบออกมาจากทางนี้เมื่อครู่ เขาทิ้งอะไรไว้ให้เจ้า… หรือเขาขู่เจ้าเรื่องอะไรกันแน่?” เซเลน่าหลุบตาต่ำ “เขาไม่ได้ขู่… เขากำลังพยายามโน้มน้าวให้ข้าเห็นว่า ตระกูลของข้าไม่ได้สูญเสียเพราะอุบัติเหตุ แต่เป็นเพราะคนในโรงเรียนนี้เองที่หักหลังพวกท่าน” ลูคัสชะงักไป ครู่หนึ่งที่ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง ราวกับกาลเวลาได้ถูกแช่แข็ง เขารู้ดีว่าความลับที่ดาร์คิสถือครองอยู่นั้นอันตรายเพียงใด หากหนังสือ ‘บันทึกแห่งละอองนิรันดร์’ ตกไปอยู่ในมือของคนที่มีจิตใจมืดบอดเช่นนั้น ไม่ใช่แค่โรงเรียนอาร์คานาที่จะล่มสลาย แต่ละอองเวททั่วทั้งอาณาจักรจะดับสูญ “เจ้าอย่าได้หลงเชื่อคำลวงของคนกระหายอำนาจเช่นนั้นเด็ดขาด” ลูคัสย้ำหนักแน่น นิ้วมือของเขากำแน่นจนขึ้นข้อ “สิ่งที่ข้าปกป้องมาตลอดไม่ใช่แค่กฎระเบียบของอาร์คานา แต่คือความจริงที่เจ้าสมควรจะได้รับ… ในเวลาที่เหมาะสม” ขณะที่ลูคัสกำลังจะหันไปตรวจสอบตู้เก็บหนังสือที่ถูกสะเดาะกลอนด้วยเวทมนตร์ทมิฬ ประกายแสงสีม่วงดำก็วาบขึ้นจากมุมห้อง ราวกับมีดวงตาที่มองเห็นพวกเขาทุกฝีก้าว เซเลน่าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่การสั่นไหวของธรรมชาติ แต่เป็นกลไกการป้องกันที่กำลังถูกบิดเบือนโดยฝีมือของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด “ระวัง!” ลูคัสตะโกนลั่นพร้อมกับกระชากร่างของเซเลน่าให้หลบไปด้านหลัง แล้วเสกโล่เวทมนตร์ธาตุดินขึ้นมาหุ้มกายทันที *โครม!* หนังสือเล่มสำคัญลอยละล่องออกมาจากแท่นวาง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากมันออกไป ลมพายุหมุนวนภายในหอสมุดที่ปิดตาย เศษกระดาษเก่านับพันแผ่นปลิวว่อนราวกับคมมีดบาดลึกเข้าที่แก้มของเซเลน่า ในจังหวะที่ฝุ่นควันจางลง เธอเห็นแผ่นหลังของร่างหนึ่งที่คุ้นเคยยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าออกสู่หุบเหวเบื้องล่าง นั่นคือดาร์คิส เขากำลังถือสมุดเล่มนั้นไว้ในมือ แสงจากดวงจันทร์สาดส่องลงมาสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก “ขอบใจที่เปิดทางให้ข้าเข้าถึงขุมพลังนี้ได้ง่ายขึ้นนะเซเลน่า ความอ่อนแอของเธอนี่แหละ คือกุญแจที่สมบูรณ์แบบที่สุด” ดาร์คิสไม่ได้มีเพียงคนเดียว เงาของชายชุดดำอีกสามคนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า รอบกายของพวกเขามีไอเวทมนตร์มืดที่รุนแรงจนลูคัสเริ่มหอบหายใจหนัก การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแย่งชิงหนังสือ แต่มันคือการทดสอบจิตวิญญาณที่เซเลน่าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป ในวินาทีที่ดาร์คิสกำลังจะร่ายมนตร์ทำลายผนึกสุดท้ายของสมุดลึกลับนั้น สายตาทั้งสามคู่ก็ประสานกัน เซเลน่ารวบรวมพลังเวทแสงบริสุทธิ์ไว้ที่ปลายนิ้ว เธอมองเห็นสิ่งที่ไม่มีใครในที่นี้เห็น… เงาสะท้อนในหน้าต่างที่ยืนอยู่ด้านหลังดาร์คิสไม่ใช่เงาของศัตรูที่พวกเขาต่อสู้ด้วย แต่มันคือร่างของใครบางคนที่สวมแหวนตราประจำตระกูลที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี คนผู้นั้นวางมือลงบนไหล่ของดาร์คิส ก่อนจะกระซิบคำบางคำที่ทำให้เซเลน่าเข่าอ่อนล้มลงกับพื้น ดวงตาของเธอเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อความจริงที่เจ็บปวดที่สุดถูกเปิดเผยขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น "ท่านพ่อ?" เซเลน่าพึมพังเสียงแผ่ว ขณะที่ชายปริศนาคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอดชีวิต... แต่เขากลับยิ้มให้เธอด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะกล่าวคำที่ไม่คาดฝัน "ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อพบเจ้า... ข้ากลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกเจ้าแย่งไป" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับเซเลสเทียละอองเวทนะคะ