ประตูมิติแห่งเวทมนตร์

"อย่าก้าวเท้าขวาเข้าไปเด็ดขาด ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของเธอถูกแยกส่วนกลายเป็นธุลีเวทมนตร์ในช่องว่างระหว่างมิติ!" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันของลูคัสดังขึ้นข้างหู มือหนาคว้าต้นแขนของเซเลน่าไว้แน่นจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกำไลเวทมนตร์ธาตุดินที่เขาสวมอยู่ เบื้องหน้าของทั้งสองไม่ใช่ประตูไม้ธรรมดา แต่มันคือรอยแยกของกาลเวลาที่บิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่นสีมรกต วนเวียนอยู่กลางห้องโถงหินโบราณที่สั่นสะเทือนทุกครั้งที่ห้วงมิติหายใจ เซเลน่ากัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือด มือที่สั่นเทาของเธอเผลอปล่อยละอองแสงสีทองจางๆ ออกมาโดยไม่ตั้งใจ แสงนั้นลอยวนรอบปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งเข้าหาประตูมิติราวกับถูกดูดกลืนด้วยแรงดึงดูดมหาศาล "ฉัน... ฉันควบคุมมันไม่ได้" เซเลน่าพึมพำ ดวงตาสีไพลินฉายแววหวาดหวั่น เธอหันไปมองเด็กหนุ่มข้างกายที่พยายามตีสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่แววตาของเขากำลังสอดส่ายมองไปรอบโถงอย่างระแวดระวัง "สูดหายใจลึกๆ เซเลน่า อย่าปล่อยให้ความกลัวนำทางเวทมนตร์ของเธอ" ลูคัสลดเสียงลงต่ำลงอีกจนเกือบเป็นกระซิบ "ดาร์คิสกำลังเฝ้าดูอยู่... เขาชอบนักล่ะเวลาเห็นเหยื่อสูญเสียการควบคุม" เซเลน่าเบนสายตาไปที่มุมมืดของห้องโถงตรงข้าม ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีนิลยืนพิงเสาหินอยู่ตรงนั้น ดาร์คิสไม่ได้ขยับเขยื้อน ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่เหมือนกับสัตว์นักล่าจ้องมองมายังละอองแสงที่มือของเธอราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าผลไม้ต้องห้ามผลนี้จะหวานหอมเพียงใด "ไปกันเถอะ" ลูคัสตัดบท เขาไม่ได้รอคำอนุญาต ร่างสูงก้าวเท้าซ้ายนำเข้าไปในประตูมิติก่อนอย่างมั่นคง เซเลน่าไม่มีทางเลือกอื่น เธอหลับตาลงแน่น รวบรวมแสงสว่างที่กระจัดกระจายไว้ในอุ้งมือแล้วก้าวตามเข้าไป ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู โลกที่เคยคุ้นเคยก็หายลับไป ความรู้สึกเย็นเยียบเหมือนถูกแช่แข็งในมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งถาโถมเข้าใส่ เสียงกระซิบของวิญญาณนับพันดังระงมอยู่ในโสตประสาท มันเป็นเสียงที่พยายามดึงรั้งให้เธอหยุดก้าวเดิน เสียงที่พยายามย้ำเตือนถึงเหตุการณ์คืนวันที่ครอบครัวของเธอหายไป... *‘กลับไปเสีย... ก่อนที่เจ้าจะกลายเป็นหนึ่งในพวกเรา’* "เซเลน่า! อย่าฟังมัน!" ลูคัสตะโกน เสียงของเขาฟังดูไกลออกไปเหมือนอยู่คนละฟากฝั่งของจักรวาล มือของเขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นกระชากเธอให้หลุดจากห้วงภวังค์แห่งความทรงจำสีดำมืด เพียงชั่วพริบตา ความกดอากาศที่บีบคั้นก็มลายหายไป สัมผัสของพื้นหญ้าที่อ่อนนุ่มแทนที่ความเย็นเยือกของความว่างเปล่า เซเลน่าลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือทิวทัศน์ของหอคอยเวทมนตร์ที่สูงเสียดฟ้า