บทเรียนแรก: ธาตุเจ้าเรือน

"เจ้าจงตอบมาสิ เซเลน่า... พลังที่ไหลเวียนอยู่ในกระดูกและหยาดเลือดของเจ้า มันคือแสงสว่างที่เยียวยา หรือคือเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้ากันแน่?" คำถามของศาสตราจารย์วาร์กัสยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว ห้องโถงเวทมนตร์รูปโดมที่เต็มไปด้วยผลึกคริสตัลดูจะเล็กลงถนัดตาเมื่อสายตาของนักเรียนร่วมชั้นนับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่ฉันเพียงคนเดียว กลิ่นอายของละอองเวทหนาแน่นจนผิวหนังรู้สึกซ่าเหมือนถูกไฟฟ้าสถิต ฉันกำชายเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มของสถาบันอาร์คานาจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึกที่รอจังหวะระเบิด ข้อมือที่สั่นเทาพยายามประคองลูกแก้วธาตุเจ้าเรือนที่วางอยู่บนแท่นศิลาเบื้องหน้า ภายในลูกแก้วนั้นไม่ได้มีเพียงสีขาวบริสุทธิ์ของแสงตามที่ควรจะเป็น แต่กลับมีประกายสีทองอร่ามที่เต้นเร่าราวกับสัตว์ป่าที่ถูกกักขัง "อย่าไปฟังเขา" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ลูคัสก้าวเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากธาตุดินที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันมั่นคงและหนักแน่นเหมือนภูเขาผาที่ปกป้องฉันจากพายุ "หายใจเข้าลึกๆ เซเลน่า ปล่อยให้มันไหลไปตามจังหวะที่เจ้าควบคุมได้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาบงการ" "แกก็ยังเป็นพวกหัวอ่อนไม่เปลี่ยนเลยนะ ลูคัส" เสียงหัวเราะแหลมคมของดาร์คิสดังแทรกขึ้นมา ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหิน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองมาที่ฉันด้วยความเหยียดหยาม "เจ้ากำลังสอนให้ลูกแก้วตื่นกลัวงั้นหรือ? มิน่าเล่า... พลังของนางถึงได้ขุ่นมัวขนาดนั้น พลังที่ไร้การขัดเกลาด้วยความทะเยอทะยาน ก็เป็นได้แค่ฝุ่นผงใต้เท้าข้าเท่านั้น" ความโกรธแล่นผ่านสมองของฉันชั่วขณะหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ความโกรธที่มาจากความเกลียดชัง แต่มันคือความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกขยี้ปมในใจ เรื่องราวในคืนนั้น... คืนที่หมู่บ้านของฉันถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงปริศนา ภาพของแสงสีทองที่พุ่งทะลุทุกอย่างจนแหลกสลายกลับมาฉายชัดอีกครั้ง "ข้า... ข้าไม่ได้ขุ่นมัว" ฉันพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง มือของฉันเผลอปล่อยพลังออกไปโดยไม่ตั้งใจ ไม่ใช่การควบคุมอย่างที่ลูคัสสอน แต่เป็นการระบายอารมณ์ดิบผ่านปลายนิ้ว *เปรี้ยง!* เสียงแก้วแตกกระจายสนั่นหวั่นไหว แรงอัดมหาศาลพุ่งออกจากจุดศูนย์กลางจนศิลาแท่นรองรับแตกร้าวเป็นทางยาว แสงสีทองสว่างวาบจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา พลังงานบริสุทธิ์ที่รุนแรงจนน่าอัศจรรย์ปะทะเข้ากับกำแพงเวทมนตร์ของห้องโถงจนเกิดเสียงกัมปนาท ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจที่สุดในชีวิตการเรียนของฉัน ฉันล้มลงไปนั่งกับพื้น หอบหายใจถี่ มือที่ใช้ปล่อยพลังยังคงชาหนึบ สายตาพร่ามัวมองเห็นเงาร่างของศาสตราจารย์วาร์กัสที่เดินเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "พลังที่รุนแรง... แต่ปราศจากการควบคุม" เขาเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าฉัน "มันไม่ใช่ธาตุแสงบริสุทธิ์อย่างที่ทุกคนเข้าใจหรอกนะ เซเลน่า... สิ่งที่เจ้าถือครองอยู่น่ะ มันคือ 'ละอองเวทแห่งการทำลายล้าง' ต่างหาก" ลูคัสรีบเข้ามาพยุงฉันขึ้น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ศาสตราจารย์ด้วยความระแวง "ท่านพูดเรื่องอะไร? นางเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มต้นฝึกฝน พลังของนางตื่นตัวเพราะความกดดัน ไม่ใช่สิ่งที่ท่านจะเอามาตีความให้เลวร้ายเช่นนี้" ดาร์คิสเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเยาะเย้ยหายไป เหลือเพียงความสนใจที่ประหลาดล้ำ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกับฉัน "น่าสนใจ... พลังที่สามารถทำลายกฎเกณฑ์ของอาร์คานาได้ตั้งแต่คาบเรียนแรก เจ้าไม่ใช่เด็กสาวขี้ขลาดอย่างที่ข้าคิดแล้วล่ะ เซเลน่า" ฉันพยายามจะถอยห่าง แต่แรงดึงดูดบางอย่างจากดาร์คิสกลับทำให้ฉันขยับไม่ออก ราวกับว่ามีเส้นใยที่มองไม่เห็นรัดพันอยู่ที่ข้อมือของฉัน สิ่งที่น่ากลัวกว่าการระเบิดของพลังเมื่อครู่ คือความรู้สึกที่ว่า 'บางอย่าง' ภายในตัวฉันมันกำลังตอบรับการยั่วยุของเขาอย่างไม่อาจห้ามได้ ขณะที่ความโกลาหลยังคงไม่จางหาย เสียงระฆังเตือนภัยของหอคอยเวทมนตร์ก็ดังขึ้นยาวนาน... ไม่ใช่เสียงสัญญาณของคาบเรียนปกติ แต่มันเป็นเสียงของ 'หอคอยต้องห้าม' ที่ถูกใครบางคนเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับมีคนตวัดพู่กันเปลี่ยนสีบนผืนผ้าใบ ความมืดมิดที่ผิดปกติเริ่มไหลบ่าเข้ามาจากหน้าต่างห้องโถง ลูคัสชักดาบสีเงินออกมาจากฝักด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของเขาสะท้อนความหวาดกลัวที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "มีคนบุกเข้ามา..." ลูคัสกระซิบ "และพวกมันไม่ได้มาเพื่อการทดสอบ" ร่างเงาในชุดคลุมสีเทาหม่นก้าวออกมาจากความมืดที่หน้าประตูห้องโถง กลิ่นอายของพลังนั้นแตกต่างจากของนักเรียนทุกคนในที่นี้ มันเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความตายที่คุ้นเคยจนฉันต้องปิดปากตัวเองไม่ให้กรีดร้อง ใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้นค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นประกายสีม่วงอำพัน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลที่ควรจะสูญสิ้นไปพร้อมกับเหตุการณ์ปริศนาในคืนนั้น... คืนที่บ้านของฉันมอดไหม้ "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... หลานสาวของข้า" เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานปี หัวใจของฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อรู้ว่าความลับที่ฉันพยายามฝังกลบไว้กำลังถูกขุดขึ้นมาท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อย นี่ไม่ใช่แค่บทเรียนแรกของชีวิตนักเรียนเวทมนตร์ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามที่ฉันไม่มีทางหนีพ้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดของเซเลน่าในครั้งนี้นะคะ!