ความลับของตราประทับ

"หยุดดิ้นเสียที เซเลน่า! ยิ่งเธอฝืนต้าน ละอองเวทพวกนี้มันจะยิ่งเผาเนื้อเธอเอง!" เสียงทุ้มต่ำของลูคัสไม่ได้แฝงแววอ่อนโยนเลยสักนิด ฝ่ามือหยาบกร้านอันคุ้นเคยกับด้ามดาบตรึงข้อมือขวาของเซเลน่าไว้แน่นกับโต๊ะไม้โอ๊กโบราณ แรงกดของเขาหนักแน่น มั่นคง ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวคงไม่มีวันยอมรับ กลิ่นไหม้เกรียมของเส้นใยแขนเสื้อยูนิฟอร์มลอยแตะจมูก คละเคล้าไปกับกลิ่นโอโซนและไอเวทมนตร์บริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ลูคัส... มันร้อน... เหมือนมีเหล็กร้อนๆ นาบลงไปในกระดูก..." เซเลน่ากัดริมฝีปากล่างจนรับรู้ถึงรสฝาดปร่าของหยาดโลหิต ดวงตาสีอำพันคู่งามที่มักจะสุกใสรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความทรมาน ใต้ผิวหนังเนื้อละเอียดตรงท้องแขนด้านใน แสงสีขาวนวลประกายทองกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น มันไม่ได้ส่องสว่างอย่างอ่อนโยนเหมือนเวทมนตร์เยียวยาที่เธอคุ้นเคย แต่มันกำลังกรีด สลัก และแทรกซึมลงไปในเนื้อเยื่อ ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ละอองเวทรูปผีเสื้อและขนนกสีทองแตกกระจายออกจากผิวหนัง ปลิวว่อนสะท้อนเงาวูบวาบไปทั่วห้องค้นคว้าโบราณใต้หอสมุดกลาง "กัดฟันไว้" ลูคัสสั่งเสียงเฉียบ ขยับตัวเข้ามาใกล้จนเซเลน่าได้กลิ่นเปลือกสนและไอดินชื้นจากเสื้อคลุมของเขา ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิก่อนจะปลดปล่อยไอเวทมนตร์ธาตุดินออกมา แสงสีมรกตเข้มอมน้ำตาลแผ่ออกจากฝ่ามือของเขา กลั่นตัวกลายเป็นผลึกศิลากึ่งโปร่งใสเข้าครอบคลุมข้อมือของเธอไว้ทีละน้อยเพื่อกักขังและดูดซับความร้อน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดข้างขมับของเธอ ความเย็นเยียบจากเวทธาตุดินช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่แผดเผาลงได้เพียงเล็กน้อย แต่ก็มากพอที่จะดึงสติของเด็กสาวให้กลับมา "บอกฉันมาว่านี่มันคืออะไร เซเลน่า" ลูคัสถาม นัยน์ตาสีเทาควันบุหรี่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาคู่นั้นดุดันและเต็มไปด้วยความตึงเครียด "ไอเวทแบบนี้... มันไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุแสงระดับนักเรียนปีสองแล้ว และที่สำคัญ รูปแบบวงเวทใต้ผิวเธอ..." เขากลืนคำพูดลงคอ เมื่อผลึกศิลาเริ่มดูดกลืนไอความร้อนจนหมด แสงสีทองสว่างวาบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจมหายลงสู่ชั้นผิว ทิ้งร่องรอยอันน่าสะพรึงกลัวไว้เบื้องหลัง มันคือรอยสักเวทมนตร์สีทองคำบริสุทธิ์... ลวดลายละเอียดอ่อนช้อยเป็นรูปดวงตะวันแปดแฉกที่ถูกโอบล้อมด้วยเถาวัลย์หนามและปีกวิหคเพลิงโบราณ ลวดลายนั้นกำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจรของเซเลน่า ราวกับว่ามันมีชีวิตและเพิ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน เซเลน่าก้มมองข้อมือตัวเองด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจขาดห้วง "ฉันไม่รู้... สาบานได้ ลูคัส ฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลยในชีวิต..." "แต่ข้ารู้จักมันดีทีเดียวเชียวล่ะ... ลูคัส เซนต์แคลร์" เสียงทุ้มเย็นเยียบที่แฝงความหยิ่งยะโสแทรกผ่านความเงียบงันขึ้นมาจากมุมมืดของชั้นหนังสือโบราณ ลูคัสตอบสนองในทันที