คำทำนายโบราณ

"ถอยไป เซเลน่า!" เสียงทุ้มต่ำของลูคัสตะโกนแทรกเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณโบราณที่ดังเสียดแก้วหู ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบนักเรียนอาร์คานาพุ่งเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ พร้อมกับกางโล่เวทมนตร์ธาตุดินสีเหลืองอำพันขึ้นปกป้องอย่างไม่คิดชีวิต แรงระเบิดจากอัญมณีสีดำสนิทซัดเข้าใส่โล่หินจนเกิดรอยร้าวลึก แต่อัศวินหนุ่มผู้สุขุมกลับกัดฟันกรอด ยันกายต้านทานแรงกดดันมหาศาลนั้นไว้ด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้า เซเลน่าเบิกตากว้าง หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความมืดมิดที่แผ่พุ่งออกมาจากแท่นบูชากำลังกลืนกินแสงสว่างสุดท้ายในถ้ำศักดิ์สิทธิ์ ภาพของรอยแยกสีดำทมิฬเลื้อยคดเคี้ยวราวกับอสรพิษนับร้อยตัวบนพื้นหิน ทำให้ภาพเหตุการณ์อันเลวร้ายในอดีต—วันที่ครอบครัวของเธอสูญหายไปในเปลวเพลิงสีนิล—ไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงคำนึงจนหายใจแทบไม่ออก *ไม่ใช่... นี่มันไม่ใช่ความฝัน...* เด็กสาวพยายามตั้งสติ มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็วาดวงเวทกลางอากาศ เวทมนตร์ธาตุแสงบริสุทธิ์ถูกเรียกออกมาอย่างรวดเร็ว แสงสีทองนวลตาพยายามขับไล่ความมืดที่โถมเข้าใส่ ทว่า น่าแปลกประหลาดเหลือเกินที่คราวนี้ ละอองเวทสีทองของเธอไม่ได้ขับไล่ความมืดออกไป แต่มันกลับถูกดูดกลืนเข้าไปในอัญมณีสีดำราวน้ำมันดิบราวกับผีเสื้อที่บินเข้าหาเปลวไฟ "ละอองเวทของฉัน..." เซเลน่าพึมพำด้วยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่น ขณะมองดูพลังของตนเองถูกกลืนกินอย่างไร้ทางสู้ "อย่ามองมัน!" ลูคัสหันมาตวาดเสียงเข้ม แววตาของเขาที่มักจะเรียוניบเฉยและซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้ท่าทีปากไม่ตรงกับใจ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ตั้งสติไว้เซเลน่า! ตั้งจิตให้มั่น อย่าปล่อยให้ความมืดในใจเธอล่อลวงเด็ดขาด!" ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เสียงหัวsะเยาะเย้ยดังแว่วมาจากความมืดเบื้องลึก ดาร์คิส ก้าวออกมาจากเงาของเสาหินโบราณ ใบหน้าคมคายของนักเรียนหัวกะทิผู้เชื่อมั่นในพลังอำนาจมืดประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังได้ของเล่นชิ้นโปรด "เจ้าโง่... คิดหรือว่าจะขวางกาลเวลาได้?" ดาร์คิสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขากวาดสายตามองเซเลน่าที่กำลังสั่นเทา "เธอไม่รู้จริงๆ หรือเซเลน่า ว่าทำไมเวทมนตร์ธาตุแสงของเธอถึงบริสุทธิ์และทรงพลังกว่าใครในอาร์คานา... ทำไมตระกูลของเธอถึงต้องถูกกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน?" หัวใจของเซเลน่ากระตุกวูบ ชื่อของครอบครัวที่ถูกฝังกลบไว้ในความทรงจำถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง "แก... หมายความว่ายังไง ดาร์คิส?" "ก็หมายความว่า..." ดาร์คิสย่างสามขุมเข้ามาใกล้ แม้ลูคัสจะพยายามส่งศิลาแหลมพุ่งขึ้นจากพื้นเพื่อสกัดกั้น แต่เด็กหนุ่มสายมืดกลับสะบัดมือเพียงครั้งเดียวเพื่อทำลายมันเป็นจุล "เธอไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อเป็นแค่นักเรียนเวทมนตร์ธรรมดา... เซเลน่า