จดหมายตอบรับจากอาร์คานา

# จดหมายตอบรับจากอาร์คานา "อย่าแตะต้องมัน ถ้าไม่อยากให้มือของเธอไหม้จนเป็นจุณ เซเลน่า" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากเงามืดของมุมห้อง สมุดปกหนังสีครามเข้มที่มีลวดลายอักขระดิ้นทองสั่นระริกอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ราวกับมันมีชีวิตและกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง เซเลน่าชะงักนิ้วที่กำลังจะเอื้อมไปสัมผัส ผิวสัมผัสของอากาศรอบกายเธอเปลี่ยนไป อุณหภูมิที่เคยอุ่นสบายกลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่เสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูก หญิงสาวเจ้าของดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำค้างยามเช้าหันกลับไปมองผู้มาเยือน ลูคัสยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาของเขามิได้จับจ้องที่เธอ แต่กลับจับจ้องไปยัง 'จดหมายเชิญ' ที่จ่าหน้าซองด้วยหมึกสีเงินสะท้อนแสงวิบวับเหมือนกลุ่มดาวที่กำลังเต้นระบำ "มันไม่ใช่แค่จดหมายเชิญธรรมดาใช่ไหม ลูคัส" เซเลน่าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยความสั่นเครือที่พยายามซ่อนเร้นไว้ "ถ้ามันธรรมดา พ่อของฉันคงไม่ยอมเสี่ยงชีวิตส่งมันมาถึงมือเธอภายใต้การคุ้มครองของตราประทับเลือดหรอก" เขาก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึมเกินวัย "อาร์คานาไม่ได้เปิดประตูต้อนรับทุกคน และที่สำคัญ... พวกเขาไม่ได้เรียกหาคนที่มีพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์เพื่อมาเป็นนักเรียนธรรมดา" เซเลน่าเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเทาขณะที่เธอกลั้นใจคว้าจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวซอง แสงสีขาวนวลตา—แสงแห่งละอองเวทที่เธอพยายามกักเก็บมาตลอดชีวิต—ก็พุ่งพล่านออกมาจากร่างของเธอเหมือนเขื่อนที่แตกทะลัก มันไม่ได้ทำลายล้าง แต่กลับอบอุ่นและทรงพลังจนลูคัสต้องยกแขนขึ้นบังสายตา "นี่มันหมายความว่ายังไง..." เธอพึมพำเมื่อเห็นตัวอักษรบนกระดาษเริ่มขยับเขยื้อน " 'เซเลน่า วาลีเรีย... เจ้าคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของปริศนาที่สูญหาย จงกลับคืนสู่บ้านที่เจ้าไม่ได้เป็นเจ้าของ' ...ปริศนาที่สูญหาย? พ่อกับแม่ฉันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยงั้นหรือ?" ลูคัสเดินเข้ามาใกล้ จนเขาสามารถได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไลแลคจากตัวเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความสับสนและความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาในหัวใจของหญิงสาว เขาถอนหายใจยาวก่อนจะวางมือหนาลงบนไหล่ของเธออย่างปลอบประโลม แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล "เธอมีเวลาตัดสินใจไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่ 'ผู้ส่งสาร' ของฝั่งนั้นจะมาถึง" ลูคัสลดเสียงลงต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ "และเชื่อเถอะว่า ดาร์คิสกำลังเฝ้ามองจากที่ไหนสักแห่งในความมืด เขาไม่ได้ต้องการให้เธอไปถึงอาร์คานาเพื่อเรียนรู้... เขาต้องการพลังในเลือดของเธอเพื่อปลดผนึกบางอย่างที่ถูกฝังไว้ใต้โรงเรียนนั่น" เซเลน่าเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความขี้อายกลายเป็นความมุ่งมั่นที่แน่วแน่ เธอหันไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างรู้ชะตา "ถ้าการเดินทางไปที่นั่นคือวิธีเดียวที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของฉัน... ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่าง ฉันก็จะไม่ถอย" "งั้นเธอก็ต้องเตรียมใจ" ลูคัสหยิบไม้เท้าประจำตระกูลอัศวินขึ้นมาถือไว้มั่น "เพราะนับจากวินาทีที่เธอก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้ เธอจะไม่ได้เป็นแค่เซเลน่าเด็กสาวผู้โดดเดี่ยวอีกต่อไป แต่เธอจะเป็นเป้าหมายของทุกคนที่ต้องการชิงพลังแห่งแสงนั้นไปครอบครอง" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่หนักแน่นและไร้ความเมตตาเหมือนเสียงกลองแห่งสงคราม ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย เซเลน่าหยิบจดหมายขึ้นมาซ่อนไว้ในอกเสื้อ แรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์ภายในจดหมายทำให้พื้นห้องเริ่มร้าวเป็นทางยาว ทว่า เมื่อประตูไม้บานเก่าถูกเปิดออกกว้าง ลมพายุหมุนสีดำมืดมิดก็ทะลักเข้ามาแทนที่ผู้ส่งสารที่ควรจะเป็น ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีนิลประดับตราสัญลักษณ์ของตระกูลดาร์คิสยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้มาเพื่อส่งจดหมาย แต่มาเพื่อหยุดการเดินทางครั้งนี้ก่อนที่จะเริ่มขึ้น "เสียใจด้วยนะแม่สาวน้อย" เสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งบดดังขึ้นจากริมฝีปากที่ยกยิ้มอย่างเหยียดหยาม "จดหมายฉบับนั้น... มันไม่มีวันไปถึงอาร์คานาหรอก ตราบใดที่คนอย่างฉันยังยืนอยู่ตรงนี้" ดาร์คิสยกมือขึ้น ปรากฏเปลวไฟสีม่วงอมดำลุกโชนขึ้นในอากาศรอบตัวเขา ลูคัสผลักเซเลน่าไปด้านหลังและกางโล่เวทมนตร์ธาตุดินออกมาป้องกันทันที แต่ทว่า... จู่ๆ จดหมายในอกเสื้อของเซเลน่ากลับร้อนผ่าวจนเธอต้องอุทานออกมา ก่อนที่มันจะเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นกุญแจคริสตัลสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ กุญแจดอกนั้นไม่ได้มุ่งหน้าไปทางดาร์คิส แต่มันพุ่งเข้าหาร่างของเซเลน่าและฝังตัวเข้าไปในหน้าอกของเธอ! ความเจ็บปวดแปลบปลาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอทรุดลงกับพื้น ในขณะที่พลังงานมหาศาลมหาศาลเริ่มระเบิดออกโดยที่เธอไม่อาจควบคุมได้ ลูคัสเบิกตากว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏขึ้นบนหลังมือของเซเลน่า—สัญลักษณ์ของผู้พิทักษ์ที่สาบสูญซึ่งไม่มีใครเห็นมานานนับพันปี "ลูคัส... นั่นมันอะไรกัน" เธอครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ร่างของดาร์คิสเริ่มสั่นสะท้านด้วยความกลัวเป็นครั้งแรก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลน่าในก้าวแรกของชะตากรรมนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "เซเลสเทียละอองเวท"