วินาทีนั้นเขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มดึงเซเลน่าไปไว้ข้างหลังตนเอง สองเท้าแยกออกตั้งท่ามั่นคง ม่านพลังเวทธาตุดินหนาทึบก่อตัวขึ้นรอบกายในชั่วพริบตา ขณะที่มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามดาบสั้นข้างเอวอย่างระแวดระวัง เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำขลิบเงินก้าวออกมาจากเงามืด ชายผ้าคลุมพลิ้วไหวอย่างเงียบเชียบราวกับหมอกควัน ดาร์คิสยิ้ม ดวงตาสีม่วงเข้มลึกล้ำราวกับห้วงอเวจีของเขาทอดมองข้ามไหล่กว้างของลูคัสไปหยุดอยู่ที่ข้อมือของเซเลน่า รอยยิ้มที่มุมปากของเขาเหยียดกว้างขึ้นอย่างพึงพอใจ "นายเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ดาร์คิส" ลูคัสเอ่ยเสียงต่ำ ไอสังหารบางเบาแผ่ออกจากร่าง "เขตหอสมุดโบราณชั้นใต้ดินปิดตั้งแต่ระฆังย่ำค่ำ และคนนอกไม่มีสิทธิ์ลงมา" "กฎเกณฑ์งี่เง่าพวกนั้นมีไว้สำหรับคนธรรมดา ลูคัส... ไม่ใช่สำหรับตระกูลวอน คาร์ลอสท์" ดาร์คิสกล่าวพลางยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปกเสื้อ ท่วงท่าของเขาเปี่ยมด้วยความสง่างามตามแบบฉบับชนชั้นสูงผู้กุมอำนาจมืด "และถ้าฉันไม่แอบตามละอองเวทธาตุแสงที่หอมหวานจนชวนแสบจมูกนี่มา ฉันคงพลาดชมการแสดงละครที่น่าทึ่งที่สุดของปีการศึกษานี้ไปแล้ว" สายตาคมกริบของดาร์คิสเลื่อนกลับมาสบกับดวงตากลมโตของเซเลน่า เด็กสาวสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง แสงสีม่วงในดวงตาคู่นั้นเหมือนจะมองทะลุผ่านเสื้อผ้า ผิวหนัง และเข้าไปถึงวิญญาณของเธอ "ตราประทับแห่งโซลาร์เทียร์..." ดาร์คิสเอ่ยชื่อนั้นออกมาราวกับกำลังขับขานบทกวีโบราณ "ตราประทับพันธสัญญาเลือดของราชวงศ์แสงโบราณ ตระกูลที่ถูกลบชื่อออกจากหน้าประวัติศาสตร์ของสถาบันอาร์คานาเมื่อสิบห้าปีก่อน ด้วยข้อหา... 'กบฏต่อเทพีและนำพาหายนะมาสู่ดินแดน'" "หุบปากของนายซะ ดาร์คิส!" ลูคัสตวาด ม่านพลังดินสั่นสะเทือนตามอารมณ์ที่เดือดพล่าน "ทำไมล่ะ? อัศวินผู้ซื่อสัตย์จะปิดหูปิดตาคนของตัวเองไปถึงไหน?" ดาร์คิสก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของลูคัส "เธอไม่เคยสงสัยบ้างเลยหรือ เซเลน่า... ว่าทำไมพ่อแม่ของเธอถึงต้องตายในเปลวเพลิงที่ไร้ที่มา? ทำไมพลังเวทธาตุแสงของเธอถึงบริสุทธิ์และทรงพลังเกินกว่าเด็กกำพร้าธรรมดาๆ ทั่วไป? และทำไม... เจ้าหมาเฝ้าบ้านตระกูลเซนต์แคลร์ถึงได้คอยตามติดเธอแจ คอยกางกั้นไม่ให้ใครเข้าใกล้เธอขนาดนี้?" คำพูดของดาร์คิสราวกับลิ่มแหลมคมที่ตอกลงกลางใจของเซเลน่า ความทรงจำในวัยเยาว์ที่เลือนราง... เปลวไฟสีส้มแดงที่โหมกระหน่ำ เสียงกรีดร้องของมารดา และสัมผัสสุดท้ายจากมือที่อบอุ่นที่ผลักเธอลงไปในห้องใต้ดินพร้อมกับคำกระซิบว่า *'จงซ่อนมันไว้... จนกว่าจะถึงวันที่ผนึกคลายตัว'* "ไม่จริง..." เซเลน่าพึมพำ น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือ "แม่ของฉัน... ครอบครัวของฉันไม่ใช่กบฏ..." "พวกเขาอาจจะไม่ใช่ แต่ประวัติศาสตร์ถูกเขียนโดยผู้ชนะเสมอ เด็กน้อย" ดาร์คิสผายมือออกข้างหนึ่ง ไอเวทมนตร์สีดำอมม่วงก่อตัวเป็นรูปดอกกุหลาบหนามลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเขา "สภากลางกำลังตามล่าผู้ถือครองตราประทับนี้อยู่ พวกเขากลัว... กลัวว่าพลังแสงบรรพกาลจะตื่นขึ้นมาทวงคืนความชอบธรรม และตระกูลของลูคัสก็คือหนึ่งในตระกูลอัศวินที่เคยนำทัพไปกวาดล้างสายเลือดของเธอในคืนนั้น!" บรรยากาศในห้องใต้ดินพลันเย็นยะเยือกจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เซเลน่าชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของลูคัส แผ่นหลังที่เธอมักจะใช้เป็นที่หลบภัยมาโดยตลอด... แต่ในเวลานี้ ลูคัสกลับยืนนิ่ง ไม่ได้หันกลับมาปฏิเสธคำพูดนั้นในทันที ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของเซเลน่า "ลูคัส..