อาจารย์ใหม่ ผู้มาพร้อมหายนะ

“หากความกลัวคือเครื่องมือที่ใช้ควบคุมผู้คน ท่านอาจารย์มอร์แกน ท่านกำลังลบหลู่หลักการศึกษาของอาร์คานาอยู่นะคะ” เสียงของเซเลน่าสั่นเครือเล็กน้อย แต่มันดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านในห้องโถงวิชาปฏิบัติการเวทมนตร์มืด บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวราวกับอากาศถูกสูบหายไป ไอเย็นเยือกที่มาพร้อมกับชายร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีนิลสนิททำให้เหล่านักเรียนต่างพากันถอยกรูดไปชิดผนัง มีเพียงเซเลน่าที่ยืนหยัดอยู่กลางห้อง โดยมีลูคัสยืนขวางหลังเธอไว้อย่างไม่ยอมลดละ ชายที่ถูกเรียกว่ามอร์แกนไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจมีดโกนของเขากวาดมองเซเลน่า ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแหลมบาดหูราวกับเสียงกรีดของแก้วที่แตกละเอียด “หลักการศึกษาหรือคะ?” มอร์แกนทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพลางก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทุกจังหวะที่รองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหิน เสียงนั้นดังก้องราวกับเสียงกลองแห่งความตาย “ในโลกที่ความเป็นความตายอยู่เพียงแค่เส้นกั้นบางๆ การศึกษาที่ไม่มีความกลัวก็ไม่ต่างจากการสอนให้นกกระจิบไปเผชิญหน้ากับพายุหรอกนะแม่หนูน้อยแสงสว่าง” ลูคัสขยับกายบังเซเลน่าไว้มิด มือของเขากำแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ พลังเวทธาตุดินเริ่มสั่นไหวใต้ฝ่าเท้าของเขาจนพื้นหินแตกร้าวเป็นลายงา “ถอยไปเสีย ถ้าท่านยังไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นสุสานของอาจารย์คนใหม่” “ลูคัส... อย่าค่ะ” เซเลน่าแตะแขนเขาเบาๆ แม้ในใจจะสั่นไหวอย่างรุนแรงกับกลิ่นอายความมืดที่โชยออกมาจากตัวอาจารย์มอร์แกน แต่นางสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... พลังเวทที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับมันคือเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ในคืนที่บ้านของนางถูกทำลาย ดาร์คิสที่ยืนพิงเสาหินอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย มุมปากของเขาเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ เขารู้ดีว่ามอร์แกนไม่ได้มาที่นี่เพื่อสอนหนังสือ แต่มาเพื่อ "ปลุก" บางอย่างที่หลับใหลอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ และเซเลน่า... คือกุญแจดอกสำคัญ “เอาล่ะ” มอร์แกนหยุดยืนห่างจากทั้งสองคนเพียงก้าวเดียว เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากกระดูกสัตว์สีขาวโพลนออกมา “ในเมื่อพวกเธอกล้าตั้งคำถาม ข้าก็จะมอบคำตอบที่สาสมให้... ใครจะเป็นอาสาสมัครคนแรกที่อยากจะเห็น ‘ความจริง’ ของเวทมนตร์มืดกันล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ นักเรียนคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาไม่มีใครกล้าสบตาชายตรงหน้า แต่แล้วมอร์แกนกลับหันมาทางเซเลน่า ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มวาวโรจน์ “เจ้าไง... แม่สาวน้อยผู้มีละอองเวทบริสุทธิ์ เจ้าอยากรู้ไม่ใช่หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของเจ้า?” เซเลน่าชะงัก ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่นางเก็บไว้ลึกสุดใจถูกหยิบยกขึ้นมากลางห้องเรียนโดยคนแปลกหน้าที่เพิ่งมาถึงเพียงไม่กี่ชั่วโมง