ยอดหอคอยแต่ละแห่งหมุนวนด้วยละอองเวทมนตร์สีครามและทองคำ สวนพฤกษชาติลอยฟ้าที่สัตว์วิเศษหลากสายพันธุ์กำลังโบยบินประดับประดาบรรยากาศราวกับภาพฝัน แต่นี่คือโรงเรียนเวทมนตร์อาร์คานา สถานที่ที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อจากนี้ "ยินดีต้อนรับสู่กรงขังทองคำล่ะ แม่สาวแสงสว่าง" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง เซเลน่าสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปพบกับดาร์คิสที่มายืนอยู่ข้างหลังพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมของไม้กฤษณาจางๆ กระจายออกจากตัวเขา "เธอคงคิดว่าที่นี่ปลอดภัยงั้นหรือ? หึ... ที่นี่ไม่มีใครปรารถนาดีกับเธออย่างที่เธอกำลังหลอกตัวเองหรอกนะ" "นายต้องการอะไรกันแน่ ดาร์คิส?" ลูคัสก้าวมาบังหน้าเซเลน่าไว้ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มจัดพร้อมกับไอเวทธาตุดินที่เริ่มก่อตัวเป็นเกราะป้องกันบางๆ รอบตัวพวกเขา ดาร์คิสหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามองข้ามไหล่ของลูคัสไปสบเข้ากับดวงตาของเซเลน่าโดยตรง "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการเห็น 'ความจริง' ที่ถูกซ่อนไว้ใต้แสงสว่างจอมปลอมนั่น... แต่บางที การที่เธอได้เห็นประตูมิติเมื่อครู่ อาจจะบอกใบ้ถึง 'กุญแจ' ที่ตระกูลของเธอทิ้งเอาไว้ให้เธอแล้วก็ได้" เซเลน่ารู้สึกเหมือนมีบางอย่างสั่นสะท้านอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม เธอเอื้อมมือเข้าไปหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา มันคือจี้หินสีขาวขุ่นที่เคยเป็นสมบัติชิ้นเดียวของครอบครัวที่เหลืออยู่ ทันทีที่สัมผัสถูกแสงอาทิตย์ หินนั้นก็เริ่มสั่นไหวและเปล่งแสงสีม่วงประหลาดออกมา "เดี๋ยวนะ..." ลูคัสหน้าถอดสี "นั่นมันสัญลักษณ์ของ 'ผนึกต้องห้าม' ไม่ใช่เหรอ?" ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยอะไร พื้นดินใต้เท้าของเซเลน่าก็เกิดรอยร้าวเป็นรูปวงเวทสัญลักษณ์แปลกตา พลังงานมหาศาลพุ่งพล่านออกมาจากตัวเธอโดยที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ มันไม่ใช่ธาตุแสงที่บริสุทธิ์ แต่มันคือแสงสว่างที่ปนเปไปกับเงามืดที่สั่นคลอนมิติจนท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเริ่มแตกสลายราวกับกระจกที่ถูกกระแทก คนกลุ่มหนึ่งในชุดคลุมสีเงินยาวเหยียดปรากฏตัวขึ้นจากอากาศธาตุ พวกเขารุมล้อมรอบตัวเธอไว้ด้วยอาวุธเวทมนตร์ที่พร้อมจะสังหาร "นั่นคือผู้ที่ถูกทำนาย... จงจับตัวนางไว้ อย่าให้ความมืดในตัวนางเปิดประตูนั่นได้อีก!" เสียงของผู้บัญชาการหอคอยประกาศก้อง เซเลน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างคนคุ้นเคยที่ยืนอยู่เบื้องหลังกลุ่มคนเหล่านั้น... บุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงปีนั้น ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่บทเรียนแรกแห่งอาร์คานาไปด้วยกันนะคะ เซเลสเทียละอองเวทรักรี้ดเดอร์ทุกคนค่ะ