การกลับมาของอาจารย์ร้าย

“ปล่อยมือจากสร้อยเส้นนั้นซะ ดาร์คิส... มันไม่ใช่ของที่คนอย่างเธอควรจะแตะต้อง” เซเลน่ากัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาของเธอโอบกอดคทาแห่งแสงไว้แนบอก เสียงของเธอไม่ได้สั่นด้วยความกลัว ทว่ามันคือความเด็ดเดี่ยวที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากความเจ็บปวดตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตรงหน้าเธอ ดาร์คิสไม่ได้มีแววตาเยาะเย้ยเหมือนทุกครั้งที่เคยเป็น อีกฝ่ายกลับยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นที่กำลังรอคอยคำสั่งจากเงาที่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหลัง “ความบริสุทธิ์น่ะหรือ?” ดาร์คิสแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบ “เธอชอบพูดถึงแสงสว่างราวกับมันเป็นเครื่องประดับราคาแพง ทั้งที่ในใจเธอ... มันก็แค่ความว่างเปล่าที่พยายามถมให้เต็มด้วยความทรงจำของคนที่ตายไปแล้ว” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจเซเลน่าราวกับมีดเล่มคม แต่ก่อนที่เธอจะได้โต้ตอบ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พลันบังเกิดขึ้น พื้นหินอ่อนของโถงทางเดินโรงเรียนอาร์คานาสั่นคลอนจนรอยร้าวขยายวงกว้างราวกับใยแมงมุมที่แตกร้าว ทันใดนั้น ความมืดมิดที่ดูมีชีวิตก็พวยพุ่งออกมาจากเงามืดของเสาต้นยักษ์ มันไม่ได้มาเพียงแค่ไอหมอก แต่มันคือตัวตน... คือสิ่งที่พวกเขาทั้งสองต่างหวาดกลัวที่สุด ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูเหมือนถูกถักทอมาจากรัตติกาลก้าวออกมา อาจารย์มาคัส... ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปหลังจากเหตุการณ์สังหารหมู่ในหอสมุดต้องห้าม บัดนี้เขากลับมาแล้ว ดวงตาของเขาไม่มีแววตาของมนุษย์หลงเหลืออยู่ มีเพียงแสงสีม่วงเรืองรองที่เต้นเร่าดั่งไฟนรก “อาจารย์...” เซเลน่าพึมพำ ใบหน้าของเธอซีดเผือด “มาคัส...” ลูคัสที่ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืดด้านหลังพร้อมโล่เวทมนตร์สีทองในมือเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาหนักแน่นทว่าแฝงความตึงเครียด “ถอยออกไปเซเลน่า! นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราจะรับมือได้ลำพัง!” “รับมือ?” มาคัสหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังดูเหมือนกระจกแตกกระจายในห้องปิดตาย “พวกเธอช่างอ่อนหัดและเปราะบางเหลือเกิน อาร์คานาที่เคยเป็นหอคอยแห่งความรู้ บัดนี้กลายเป็นเพียงคุกที่รอคอยการถูกเผาทำลายเท่านั้น” เพียงแค่เขาสะบัดมือ กองทัพเงาที่รูปร่างบิดเบี้ยวก็คลืบคลานออกมาจากความว่างเปล่า พวกมันไร้ใบหน้า ไร้เสียงหายใจ แต่ทุกย่างก้าวที่พวกมันเดินผ่าน พืชพรรณเวทมนตร์ภายในโถงทางเดินต่างพากันเหี่ยวเฉาและกลายเป็นผงธุลี ลูคัสพุ่งตัวเข้าขวางหน้าเซเลน่า โล่แสงของเขาขยายตัวออกเป็นม่านพลังปกป้องเพื่อนสาว แต่ทว่าเงาพวกนั้นกลับไม่ได้โจมตีลูคัสโดยตรง พวกมันหมุนวนรอบตัวเขา ราวกับกำลังล้อเลียนความพยายามอันน่าสมเพชของอัศวินหนุ่ม “ลูคัส อย่า!” เซเลน่าร้องห้าม เมื่อเห็นเงาตัวหนึ่งพุ่งเข้ากระแทกโล่ของเขาจนรอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบเวทมนตร์ “หนีไปเซเลน่า! ไปหาอาจารย์ใหญ่ บอกทุกคนว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว!” ลูคัสตะโกน เสียงของเขาแทบจะกลบด้วยเสียงกรีดร้องของวิญญาณร้ายที่ถูกเรียกออกมา เซเลน่ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอไม่ได้ขยับตัวตามที่ลูคัสบอก แต่เธอกลับหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกจนสัมผัสได้ถึงไอเวทมนตร์ในอากาศที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้หนี... ไม่ใช่ในครั้งนี้ เธอจำได้ดีถึงวันที่ครอบครัวของเธอหายไปในเปลวเพลิงสีคราม วันที่ความกลัวทำให้เธอต้องหลบซ่อน แต่วันนี้... แสงสว่างไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องเธอเท่านั้น แต่มันมีไว้เพื่อชำระล้างความอธรรม “ดาร์คิส ถ้าเธอต้องการอำนาจ... ก็ลองดูสิว่ามันจะเผาผลาญเธอได้มากแค่ไหน!” เซเลน่าลืมตาขึ้น ดวงตาสีฟ้าใสของเธอแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีขาวบริสุทธิ์ราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน เธอชูคทาขึ้นเหนือหัว พลังเวทมนตร์ธาตุแสงมหาศาลทะลักออกมาจากร่างของเธอจนโถงทางเดินสว่างวาบราวกับถูกแสงอาทิตย์แผดเผา เงาที่ล้อมรอบตัวลูคัสกรีดร้องเมื่อสัมผัสกับไอเวทมนตร์บริสุทธิ์นั่น อาจารย์มาคัสขมวดคิ้ว แววตาที่เคยว่างเปล่าปรากฏความระแวดระวัง “พลังของอาร์คานาชั้นสูง... ไม่น่าเชื่อว่าเด็กอย่างเธอจะดึงมันออกมาได้ด้วยความแค้นที่ขุ่นมัว” “ไม่ใช่ความแค้น...” เซเลน่าตอบ เสียงของเธอกังวานก้องราวกับเทพธิดาแห่งเวทมนตร์ “แต่คือพันธสัญญาที่สายเลือดแห่งแสงได้ให้ไว้กับแผ่นดินนี้” ทันใดนั้น มาคัสก็แสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ เขาไม่ได้พุ่งเข้ามาหาเธอ แต่เขากลับกางมือออกไปยังใจกลางปราสาท เสียงระฆังเตือนภัยดังระงมไปทั่วโรงเรียน ทว่ามันไม่ใช่เสียงเตือนภัยปกติ... มันคือเสียงระฆังที่ถูกมนต์สะกดให้ดังกังวานด้วยความโศกเศร้า “เธอคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อสู้กับพวกเธอคนเดียวงั้นรึ?” มาคัสกระซิบ เขาสะบัดมืออีกครั้ง กำแพงเวทมนตร์ที่ปกป้องโรงเรียนพังทลายลงไม่เป็นชิ้นดี ท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างบานยักษ์มืดสนิทลงในทันที ดวงจันทร์สีเลือดค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาแทนที่แสงดาว และสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนยอดหอคอยทิศเหนือไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นร่างของอาจารย์ใหญ่ที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความมืด หัวใจของเซเลน่าหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นภาพนั้น คนที่ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่... คนที่ควรจะถูกคุมขังอยู่ในดินแดนไร้กาลเวลา... กำลังก้าวเท้าออกมาจากเงาที่อยู่ข้างกายมาคัส ใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เหมือนกับคนในความทรงจำที่แตกสลายของเซเลน่าไม่มีผิดเพี้ยน “พ่อ...?” เซเลน่าเผลออุทานออกมา เสียงของเธอขาดห้วงไปทันที ร่างนั้นหันมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ลูกสาวผู้โง่เขลาของข้า” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและแสงสว่างไปพร้อมกับเซเลน่าในตอนนี้นะคะ