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวด "ที่เขาพูด... มัน..." "อย่าไปฟังมัน เซเลน่า" ลูคัสเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดลึก "ฉันไม่สนว่าอดีตของตระกูลฉันจะเคยทำอะไรไว้ แต่สิ่งที่ฉันทำอยู่ในตอนนี้... สิ่งที่ฉันเลือกจะปกป้อง..." เขาหยุดพูดไปชั่วเสี้ยววินาที ขากรรไกรขบแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนจะหันใบหน้าด้านข้างมาสบตาเธอ แววตาที่มักจะดูเคร่งขรึมและเฉยชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ไม่มิด "...คือเธอ เซเลน่า แค่เธอเท่านั้น" หัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ ความสับสน ความหวาดกลัว และความอบอุ่นประหลาดตีวนอยู่ในอก ความลังเลที่เคยมีพลันมลายหายไป เด็กสาวสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอก้าวออกมาจากด้านหลังของลูคัส ยืนเคียงข้างเขา แม้ไหล่จะยังสั่นเทา แต่แววตาสีอำพันกลับเปล่งประกายแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ ดาร์คิส" เซเลน่าเอ่ย น้ำเสียงของเธอหวานใสทว่ามั่นคง "แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นหมากในเกมชิงอำนาจของคุณ หรือเป็นเครื่องมือล้างแค้นของใครทั้งนั้น ถอยไปซะ... ก่อนที่ฉันจะใช้แสงนี้ขับไล่ความมืดของคุณออกไป" สิ้นเสียงของเธอ ตราประทับที่ข้อมือขวาพลันตอบสนอง ละอองเวทสีทองระเบิดออกมารอบกายเธออีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ทำร้ายเธอ แต่มันหมุนวนราวกับพายุแสงบริสุทธิ์ ส่องสว่างจนห้องใต้ดินอันมืดมิดสว่างไสวดั่งกลางวัน ขับไล่ไอเวทสีม่วงของดาร์คิสให้สลายไปในอากาศทันที ดาร์คิสหรี่ตาลง ยกมือขึ้นป้องแสงที่เจิดจ้าเกินจะต้านทาน เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างเลี่ยงไม่ได้ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความตื่นตะลึงปนริษยา "งดงาม... และดื้อรั้นเกินไปจริงๆ" ดาร์คิสแค่นยิ้มเย็น ชายเสื้อคลุมของเขาเริ่มกลืนหายไปในเงามืดด้านหลัง "จำคำของฉันไว้ให้ดี ลูคัส นายอาจจะปกป้องหล่อนจากฉันได้ในคืนนี้... แต่ตราประทับตื่นขึ้นแล้ว ประตูแห่งพันธสัญญาโบราณกำลังจะเปิดออก และสภากลางจะไม่ปล่อยให้หล่อนมีชีวิตรอดเกินคืนจันทร์เพ็ญหน้าแน่" หมอกควันสีดำม้วนตัวตลบอบอวล และเมื่อแสงสว่างคลายตัวลง ร่างของดาร์คิสก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและกลิ่นไหม้จางๆ ทันทีที่ภัยคุกคามพ้นไป พลังเวททั้งหมดของเซเลน่าก็พลันเหือดแห้ง ขาของเธออ่อนแรงลงอย่างไร้การควบคุม ร่างเพรียวบางซวนเซจะล้มลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ "เซเลน่า!" ลูคัสโผเข้ารับร่างของเธอไว้ได้ทันท่วงที แขนแกร่งของเขาโอบรอบเอวของเธอไว้ ดึงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเข้ามาแนบชิดอก ลมหายใจของทั้งสองประสานกัน