เธอคือ 'ผู้กอบกู้' ตามคำทำนายโบราณ ผู้ที่จะปลดปล่อยผนึกแห่งแสงและเงา... หรือเป็นผู้ทำลายล้างโลกใบนี้ให้พินาศกันแน่!" สิ้นคำประกาศนั้น อัญมณีสีดำบนแท่นบูชาก็ระเบิดแสงจ้าสีนิลกาฬพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำ เกิดเป็นภาพนิมิตโบราณฉายชัดขึ้นกลางอากาศ เป็นภาพของหญิงสาวผมยาวสลวยผู้ถือคทาแห่งแสง ยืนอยู่ท่ามกลางสงครามระหว่างเทพและปีศาจ และใบหน้าของหญิงสาวในคำทำนายนั้น... ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเซเลน่าราวกับพิมพ์เดียวกัน ลูคัสหันไปมองหน้าเซเลน่าสลับกับภาพนิมิตเบื้องบน ความตระหนกฉายชัดในแววตาของอัศวินหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อสิ่งใด "ไม่จริง... คำทำนายนั้นมันเป็นแค่ตำนานปรัมปรา!" "ตำนานงั้นหรือ?" ดาร์คิสหัวsะในลำคอ สายตากวาดมองเซเลน่าด้วยความเร่าร้อน "ดูรอยสลักบนแท่นบูชานั่นสิ ลูคัส... สายเลือดแห่งแสงบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะเป็นกุญแจไขประตูแห่งอาร์คานา เซเลน่าคือผู้เลือก ไม่ว่าเธอจะต้องการมันหรือไม่ก็ตาม" เซเลน่าทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ ภาพอดีตอันเจ็บปวดวิ่งวนอยู่ในหัว เสียงร้องไห้ของแม่ เสียงคำรามของเพลิงสีนิล และความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา บัดนี้ ทุกอย่างเริ่มประกอบเข้าหากันราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกเติมเต็ม เธอไม่ได้สูญเสียครอบครัวไปอย่างไร้เหตุผล... แต่เพราะสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอต่างหาก คือเป้าหมายของการนองเลือดครั้งนั้น มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่หน้าอกด้านซ้าย ที่ซึ่งสร้อยจี้รูปหยดน้ำตาแห่งแสงกำลังส่องแสงประกายสีทองระยิบระยับแข่งกับความมืดรอบตัว มันอุ่นวาบ... และในขณะเดียวกันก็หนתหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก *ฉันคือ... ผู้กอบกู้จริง ๆ งั้นเหรอ?* "อย่าไปฟังคำพูดของมัน เซเลน่า!" ลูคัสทรุดตัวลงคุกเข่าเคียงข้างเธอ มือหนาเอื้อมไปกุมมือที่สั่นเทาของเด็กสาวไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่เธอ "เธอไม่ใช่เครื่องมือของใคร และเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว จำคำพูดฉันไว้... ฉันจะปกป้องเธอเอง แม้กระทั่งจากโชคชะตาบ้าๆ นี่ก็ตาม" เซเลน่าเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่แน่วแน่และจริงใจของลูคัส ความหวาดกลัวในใจค่อยๆ สงบลงทีละน้อย ความอบอุ่นจากมิตรภาพและความรู้สึกละมุนละไมที่เติบโตขึ้นในรั้วโรงเรียนเวทมนตร์อาร์คานา ค่อยๆ หลอมรวมเป็นเกราะคุ้มกันจิตใจของเธอ แต่ก่อนที่เซเลน่าจะได้เอื้อนเอยคำใดตอบกลับไป พื้นถ้ำที่กำลังสั่นสะเทือนก็แยกตัวออกจากกันอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! เงาดำทมิฬขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ร่างเงานั้นก็แปรสภาพกลายเป็นบุคคลที่ทุกคนในโรงเรียนเวทมนตร์ต่างรู้จักเป็นอย่างดี... อาจารย์ใหญ่ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับอันดำมืดของอาร์คานา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเวทมนตร์ของเซเลน่าเสมอนะคะ