ลูคัสหันมามองเซเลน่าด้วยความตระหนก เขาไม่เคยเห็นนางแสดงสีหน้าแบบนี้มาก่อน—สีหน้าของคนที่ถูกจี้จุดอ่อนที่เปราะบางที่สุด “ท่านรู้เรื่องนั้นได้ยังไง” ลูคัสขู่เสียงต่ำ “ความมืดมองเห็นได้ชัดเจนกว่าแสงสว่างเสมอ โดยเฉพาะร่องรอยของความโศกเศร้า” มอร์แกนสะบัดไม้กายสิทธิ์เพียงครั้งเดียว กลุ่มควันสีดำสนิทก็พุ่งออกมาจากปลายไม้ มันไม่ได้โจมตี แต่ก่อตัวเป็นรูปร่างราวกับเงาของคนสองคนที่กำลังโอบกอดกันท่ามกลางเปลวเพลิง—ภาพหลอนที่เซเลน่าพยายามลืมเลือนมาตลอดหลายปี เซเลน่าสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิ พลังเวทธาตุแสงที่สถิตอยู่ในอกเริ่มเปล่งประกายสีขาวนวลล้อมรอบตัวนาง “ท่านไม่ได้มาที่นี่เพื่อสอนวิชาเวทมนตร์ ท่านมาที่นี่เพื่อปั่นหัวทุกคน!” “ฉันจะปั่นหัว หรือฉันจะเปิดเผยความจริงกันแน่...” มอร์แกนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนได้กลิ่นไหม้ของกำยานที่ไม่มีใครรู้จัก “ลองแตะดูสิเซเลน่า... แตะเงามืดนี้ แล้วเจ้าจะรู้ว่า ‘แสง’ ที่เจ้าภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วมันกำลังโอบอุ้มอะไรไว้กันแน่” ภาพเงาในควันดำเริ่มขยับ มันเริ่มยื่นมือออกมาหาเซเลน่า ภาพนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนนางเห็นใบหน้าของบิดามารดาที่เลือนรางลงทุกที ลูคัสพยายามจะคว้าแขนนางไว้ แต่พลังเวทของมอร์แกนกลับกั้นกำแพงอากาศไว้แน่นหนา ทันใดนั้นเอง เสียงระฆังเตือนภัยของหอคอยเวทมนตร์ที่ไม่ได้ดังมานับร้อยปีก็แผดเสียงก้องกังวานไปทั่วโรงเรียน พื้นดินใต้เท้าของทุกคนสั่นสะเทือนรุนแรงจนโคมไฟบนเพดานร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย มอร์แกนหยุดชะงัก แววตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ราวกับเขากำลังรอคอยสัญญาณบางอย่าง “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด” มอร์แกนกระซิบเสียงต่ำพลางเก็บไม้กายสิทธิ์ เขาก้าวถอยหลังไปเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็กลายเป็นละอองสีดำจางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวและควันดำที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเซเลน่า นางทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหิน มือบางแตะไปที่ควันดำนั้นด้วยความลืมตัว ความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจราวกับเข็มพันเล่มทิ่มแทง ภาพนิมิตสุดท้ายก่อนที่ควันจะสลายไปคือดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากความมืดมิด—ดวงตาที่เหมือนกับดวงตาของนางเองไม่มีผิดเพี้ยน ลูคัสรีบพุ่งเข้าไปประคองเซเลน่าขึ้นมา “เซเลน่า! ตั้งสติไว้!” นางเงยหน้าขึ้นมองลูคัส ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลงอย่างประหลาด นางไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่หันไปมองหน้าต่างบานสูงที่เห็นสนามหญ้าหน้าโรงเรียนชัดเจน บัดนี้ เหล่าสัตว์วิเศษประจำโรงเรียนต่างพากันบินหนีเตลิดไปคนละทิศคนละทาง และที่กลางสนาม... เด็กสาวคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเซเลน่าทุกประการ กำลังยืนจ้องมองมาทางหน้าต่างห้องเรียนของนาง พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเปิดม่านแห่งความลับไปกับเซเลน่าในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ - เซเลสเทียละอองเวท