เซเลน่าซบหน้าลงกับบ่ากว้างของเขา สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของลูคัสที่เต้นแรงและเร็วไม่ต่างจากเธอ "อย่าฝืนตัวเองแบบนั้นอีก..." ลูคัสกระซิบ น้ำเสียงดุแต่เจือแววโล่งอกอย่างปิดไม่มิด มือข้างหนึ่งของเขาประคองศีรษะของเธอไว้ "ยัยบ๊องเอ๊ย เกือบตายไปแล้วรู้ตัวไหม" "แต่... ฉันทำได้ใช่ไหมล่ะ..." เธอพึมพำ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าที่ซีดขาว ลูคัสถอนหายใจยาว เขานั่งลงบนพื้น ดึงผ้าพันแผลเวทมนตร์สีขาวบริสุทธิ์ที่ลงอักขระป้องกันออกมาจากกระเป๋าข้างเอว ค่อยๆ พันรอบข้อมือขวาของเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสของเขานุ่มนวลขัดกับคำพูดประชดประชันโดยสิ้นเชิง "อย่าเพิ่งพูดมาก อยู่นิ่งๆ แล้วให้ฉันผนึกไอเวทที่รั่วไหลออกมาก่อน ถ้าอาจารย์คนอื่นสัมผัสได้เรื่องจะยิ่งยุ่ง" "ขอบคุณนะ ลูคัส..." เซเลน่ามองดูมือของเขาที่กำลังบรรจงผูกปมผ้าพันแผล "แล้วเรื่องที่ดาร์คิสพูด..." "ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่สน" ลูคัสตัดบท นัยน์ตาสีเทาควันบุหรี่จ้องตรงมาที่เธออย่างจริงจัง "ต่อให้อดีตตระกูลของฉันจะเคยทำผิดพลาดไว้แค่ไหน แต่หน้าที่และคำสาบานของฉันในชาตินี้... คือการปกป้องเธอ เซเลน่า ต่อให้ต้องหันดาบเข้าใส่สภากลาง หรือคนทั้งสถาบันอาร์คานา ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ" คำสารภาพที่ไร้การปรุงแต่งนั้นทำให้ใบหน้าของเซเลน่าร้อนผ่าว ความเจ็บปวดจากบาดแผลดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ทว่า ในจังหวะที่ลูคัสกำลังดึงชายผ้าพันแผลให้แน่นขึ้น ปลายนิ้วของเขาที่เปื้อนคราบเลือดจากการเสียดสีกับผลึกเวทได้สัมผัสเข้ากับรอยสักสีทองใต้ผืนผ้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ *วูบ!* ประกายแสงสีแดงชาดสว่างวาบขึ้นมาจากใต้ผ้าพันแผลอย่างกะทันหัน! ตราประทับดวงตะวันแปดแฉกไม่ได้ปฏิเสธหยาดเลือดของลูคัส แต่มันกลับดูดซับหยดเลือดของเขาเข้าไปอย่างรวดเร็ว ลวดลายสีทองบนผิวของเซเลน่าพลันเปลี่ยนเป็นสีโลหิตเข้มข้น ก่อนที่อักขระโบราณรอบนอกจะเริ่มหมุนวนและแปรเปลี่ยนโครงสร้าง กลายสภาพเป็นตราสัญลักษณ์รูปโล่และดาบไขว้—ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลอัศวินเซนต์แคลร์ของลูคัสซ้อนทับลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ! ไม่ใช่แค่พันธสัญญาของผู้พิทักษ์... แต่มันคือตราประทับพันธะวิญญาณโบราณที่ผูกชีวิตของลูคัสไว้กับความเป็นความตายของเธอ หากเธอสิ้นชีพ เขาก็จะต้องมอดม้วยไปพร้อมกัน! ลูคัสเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เอ่ยคำใดออกมา ประตูไม้บานยักษ์ของห้องค้นคว้าโบราณที่ลงกลอนเวทมนตร์ไว้แน่นหนากลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นและกลิ่นอายเวทมนตร์ระดับมหาจอมเวทที่แผ่ทะลักเข้ามาจนอากาศแทบหยุดนิ่ง— ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของผู้นำสูงสุดแห่งสถาบันอาร์คานาปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับดวงตาเรียบเฉยที่จ้องมองมายังตราประทับสีเลือดบนข้อมือของทั้งสองคน! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเป็นกำลังใจให้การเดินทางของเซเลน่ากับลูคัสในค่ำคืนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ - เซเลสเทียละอองเวท