การเปลี่ยนแปลงของลูคัส

เศษซากปรักหักพังของหอคอยดาราศาสตร์ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นหินปูนเบื้องล่าง เกิดเป็นเสียงกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปจนถึงขั้วหัวใจ กลิ่นอายของความตายและความมืดมิดแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว แรงกดดันมหาศาลจากเงาทมิฬเบื้องหน้าถาโถมเข้าใส่พวกเรา ราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังกดทับลงบนบ่าของเด็กนักเรียนปีสุดท้ายอย่างพวกเรา เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนโยนบัดนี้เบิกกว้างสะท้อนภาพของเงาร่างนั้น ร่างของชายสูงวัยในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกกลืนกินด้วยละอองหมอกสีนิล แต่ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น... มันคือดวงตาของอาจารย์ใหญ่ที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย "อาจารย์... จริงๆ ด้วยเหรอคะ" เสียงของเซเลน่าสั่นเครือ มือเรียวบางกำคฑาธาตุแสงในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ราวกับนั่นคือสิ่งเดียวที่ช่วยยึดโยงเธอไว้กับความจริงอันโหดร้ายนี้ "เด็กน้อยผู้โง่เขลา เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการกักขังข้าไว้ในมิติเบื้องล่างจะรั้งข้าไว้ได้ตลอดไป?" เสียงทุ้มต่ำกังวานราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์อีกต่อไป แต่เป็นเสียงประสานนับร้อยที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความกระหายใคร่รู้ ดาร์คิสที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกที่มีรอยประทับเวทมนตร์มืด สติของเขาเริ่มเลือนรางจากการถูกพลังงานมหาศาลดูดกลืน "ท่าน... ท่านปู่... ทำไม..." ไม่มีคำตอบจากเงาร่างนั้น มีเพียงการสะบัดมือเพียงครั้งเดียวที่ส่งคลื่นพลังงานสีดำทมิฬพุ่งทะยานเข้าใส่ดาร์คิสและเซเลน่าด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบพ้น! "ระวังค่ะ!" ฉันกรีดร้องสุดเสียง พร้อมกับทุ่มพลังเวทมนตร์ธาตุแสงทั้งหมดออกไปเพื่อสร้างบาตรป้องกัน แต่พลังของฉันช่างน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับอดีตอาจารย์ใหญ่ บาตรแสงร้าวรานและกำลังจะแตกสลายในพริบตา ความตายสีดำสนิทกำลังพุ่งเข้ามาหาพวกเราในระยะประชิด และในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง... เงาร่างหนึ่งก็ก้าวพรวดเข้ามาเบื้องหน้าฉัน แผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยในชุดเครื่องแบบอัศวินฝึกหัดเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบเขม่า ลูคัส... เขายืนหยัดขึ้นมาท่ามกลางพายุแห่งความมืด มือหนากำด้ามดาบโบราณประจำตระกูลที่เพิ่งถูกปลดผนึกขึ้นมาอย่างแน่นหนา "ลูคัส! อย่าคะ มันอันตรายเกินไป!" ฉันตะโกนห้าม หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นพลังงานมืดรอบตัวเขากำลังกัดกินผิวเนื้อ ลูคัสไม่หันกลับมามอง เขายังคงมองตรงไปยังอดีตอาจารย์ใหญ่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นบัดนี้สะท้อนประกายแสงสีทองเจิดจ้า ราวกับมีดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ซ่อนอยู่ภายใน ความสุขุมนุ่มลึกที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอันน่าเกรงขาม "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมเซเลน่า..." เสียงของลูคัสทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนสามารถกลบเสียงคำรามของความมืดมิดรอบตัวได้สนิท "...ว่าฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอทั้งนั้น แม้แต่เงาของความตายก็ตาม" ทันใดนั้น อาวุธโบราณในมือของลูคัสก็เปล่งแสงสว่างวาบ รอยสลักอักษรรูนโบราณบนตัวดาบส่งเสียงร้องก้องกังวานราวกับชีวิต มันคือการตื่น ขึ้นของพลังที่หลับใหลมานานนับร้อยปี พลังแห่งอัศวินผู้พิทักษ์แสงแท้จริง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของลูคัสแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ธาตุดินและหินผารวมตัวกันกลายเป็นเกราะโล่ขนาดยักษ์พุ่งขึ้นโอบล้อมร่างของเขา แรงระเบิดจากการปะทะระหว่างพลังธาตุแสงบริสุทธิ์ของตระกูลอัศวินและเวทมนตร์ความมืดขั้นสูงของอาจารย์ใหญ่สร้างแรงกระแทกจนพวกเราทุกคนกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศคนละทาง แสงสีทองสว่างจ้าบาดตาจนฉันต้องยกแขนขึ้นมาบัง รัศมีพลังงานที่ลูคัสปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อย เส้นผมสีเข้มสะบัดไหวตามกระแสลมเวทมนตร์ที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่น "นี่น่ะหรือ... พลังที่แท้จริงของตระกูลผู้พิทักษ์..." ดาร์คิสพึมพำด้วยความตกตะลึง ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือดขณะมองดูแผ่นหลังของลูคัส ลูคัสหันกลับมามองฉันเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาช่างอบอุ่นและแปลกตา มันไม่ใช่ลูคัสคนเดิมที่เอาแต่บ่นหรือคอยปกป้องฉันแบบเงียบๆ อีกต่อไป แต่เขาคืออัศวินผู้พร้อมจะก้าวเคียงข้างและเผชิญหน้ากับหายนะครั้งนี้ไปพร้อมกับฉัน แต่อยู่ๆ รอยยิ้มนั้นก็หายไปจากใบหน้าของเขา เมื่อจู่ๆ รอยสลักอักษรรูนบนดาบโบราณก็เปลี่ยนจากสีทองสว่างกลายเป็นสีแดงฉาน และลามเลียขึ้นมาบนแขนเสื้อของลูคัสอย่างรวดเร็ว เสียงกระซิบประหลาดดังขึ้นจากดาบเล่มนั้น—เสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากตัวลูคัส... แต่มันมาจากวิญญาณบรรพบุรุษที่ถูกผูกมัดไว้ด้วยคำสาปแช่ง! "ลูคัสคะ... แขนของคุณ!" ฉันอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นคราบเลือดไหลซึมผ่านเนื้อผ้า ลูคัสชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขาก้มลงมองดาบในมือด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองอดีตอาจารย์ใหญ่ที่กำลังแย้มยิ้มอย่างน่ากลัวในความมืด "ดูเหมือนว่า... การตื่นขึ้นครั้งนี้ จะไม่ได้มีแค่พลังที่ฉันร้องขอ..." ลูคัสกล่าวเสียงพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัด เหงื่อกาฬไหลท่วมกรอบหน้า และก่อนที่ฉันจะทันได้ยื่นมือเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ เงาดำทมิฬจากร่างของอาจารย์ใหญ่ก็พุ่งทะลวงผ่านทะลุกำแพingหินด้านหลัง และพุ่งตรงเข้ามาคว้าตัวลูคัสหายลับไปในความมืดมิดเบื้องล่างพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เซเลน่ามาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